Dink aan Israel se bonatuurlike verlossing uit Egipte in die Bybel. Terwyl God se volk op droë grond deurgegaan het, het hulle gesien hoe golwe op hul vyande agter hulle neerstort. Dit was 'n glorieryke oomblik en hulle het 'n magtige lofbyeenkoms gehou met dans, sang en danksegging. “Ons is vry! God het ons verlos uit die hand van onderdrukking.”
Beskou die manier waarop God self sy verhouding met Abraham beskryf: “Abraham, my vriend” (Jesaja 41:8, AFR53 NKJV). Net so, sê die Nuwe Testament vir ons: “En Abraham het God geglo ... en hy is ‘n vriend van God genoem” (Jakobus 2:23).
“En wie is daar van julle wat ’n dienskneg het wat ploeg of vee oppas, en as hy inkom van die veld vir hom sal sê: Kom dadelik hier aan tafel? Sal hy nie eerder vir hom sê nie: Maak vir my die aandete klaar en omgord jou en bedien my totdat ek geëet en gedrink het; en daarna kan jy eet en drink? Bedank hy daardie dienskneg, omdat hy gedoen het wat hom beveel is? Ek glo nie. So ook julle, wanneer julle alles gedoen het wat julle beveel is, sê dan: Ons is onverdienstelike diensknegte, want ons het gedoen wat ons verplig was om te doen” (Lukas 17:7-10).
Paulus sê dat God ons aangeneem het net omdat Hy ons liefhet: “Na die welbehae van sy wil, tot lof van die heerlikheid van sy genade waarmee Hy ons begenadig het in die Geliefde” (Efésiërs 1:5-6).
Jy sê miskien, “Ek weet God se Woord sê dat ek aanvaar is en ek weet dat Jesus vir my direkte toegang tot die troon van genade beskik het. Maar ek is te skaam om tot Hom te nader. Ek sukkel met kragtige versoekings en ek sondig steeds per geleentheid. Die enigste gebed wat ek kan uiter is, ‘God, help my.’”
Nadat Petrus en Johannes ‘n verlamde bedelaar buite die tempelpoort bedien het en die man genees was, het hulle met vrymoedigheid bekering verkondig en die mense bedien. “En baie van die wat die woord gehoor het, het geglo; en die getal van die manne het omtrent vyfduisend geword” (Handelinge 4:4). As gevolg van hulle getuienis, was Petrus en Johannes voor die hoëpriester en oudstes gebring. “En toe hulle hul voorgebring het, vra hulle: Deur watter mag en deur watter naam het julle dit gedoen?” (Handelinge 4:7).
Diegene wat tyd saam met Jesus deurbring, kan nie genoeg van Hom kry nie. Hulle harte roep gedurig uit om die Meester beter te leer ken, om nader aan Hom te kom en om te groei in die kennis van sy weë.
Paulus praat van, “Die maat van geloof soos God dit aan elkeen toebedeel het” (Romeine 12:3). Die “maat” waarvan Paulus beteken ‘n beperkte aantal; met ander woorde, ons het almal ‘n sekere hoeveelheid van die reddende kennis van Christus ontvang.
“In wie julle ook saam opgebou word tot ‘n woning van God in die Gees” (Efésiërs 2:22). Die Griekse woord vir woning in hierdie vers beteken “’n permanente verblyfplek.”
Dawid het van sy Here gesê, “U berei die tafel voor my aangesig teenoor my teëstanders” (Psalm 23:5). Jesus het gesê, “En Ek beskik vir julle ‘n koninkryk soos my Vader dit vir My beskik het, sodat julle kan eet en drink aan my tafel in my koninkryk” (Lukas 22:29,30).
Die een ding wat ons Here bo alles verlang van Sy dienaars, bedienaars en herders, is gemeenskap by sy tafel. Eenheid rondom Sy hemelse tafel – ‘n plek en tyd vir intimiteit en ‘n voortdurende kom na Hom toe vir kos, krag, wysheid en gemeenskap.
Jesus se volgelinge het in die bovertrek bymekaargekom toe die Heilige Gees oor hulle uitgestort is en almal in die plek vervul het (sien Handelinge 2:1-4). Toe ‘n skare buite bymekaargekom het, was Petrus deur die Gees aangespoor om te preek en drieduisend mense het hulle tot Christus bekeer (sien Handelinge 2:41).
Hoe sou jy voel as jy ‘n wonderlike maaltyd voorberei het, gaste oorgenooi het wat gesê het hulle sou kom, en toe, nadat alles voorberei en gereed was om te bedien, niemand opgedaag het nie? Die meeste van ons sal nogal verwerp en teleurgesteld voel. Dit is egter wat gebeur het in hierdie gelykenis wat Jesus aan sy dissipels vertel het in Lukas 14.