In hoofstuk nege van Handelinge word ons vertel dat die Heilige Gees na 'n godvresende man met die naam Ananias gekom het. Die Gees het hom opdrag gegee om 'n man met die naam van Saulus te vind, die hande op hom te lê en sy sig te herstel. Ananias het Saulus se reputasie geken. Hy het geglo dat dit gevaarlik sou wees, maar die volgende is hoe die Heilige Gees Saulus by Ananias aanbeveel het: "Want kyk, hy bid" (Handelinge 9:11, AFR53).
“Want U kom hom tegemoet met seëninge van die goeie; op sy hoof sit U ‘n kroon van fyn goud” (Psalm 21:4, AFR53). Die Nuwe Vertaling praat van “U skenk hom voorspoed en geluk” (AFR83).
Die Bybelse woord vir “tegemoet kom” beteken “om te verwag, vooraf te gaan, vooruit te sien en voor die tyd te vervul, om 'n skuld te betaal voordat dit verskuldig is.” Verder, in amper elke geval, impliseer dit iets van plesier.
Baie gelowiges wil nie glo dat hulle swaarkry of lyding sal beleef nie, maar die Skrif se boodskap aan ons is baie anders.
As jy ‘n coyote sou neem en sê: “Ek gaan jou uit jou natuurlike koninkryk na ‘n hoenderhok oorplaas,” sal dit waarskynlik nie goed gaan met die hoenders nie, tensy die coyote se hart eers verander word.
“Die Here vertraag nie die belofte soos sommige dit vertraging ag nie, maar Hy is lankmoedig oor ons en wil nie hê dat sommige moet vergaan nie, maar dat almal tot bekering moet kom. Maar die dag van die Here sal kom soos ’n dief in die nag” (2 Petrus 3:9-10).
Ons ken almal die verhaal van Dawid – die jong herder wat ‘n held geword het toe hy die Filistynse reus genaamd Goliat verslaan het. Dawid was die jongste seun van Isai, wie se drie oudste seuns in die leër van koning Saul gedien het. Hulle vader Isai het Dawid na die slagveld gestuur om te gaan kyk hoe dit met sy broers gaan en om voorrade vir hulle te neem.
“Samuel neem toe die horing met olie en salf hom te midde van sy broers, en die Gees van die HERE het van dié dag af en verder oor Dawid vaardig geword” (1 Samuel 16:13).
“Daarom moet ons des te meer ag gee op wat ons gehoor het, dat ons nie miskien wegdrywe nie” (Hebreërs 2:1).
In Númeri 13 en 14, vind ons die taal en definisies van ware geloof en ongeloof. Die tien spioene wat opgegaan het na die land het teruggekeer met ‘n verslag oor wat hulle gesien het. “En hulle het hom vertel en gesê: Ons het gekom in die land waarheen u ons gestuur het; en waarlik, dit loop oor van melk en heuning, en dít is sy vrugte. Maar die volk wat in die land woon, is sterk, en die stede is versterk en baie groot; en ons het daar ook die kinders van die Enakiete gesien” (Númeri 13:27-28). Dus was die verslag beide positief en negatief.
Die Nuwe-Testamentiese kerk was gebore in ‘n vlam van glorie. Die Heilige Gees het daarop neergedaal met vuur, en die eerste Christene het in tale gepraat en geprofeteer. Die vrees van God het op hulle geval en ook op almal wat hulle gesien het, en menigtes het hulle bekeer. Dit was ‘n triomfantlike kerk, vreesloos teen Satan, oneerbiedig teenoor afgode, onwrikbaar teen plae of vervolging. Dit was ‘n bloedgewaste kerk wat in oorwinning geleef en gesterf het.