World Challenge Pulpit Series Newsletters

ISANG MAHALAGANG MENSAHE

chris_wigginton — Tue, 10 Mar 2009 17:27:26 -0500

Ako ay pinilit ng Espiritu Santo na ipadala ang mahalagang mensaheng ito sa lahat ng nakatala sa aming talaan ng liham, at sa mga kaibigan at sa mga obispo na nakilala namin sa lahat ng dako ng sanlibutan.

ISANG KALAMIDAD NA GIGIMBAL SA BUONG SANLIBUTAN AY MALAPIT NG MANGYARI.

ITO AY NAKASISINDAK, NA TAYONG LAHAT AY MANGINGINIG SA TAKOT---MAGING ANG MGA MAS HIGIT NA MAKA-DIYOS SA ATING LAHAT.

Sa loob ng sampung taon ako ay nagbabala ng libu-libong sunog na darating sa lunsod ng Nuweba York. Sasalikupin nito ang nagraramihang bahagi ng mga naglalakihang mga gusali, kasama na ang NewJersey at Connecticut. Ang mga mayor na lunsod sa buong Amerika ay makararanas ng mga kaguluhan at mga naglalagablab na mga apoy---katulad ng nakita natin sa Watts, Los Angeles, maraming taon na ang nakakalipas.
Magkakaroon ng mga kaguluhan at mga sunog sa mga lunsod sa buong sanlibutan. Magkakaroon ng mga pamdarambong---kasama na ang iglesya ng Times Square, pati na ang lunsod ng Nuweba York. Ang ating nararanasan sa ngayon ay hindi isang pagbagsak ng ekonomiya, hindi rin isang katamlayan ng kasalukuyang kalagayan. Tayo ay nasa ilalim ng poot ng Diyos. Sa Awit 11 ito ay nakasulat.

“Ano ang magagawa ng mabuting tao, kung pati saligan ng kanyang pag-asa’y gumuho ng ganap, at wala ng saysay?” (t.3).

Hinahatulan ng Diyos ang mga rumaragasang kasalanan ng Amerika at ng mga bansa. Winawasak niya ang mga sekular na pundasyon.

Ang propetang si Jeremias ay nakiusap sa makasalanang Israel, “Kaya nga, sabihin mo sa mga naninirahan sa Juda at sa Jerusalem na may binabalak na ako laban sa kanila. Sabihin mo na tigilan na nila ang makasalanang pamumuhay at magbago na sila. At isasagot nila’y ‘Hindi!’ Lalo pa kaming magmamatigas at magpapakasama” (Jeremias 18:11-12).

Sa Awit 11:6.nagbabala si David, “Yaong masasama’y pinahahatdan n’ya ng bagang maningas—apoy na asupre, upang pahirapan sa matinding alab. Si Yahweh ay tapat” (t.7). Ito ang makatuwirang hatol—katulad ng hatol sa Sodoma at sa salinlahi ni Noah.

ANO ANG DAPAT GAWIN NG MGA MAKATUWIRAN? PAANO NA YAONG TUNGKOL SA MAHALAGANG KAPAYAPAAN NG MGA TAO NG DIYOS?

Una, bibigyan ko kayo ng isang praktikong salita na nanggaling sa aking sariling direksyon. Maghanda sa inyong taguan ng mga kailangang pagkain para sa loob ng 30 araw, mga gamit na pambanyo at iba pang mahahalagang bagay na kinakailangan. Sa mga mayor na lunsod, ang mga tindahan ay naubos ang mga laman sa loob lamang ng isang oras sa senyas pa lamang ng parating na kapahamakan.

At sa aming espirituwal na reaksiyon, mayroon lamang kaming dalawang pagpipilian. Ito ay binalangkas sa Awit 11. “Lumipad ka agad katulad ng ibon tungong kabundukan.” O katulad ng sinabi ni David, “Ang Diyos na si Yahweh ay matatagpuan sa banal na templo. At doon naman sa mataas na langit, naroon ang trono; at magbuhat doon ay pinagmamasdan ang lahat ng tao” (t.4). “Sa Panginoong Diyos ipinagtiwala yaring kaligtasan” (t.1).

Sasabihin ko sa aking espiritu: Walang dahilan para tumakbo…walang dahilan para magtago. Ito ay makatuwirang gawain ng Diyos. Aking panghahawakan at titingnan ang ating Panginoon sa kanyang trono, sa kanyang mapagmahal na pagtingin, mapagmahal na kabutihan na nakatanaw sa bawat hakbang na aking nilalakaran—nananalig na ililigtas niya ang kanyang mga tao kahit na sa mga baha, sa mga sunog, mga kalamidad, mga pagsusulit at mga pagsubok na lahat ng uri.

Paalala: Hindi ko alam kung kailan ito mangyayari, ngunit alam ko na hindi na magtatagal. Ikinukumpisal ko ang aking espiritu sa inyo. Kayo na ang bahala sa mensaheng ito ayon sa inyong pagkakaunawa.

Pagpalain at ingatan kayo ng Diyos.

Kay Kristo,
DAVID WILKERSON

Buong-Panahong Ministerio

wcadmin — Wed, 12 Mar 2008 10:05:56 -0500

Sa maaga pang mga taon ng simbahan, isang malaking paguusig ang nangyari. Sa kapanahunang yaon, si apostol Juan ay nabilango at dinala sa Roma. Ang tagapangulong Romano sa panahong yaon (maaring si Nero o kaya ay si Diocletian) ang nagpatapon kay Juan sa isla ng Patmos. Ang islang ito ay isang maliit, liblib, walang naninirahan kundi ilang mga bilangong itinapon doon para tapusin ang nalalabi pa nilang mga araw para mabuhay. Katulad nila, si Juan ay ipidala sa Patmos upang mamatay.

Ang apostol na tinutukoy ko ay ang “pinakamamahal na si Juan” kung sinong iniibig na mabuti ni Cristo. Siya yoong naghilig ng ulo sa dibdib ni Cristo sa huling hapunan. Siya rin ang kapatid ni Santiago at anak ni Zebedeo. At siya rin ang sumulat ng ika-apat ng evangelio, ganoon rin ang tatlong mga sulat sa biblia na nagtataglay ng pangalan niya.

Subukang isalarawan ang tanawin habang si Juan ay bumababa sa Patmos. Bumaba siya mula sa bangka, dumaan sa maliit na tulay at tumuloy sa tigang na pulo. Walang mga punong kahoy, mga buhangin lamang. Sa harap niya ay nangakatayo ang maliit na pulotung ng marurumi, matitigas ang puso, at mga nagmumurang mga bilango. Lahat sila ay nagaanyu ng kasamaan. Nalalaman nila na sila ay mamatay na doon.

Sa likuran ni Juan, nagbaba ang mga mandaragat na ilang sisidlan ng mga pagkain—maaaring bigas, harina, o yoon lamang talagang pangangailangan—at ibinagsak nila doon sa tabing dagat. At sila ay sumakay na muli at hinatak ang maliit na tulay. At, dahan-dahang naglayag na papalayo ang bangka.

Minasdan ni Juan habang papalayo ang bangka patungo sa karagatan. Hindi niya alam kung makikita pa niyang muli iyon. Naiwan siyang nakulong, itinapon, binabayaan, na mabubuhay na nakahiwalay. Isusulat niya sa bandang huli, “ay nasasa pulo na tinatawag na Patmos, dahil sa salita ng Dios at sa patotoo ni Jesus” (tingnan Ang Apolicapsis 1:9).

Bakit si Juan, ang mababang loob na disipolo ni Jesus, binigyan ng ganoong hatol? Bakit sa Roma, ang may pinakamalakas na kapangyarihan, matindi ang pagnanais na ilayo siya sa masulong na pamumuhay? Si Juan ay maaaring ibilango sa kalupaan. Bakit nais ng pinakanamumuno na patahimikin siya? Maliwanag, ibinilang ng Roma ang taong ito ay mapanganib. Si Juan ay kilala, sa parehong mga Judeo at mga Gentil. Anong napakamakapangyarihang lakas, anong napakabisang ministerio ang mayroon siya.

Ngayon, habang minamasdan ni Juan na mawala na ang banka ng mga bilango, ang kaniyang mga salita ay bumabalik sa kanya. Siya ang nagbangit sa mga salita ni Jesus, “oo, dumarating ang oras, na ang sinomang pumatay sa inyo ay aakalaing naghahandog siya na paglilingkod sa Dios. At ang mga bagay na ito’y gagawin nila.... Datapuwa’t ang mga bagay na ito’y sinalita ko sa inyo, upang kung dumating ang kanilang oras, ay inyong mangaalaala, kung paanong sinabi ko sa inyo” (Juan 16:2-4).

Gaano karaming malalamig, basa, napanginginig na mga gabi ang tiniis ni Juan sa Patmos? Gaano kadalas siyang nababad hangang sa buto ng masasamang bagyo ng Mediterranean? Nagkaroon ba siya ng masisilungan o kahit man makapagpalit ng damit? Gaano karaming pagkakasipon at pagkakasakit ang kanyang nilabanan? At anong uri ng pagkain ang kanyang kinain? Maaring ilang supot ng bigas? Pinagbaha-bahagi ba niya ang pagkain niya, sa kaalamang ito ay tatagal lamang hanggang sa muling pagbabalik ng bangka ng bilango?

Napilitan ba siyang manghuli ng ahas o mga butiki upang madagdagan lamang ang kakarampot na pagkain?

Sa kahit na sinomang sukatan, si Juan ay talunan. Maraming mga Cristiano sa ngayon ay titingin sa kanya ay magsasabi, “Anong pagsasayang” Bakit hinayaan ng Dios ang isa sa pinakamabuting pinahiran ng langis sa lahat ng panahon na ihiwalay sa ganitong paraan? Bakit pinayagan niya ang matapat niyang disipolo na malantad sa mga elemento at halos magutom? Hindi ko maunawaan kung bakit si Juan ay hindi humingi ng pagliligtas. Pagkatapos na lahat, sinulat niya na sinalita ni Jesus, “Kung kayo ay hihingi ng anoman sa Ama, ay ibibigay niya sa inyo sa aking pangalan, magsihingi, at kayo’y tatangap” (Juan 16:23-24). Nasaan ang pananampalataya ni Juan?”

Ngayon, isalarawan ang gagawin ng mga namumuno sa mga simbahan sa kapanahunan ngayon. Nakakalungkot, susukatin nila si Juan sa pangkasalukuyang sukatan ng tagumpay: wala siyang kapisanan, walang gusali sa iglesia, walang salapi para mangupahan o bumili ng gusali. Walang sasakyan para maglakbay, walang tahanan, walang maayos na kasuotan upang magamit sa pagpapahayag ng salita ng Dios. Walang balakin ang ministerio, walang paghayo sa kapaligiran, walang balakin para pagtagumpayan ang mga bansa. Mga namumuno sa ngayon ay mabilis siyang buburahin, magsasabing, “Ang taong ito ay baliwala. Tapos na siya. Bakit ba siya tinawag sa gawain sa unang banda?”

Anong kamalian nilang lahat. Noong pinakaunang Sabbath sa Patmos, si Juan ay nasimula ng iglesia. Tinawag niya itong ANG IGLESIA NI “AKO, JUAN.” Sinulat niya, “Akong si Juan, na inyong kapatid at inyong karamay sa kapighatian at sa kaharian at sa pagtitiis na kay Jesus.......Ako’y nasa Espiritu nang araw na Panginoon” (Mga Apolicapsis 1:9-10). Ang sinasabi ni Juan, sa ibang salita, “OO, ako ay isinara sa masulong na pamumuhay. Datapuwa’t mayroon akong iglesia. At ako ay nagmiminesterio sa Panginoon dito. Wala akong mga kapatiran para samahan ako. Nguni’t ako ay nasa Espiritu.” Tinitiyak ko sa inyo, ang papuri ni Juan na inialay mula sa liblib na pulong iyon ay maluwalhati sa Dios na katulad ng libong banal na tinig na nagpupuri sa libong ibat-ibang mga dila.

May napakabuting nangyari kay Juan pagkatapos ng mga unang araw niya sa Patmos. Nagpasiya siya na nagpabago sa buong pangmundong iglesia hanggang sa walang katapusan.

Sa madaling sabi, namatay si Juan sa lahat ng kanyang mga balak at iniisip sa ministerio.

Sang ayon sa kaalaman ni Juan, ang pagpapatapon sa kanya sa Patmos ay ang huling gawain na niya. Maaring iniisip niya, “Makukulong na ako dito sa buong buhay ko. Nguni’t hindi ko hahayaang mawala ang apoy ng Dios. Kahit na ako lamang ang narito. Pupurihin ko ang

Panginoon. Maaaring wala nga akong kapatiran, walang pakikipagisa sa mga kapatid kong lalake o babae. Nguni’t lalakad ako sa Espiritu. At ibibigay ko ay sarili ko sa pagsasaliksik sa mukha ng Dios. Ngayon mayroon akong panahon na kilalanin siya na higit pa kaysa sa noon.”

Hinanap ni Juan ang Panginoon na buo sa kanyang pagiisa. Siya ay kumilos sa Espiritu. At ibinigay ang sarili bilang buhay na alay. Mga minamahal, ito ay puso ng aking mensahe: Si Juan ngayon ay nasa buong-panahong pag-ministerio. Hindi ko ibig sabihin dito na kung paano natin kadalasang isipin ang ganoong ministerio. Ito ay buong panahon sa dahilang si Juan ay may Dios lahat para sa sarili niya.

Nakita ninyo, sa Patmos walang pangangailangan ng pag-likom ng salapi, mga kasabihan o kataga para mangakit ng pansin. Walang pangangailangan upang makipagpaliksahan sa ibang tagapangaral o kaya ay magtayo ng malaking gusaling simbahan. At walang isa man upang purihin si Juan, batiin siya, ipagyabang siya. Ang buhay niya ay ibinababa sa isang pinagtuonan lamang, isang ministerio: Jesucristo lamang. Iyon na ang lahat-lahat ng kung anong mayroon si Juan. At ang sabi niya, ang pinakakahulugan, “Iyon lamang ang talagang kailangan ko: panalangin, pagpupuri at pakikiisa sa Panginoon.”

Ang buong-panahong ministerio ay hindi lamang nangangahulugan ng pagpapastor sa simbahan. O kaya naman ay paglalakbay bilang isang ebanghelista o kaya ay pagdaraos ng mga pagtitipon para panumbalik sa Dios. Buong-panahong ministerio ay hindi nakikilala sa diploma, o kaya ay katunayan mula sa isang koleheyo na nagtuturo ng Biblia, o pagtatalaga mula sa mga namumuno ng simbahan. Ang totoo, maaari kang magpastor ng isang malaki, at matagumpay na simbahan at hindi pa rin nasa buong-panahong ministerio. Maaari kang mangaral ng daan-daang mga mensahe, abutin ang mga libo-libong tao. Nguni’t wala sa mga bagay na ito ang makagagawa upang ikaw ay nasa buong-panahong ministerio sa mata ng Dios.

Ang mga tao ay madalas na lumalapit sa akin at nanghihingi ng panalangin upang ipadala sila ng Panginoon sa buong-panahong ministerio. Ang mga ito karamihan ay tumutulong sa gawain ng Dios at may mga hanapbuhay. Ang iba ay tunay na naniniwala na tinawag sila ng Dios upang maglingkod ng buong-panahon. Datapuwa’t ang iba naman ay yoong naiinip o hindi na masiyahan sa kanilang mga hanapbuhay. Ang kaisipan na pagiging binabayaran ng sahod na maaari ng ikabuhay sa pagtupad ng gawain ng Dios, ay maganda sa kanila.

Ang iba naman ay gumagawa na ng gawain ng Dios bilang bahaging-panahon, nguni’t mayroong matinding kagustuhan na maglingkod ng buong-panahon. Sa totoo, sa halos lahat ng mga bansa, ang mga ministro ay naghahanapbuhay pa rin sa labas dahil ang kanilang kapisanan ay hindi makakakayang tulungan sila. At yoong tumatanggap ng sahod ay hindi naman sapat. Sila ay naniniwala na magiging mas matagumpay ang ministerio kung sila ay may sapat na tulong para gampanan ito. Kaya’t sa maraming mga taon sila ay nagsusumamo sa Dios. “Kailan magbubukas ang pintuan sa akin.”

Naniniwala akong ang nais ng Dios na bawat mananampalataya ay makisali sa buong-panahong ministerio. Sabi sa banal na kasulatan tayo lahat ay tinawag bilang mga seserdote para sa Panginoon. Nguni’t una, dapat nating alisin sa ating mga isipan na ang buong-panahong ministerio ay isang hanapbuhay na binabayaran. Sa mata ng Dios, ang buong-panahong ministerio ay ministerio para sa kanyang sarili.

Sa madaling sabi, maaari kayong makatulad kay apostol Juan, nakulong sa pulo na mag-isa, at maaaring nasa buong-panahong ministerio. Ang totoo, ibinibilang ko si Juan na isa sa mga matagumpay na ministro sa Biblia. Narito paano ninyo malalaman kung handa na kayo sa buong-panahong ministerio:

Hindi na ninyo kailangan ang palakpak ng mga tao. Hindi na ninyo kailangan ang takdang gawain, balak, o kaya makasali sa isang malaking gawain. Hindi ninyo kailangan ang anomang pagpapatunay na kung sino at ano kayo. Hindi rin ninyo kailangan ang kapisanan o kaya ay gusaling simbahan. Ang tanging ministerio na makapagpupuno sa inyong kaluluwa ay ang iyong panalangin at pangpupuri sa Panginoon. Mas nais pa ninyong mag-isa na kasama si Jesus, binubusog mo siya sa iyong mga pagpupuri, kaysa sa hangaan bilang magiting na ministro. Alam mong lahat ng ministerio sa iba ay dumadaloy sa ministerio sa kanya. Kaya’t ibinigay mong buong-buo ang iyong sarili sa isa lamang bagay: “Ang isang pagtawag mo sa mundong ito ay upang magministerio patungo sa Panginoon.” Kung ganoon ay handa ka na sa kung paano nakikita ng Dios ang buong-panahong ministerio.

May alam akong mangangaral na tumatangap ng sahud nguni’t hindi nagmiminesterio sa Panginoon. Wala silang kabigatan para sa kanya. Hindi nila sinasaliksik siyang mabuti sa panalangin. At hindi sila kumukuha ng mga sermon mula sa kanya. Sa halip, hinihiram nila ang mensahe mula sa ibang mangangaral. Ang mga ministrong ito ay mga upahan, kumukuha ng cheke dahil ginawa nila ang kanilang gawain. Hindi sila nanalangin, kaya’t walang sariwang mga salita mula sa langit.

May alam rin akong tumutulong lamang sa gawain nd Dios na mas malalim pa ang kaalaman kay Cristo kaysa sa taong nagpapastor sa kanila. Ang mga taong ito hindi man nakakatangap ng kahit na dies para sa kanilang pagmimisterio sa Panginoon. Nguni’t alam sila sa langit na buong-panahong mga ministro. Sila ay mga mapanalanginin, gutom sa katotohanan, naglilingkod sa Dios ng buong puso. At sila ay nagaalay ng panalangin, na ibinibigay na buo ang sarili na makapasok kay Cristo. Ito ang mga totoong mga ministro, na nalagpasan na ang kanilang mga pastor matagal ng panahon. Katunayan nga, ang kanilang pastor ay maaaring isang nawawala rin, at hindi ministro ng Dios kailanman.

Balikan natin si Juan sa Patmos. Walang nakatala na si Juan ay nakipagunayan sa kaninoman sa pulo. (Ako ay naniniwala ang ilang mga kriminal na naroroon ay walang pagnanais na lumapit sa katulad niyang makadios na tao.) Si Juan ay walang isa mang nakasama. Wala siyang makadios na tagapayo, walang tining para pakingan siya. Lahat ng kanyang naririnig ay ang paghampas ng alon at ang paghuni ng mga ibon.

Kahit na sino ay magiging sira ang ulo sa ganoong uri ng kalagayan. Nguni’t si Juan ay hindi naman nagkaganoon. Sa halip, siya ay natutung umasa sa tinig ng Banal na Espiritu. Siya ay yumakap sa kanya para sa pag-iingat at kagaanan. Noong nagpatotoo si Juan, “Akong nasa Espirutu” (Apolicapsis 1:10), ang pinapakahulugan sa sinasabi niya, “ Ako ay buong nagbigay sa Banal na Espiritu. Nagtiwala ako sa kanya. At ako ay tinuruan niya. Siya ay nagpakita sa akin sa kasamaan sa simbahan sa Asia, na nasulat ko sa Apocalipsis. At ipinakita niya lahat sa akin ang kung anong darating sa mundo.”

Tunay, sa kanyang buong-panahong pagmiministerio, si Juan ay binigyan ng kapahayagan sa kaluwaltihan ng itinaas na si Cristo: “Ang isang pintung bukas sa langit, at ang unang tinig na aking narinig....ay sa isang nagsasabi, Umakyat ka rito, at ipakikita ko sa iyo ang mga bagay na dapat mangyari sa haharapin. Pagdaka’y napasa Espiritu ako: at narito, may isang luklukang nalalagay sa langit, at sa ibabaw ng luklukan ay may isang nakaupo”(Apocalipsis 4:1-2).

Ang pintung nasa langit ay bukas rin sa atin sa ngayon. Katulad ni Juan, tayo ay inaanyayahan na umakyat doon. Sabi ng Banal na Salita, “Magsilapit nga tayong may pagkakatiwala sa luklukan ng biyaya, upang tayo’y magsipagtamo ng awa, at mangakasumpong ng biyaya upang tumulong sa atin sa panahon ng pangangailangan.” (Mga Hebreo 4:16). Ang pag-anyayang ito na lumapit sa luklukan ay kadalasang binabali wala ng mga pastor at mga naglilingkod sa Dios. May ilang mananampalataya na tunay na nakaaalam sa tinig ng Dios. May ilang ministro na nangungusap bilang tagapagsalita niya.

Ako ay naniniwala ang lubhang pangangailangan sa mga simbahan sa ngayon ay mga lalake at babae na itatalaga sa sarili nila ang karanasan sa Patmos. Ang mga Cristiano sa ngayon ay may panahong manood ng TV, mamili sa mga tindahan o kaya ay gumamit ng Internet, nguni’t ilan lamang ay pumaroron sa luklukan ng Dios. Nguni’t ang mga pangako ng Panginoon, “Kung aakyat kayo rito, ipahahayag ko ang awa ko sa inyo. Ipakikita ko sa inyo ang mga bagay na hindi pa ninyo nalalaman, dahil hinanap mo ako.”

Kaya’t, nasaan ang mga buong-panahong ministro na isinara lahat ang mga makamundong tinig at programa ng tao? Na lumayo sa lahat ng sariling hangarin upang pamahalaan at pangunahan ng Banal na Espiritu lamang? Na hahayaang lagpasan siya ng iba sang-ayon sa sukatan ng tao, dahil ibinaba nila ang kanilang sarili sa iisang layunin ng ministerio: na mabuhay at lumakad sa Banal na Espiritu?

Ang pagpapatapon kay Juan ay itinalaga ng mga walang dios na tao. Nguni’t ang Panginoon ay nasisiyahan kung tayo ay handang magpailalim sa “pagkakakulong” na kasama siya. Hindi ito nangangahulugan na tayo ay magtayo ng panglabas ng ministerio. Hindi ito nangangahulugan na iiwan na natin ang ating mga hanapbuhay, ang ating pamilya, ang ating mga patotoo. Sa katunayan, maaring napakaabalang tao ka at magkaroon ng karanasan na katulad sa Patmos. Ang mahalaga ay ang isinara natin ang bawa’t tinig, mga gawain at bagay na humahandlang sa atin upang marinig ang Panginoon. At ibinibigay natin ang ating sarili sa iisang layunin: ako ay nakikinig ba sa tao, o sa Banal na Espititu?

Kapag si Cristo ang naging iisang layunin, makatatangap tayo ng pagkaunawa at pagpapayong mula sa itaas.

Sinabi ni Jesus sa atin na sa huling mga araw, magsisipanglupaypay ang mga tao dahil sa takot (tingnan sa Lucas 21:26). Ako ay naniniwala na malapit ng dumating ang takdang panahon. Nakita ko ang napakarami, sa America at sa buong mundo, na inalis na ang pakiramdam sa mga puso at isip sa darating na kakilabutan. Susubukan nilang ipalanse ang mga sarili upang hindi nila harapin pa ang mga nakatatakot ng mga balita.

Sa ngayon, lalong-lalo na sa lungsod ng New York at Israel, maraming tao ang nagtitiis dahil hindi makatulog. Maraming mga klinika ang nagsipagbukas sa buong lungsod dahil libo-libo ay parating gising dahil sa takot. At sangayon sa Banal na Kasulatan, may mas masama pang darating. Kapag ang mga propeta ng Lumang Tipan ay nakatangap ng mabilis na tanawin sa ating kapanahunan, sila ay nanginginig.

Ako ay naniniwala na ang pagbagsak ng pananalapi ng bansa ay nagumpisa na. Sa loob ng dalawang taon na, mahigit na $7 trillion ang nawala na sa “stock market”. Maaaring magkaroon ng pagtaas pansamantala, nguni’t hindi rin magtatagal. Ang pamimili sa kung saan-saan ay matatapos. At ang mga pagkakautang mula tarhetang-pagpapautang ay makapagpapahirap sa napakarami. Magkakaroon ng pagiiyakan at pananangis sa lahat ng bahagi dahil sa nakaraang pag-gastus.

Ang parang bula sa mga ari-ariang bahay, gusali o lupa ay sasabog rin. Ang pamilihan ay mapupuno ng mga nagbebenta nguni’t walang namimili. Kahit na sa ngayon, mamahaling mga bahay ay ipinagbibili ng mga mayari na halos mabangkrap dahil sa pagbaba ng mga “stocks”. Isang tagapagbuo ng tahanan sa New Jersey ang nagsabi sa akin ng isang bagong tayong bahay, malapit sa milyong dollar ang halaga, walang anomang gamit sa loob dahil ang mga mayari ay masyadong nahirapan sa pananalapi.

Ang nakakikilabut sa lahat, nakita ko ang isang digmaan na darating. Ang buong mundo ay pasuray-suray na lalakad sa gilid ng isang pananakot ng digmaang-hydrogena. Ito ay maglilikha sa ibat-ibang namumuno sa buong mundo upang manginig.

Hindi ko nais na takutin an sinoman. Nguni’t ang katawan ni Jesucristo ay nararapat na makarinig ng katotohanan patungkol sa mga panahong ito. Ang makadiablong espiritu ay pakakawalan sa mundo. At habang ang nakakikilabut na mga pangyayari ay dadami, ang mga mananampalataya ay gagawing manhid ang mga sarili sa takot. Ang iba pa gagamit ng mga bawal na gamot na katulad ng hindi nakakikila kay Cristo, sa pamamagitan ng alkohol at mga gamot. Ang iba naman ay ibibigay ang sarili sa kamunduhan na lahat ng uri. Si Satanas ay naghanda na para sa kanila ng napakaraming pagkain ng marurumi sa pamamagitan ng TV at ng Internet. Ito lahat ay magdadala sa katigasan sa mga tao ng Dios.

Sa Apolicapsis 16:9, isinalarawan ni Juan ang kakilakilabut, nakasusunog na init na darating sa mundo: “At nangasunog ang mga tao sa matinding init: at sila’y namusong sa pangalan ng Dios na may kapangyarihan sa mga salot na ito; at hindi sila nangasisi upang sila’y luwalhatiin.” Ang mga nagdurusang ito ay naging mansid, tinangihan nila ang pagliligtas. Minabuti pa nila ang impeyerno.

Ang iba sa mga mamumusong na ito ay mga Cristiano. Sa darating na mga araw, ang ma nanlalamig na mananampalataya ay makakaranas ng pagkatuyo ng kanilang mga budhi. Hindi ito pagiging matigas laban sa Dios: manghahawak sila sa anyo ng makadios, at naniniwalang

sila’y ligtas. Nguni’t darating ang panahon na mawawala na ang kanilang mga pakiramdam. At ang kapalit, mawawala na rin ang takot, pagkabigla o kaya ang paguukol sa buhay na walang hanggan. Hihinto na silang lumago kay Cristo. At magigi silang madaling puruhin ni Satanas.

Isinalarawan ni Pablo ano ang nangyari doon sa mga tumangging lumago kay Cristo: “Na sa kadiliman ng kanilang pagiisip ay nangahiwalay sa buhay ng Dios, dahil sa kahangalang nasa kanila, dahil sa pagmamatigas ng kanilan puso: Na sila sa di pagkaramdam ng kahihiyan ay napahikayat sa kalibugan, upang kalakalin an lahat ng karumihan ng buong kasakiman” (Mga Taga Efeso 4:18-19). Ang tunay na kahulugan dito ay, “Sila ay naging kakaiba, nawala ang pakiramdam, nawala ang pagsaliksik sa budhi, naging mahina.” Sa madaling sabi, naging pangkaraniwan sa mga bagay na patungkol sa Dios. At hindi pinansin ang lahat ng pagtawag para magising at hanapin siya.

Ito ring mga mananampalatayang ito ang pinaalalahanan upang “mangagsilaki sa lahat ng ma bagay sa kanya, na siyang pangulo, sa makatuwid baga’y si Cristo” (4:15). Nais ni Pablo magkaroon sila ng pangloob na mapagkukunan na kailangan upang malabanan ang huling pag-atakeng gagawin ni Satanas sa simbahan. Nguni’t walang pagdaloy ang buhay sa kanila. At pinili nila na gamutin ang kanilang mga isip sa pamamagitan ng kalibugan. Ginusto pa nilang lumakad sa kahangalan, binulag nila ang kanilang mga puso sa kanilang mapanganib na kalagayan.

At sa kanilang kabulagan, hindi nila kayang makarinig ng anomang nakatatakot na mga balita. Hindi nila maharap ang kakilabutan na mabilis ng dumarating sa mundo. Kaya’t sa halip na tumakbo na papalapit kay Jesus, ibinigay nila ang mga sarili sa lahat ng uri ng kamunduhang kasiyahan, kasakiman at kasamaan. Sa madaling sabi, hindi na sila masisiyahan pa.

Katulad ni Pablo, nagsusumamo ako sa lahat ng mga bata pang mananampalataya: kung kayo ay nagiging malamig at kakaiba kay Cristo, gumising kayo. Huwag hayaan ang apoy ng Banal na Espiritu ay lumabas sa inyong buhay. Dinggin ang tawag ng trumpeta ng Espiritu, at saliksikin ang Panginoon. Maging buong-panahong ministerio sa kanya, saliksikin siya ng buong puso. At sa ganoon magkakaroon kayo ng kapangyarihan na katulad ni Cristo para harapin ang mga araw na darating.

Niliwanag na mabuti ni Pablo ito: nararapat na lumago kayo kay Cristo, ibibigay ang lahat sa kanya, o matapos na katulad sa isinasalarawan ni Pablo. Kung magpapatuloy kayo sa kahangalan, lalagpas na kayo sa lahat ninyong pakiramdam. Mawawala na ang inyong paguukol para sa mga bagay sa Dios. At magigi kayong isa na sa pinakamasamang makasalanan sa mundo, makagagawa ng kasamaan ng hindi man ninyo naiisip na maaaring mangyari.

Nakakita na ako ng tanda ng ganitong pagkamanhid sa mga Cristiano. Ang iba ay nagiging parang sira ang ulo na gumagastus ng napakalaki sa pagamit na kanilang tarhetang pagpapautang. Ang iba ay bumibili ng bahay na hindi naman kayang bilihin. At marami ay patuloy na bumabagsak palalim ng palalim sa pagkakautang. Ang kanilang katuwiran ay katulad na rin ng mga nasa mundo: “Kung lahat ng bagay ay babagsak, kung ganoon lahat na tayo ay sama-samang bumagsak. Nararapat akong masiyahan sa mga ito habang kaya ko pa.”

Hindi, kailanman. Hindi nila nakikila ang mga panahon. Sa ngayon, isa sa ikatatlong bahagi ng America ay nasa ilalim ng kalagayang tag-tuyot. Mga apoy ay nagsunog ng malalaking bahagi ng kalupaan sa napakaraming estadado. Mga baha ay nagpalubog sa maraming mga lugar, kasama na dito ang pangunahing mga lungsod ng Texas. Nakakikita tayo ng mga hindi pa nararanasang mga pagbabago sa panahon. Nguni’t maraming Cristiano ay hindi pa rin nakukuha ang mensahe.

Ang Dios nawa ang tumulong sa mga tagapagturo ng puro pagunlad, bawa’t nakipagkasunduang mga tagapastol, na binibili ang kapisanan ng mababaw na evanghelio na walang pagsisi. Tulungan nawa ng Dios ang mga lalaking ito kapag lahat ng bagay ay bumabagsak na. Babagyuhin ng mga tao ang kanilang mga ministerio, hihingan sila ng pagpapaliwanag: “Anong nangyayari, pastor? Sabi mo lahat ay mabuti. Ipanahamak mo kami.” Magsasara ang mga simbahan, magkakawatak-watak ang mga mananampalataya. At ang Dios ay pananagutin ang mga ministrong ito sa bawa’t nadilimang kaluluwa na minanhid ang sarili dahil sa mga maling katuruan.

Ang mga tao ay bumaling patungo sa simbahan pagkatapos ng mga pag-atake ng mga terorista. Nguni’t hindi nila nakita ang pag-asa doon. Hindi sila nakarinig ng salita mula sa langit,o kaya ay nakatanggap ng kagamutan para sa kanilang mga nasasaktang kaluluwa. Marami sa mga pastor na nagsipangaral sa kanila ay mga wala ring kaalaman patungkol sa Dios na katulad rin nila. Marami ay hindi mapanalingining mga tao, makamundong mga tagapastol, hindi tunay na mga ministro.

Kaya’t ang mga tao ay nagsialis. At hindi na sila babalik pa kapag ang susunod na masamang kilabut ay dumating. Napagisipan nila na nadaya sila noong una. Kaya’t sa susunod na muli, kapag ang kanilang mga isip ay nababagabag ng mga nakatatakot na mga sakuna, hindi na sila maghahanap ng pag-asa. Sa halip, mamanhirin na nila ang kanilang mga sarili. Babaling sila sa labis na kamunduhan para gamutin ang mga isip.

Sa katunayan, ang mga matatakutin, nagugulumihanan at mga nawawalan ng pag-asa ay makikipagkasunduan sa kamatayan mismo. Natagpuan natin ang kasunduang ito sa Isaias 28, na isinalaysay ng propeta sa nanginginig na Ephraim sa ilalim ng paghahatol: “Ephraim , at ang lipas na bulaklak ng kaniyang maluwalhating kagandahan......parang bagyo ng granizo, na mangigibang bagyo....(Dios) ay ibubuwal niya sa lupa sa pamamagitan ng malakas na kamay.....ang seserdote at ang propeta ay gumigiray dahil sa matapang na alak......sapagka’t lahat ng mga dulang ay puno ng suka, at ang karumihan, ay anopa’t walang dakong malinis......Sapagka't inyong sinabi, tayo’y nakaipagtipan sa kamatayan, at sa Sheol ay nakipagkasundo tayo” Isaias 28:1-5).

Naririto ang pangmamanhid na aking tinatalakay. Ang sinasabi ng mga taong ito, sa madaling sabi, “Ibinigay na namin ang aming sarili sa Sheol. Nakita namin ang aming sarili na naroon na.” Bakit sinabi nila ang ganoong bagay? Pinamanhid na nila ang kanilang sarili sa anomang kakila-kilabot na balita ng paghahatol. Nagpaalala si Isaias, “at mangyayari na ang balita ay magiging kakilakilabot na matalastas” (28:19).

Ang nakatatakot na mga pangyayari na ating haharapin ay totohanang hindi natin mauunawaan. Ano ang gagawin ng mga tao kung ganoon? Katulad ni Ephraim, pamamanhirin rin nila ang kanilang sarili, tatangapin na ang Sheol ang kanilang tutunguhan. Magtatanong kayo, “Nguni’t paano na ang mga Cristiano? Pansinin ninyo kung sino ang tinutukoy ni Isaias sa bahaging ito: tinutukoy niya ay ang mga mananampalataya, mga tagasunod sa Makapangyarihang si Jehovah. Bakit ang mga taong ito ay nakipagkasunduan sa Sheol? Sila ay nagtalikod ng kanilang mga puso, napuno ng karumihan ng mundo. At dahil sa kanilang kamunduhan, naging bulag na sila sa pangespiritual na bagay. Kaya’t kapag dumating na ang paghahatul, napakamanhid na nila kaya’t tatangapin nila ang Sheol na kanilang kapalaran.

Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoong Dios, Narito, aking inilalgay sa Sion na pinakapatibayan ang isang bato, isang batong subok, isang mahalagang batong panulok na may matibay na patibayan: ang maniniwala ay hindi magmamadali” (Isaias 28:16). Habang ang mundo ay nagkakagulo sa takot at kawalan ng kasiguruhan, ang mga buong-panahong tagapuri ng Dios ay mapayapa. Ang Panginoon ang kanilang silungan sa bagyo, ang hindi matitinag na bato. At lahat ng nagtago ng kanilang sarili sa kanya ay ligtas sa panganib.

Sa araw na yaon, si Cristo mismo ay magpapatunay na siya ang lahat-lahat sa kaniyang mga tao: mahalagang tagapagligtas, tagapagingat, pag-asa sa gitna ng bagyo. At habang ang mundo ay nakipagkasunduan na sa Sheol, mayroon naman tayong pakikipagkasunduan kay Jesus. Kapag ang paghahatul ay bumabagsak sa lahat ng paligid natin, tayo ay may kapayapaan, dahil nakikita natin ang ating sarili na nasa langit na.

“Ang maniniwala ay hindi magmamadali” (28:16). Ang kahulugan sa Hebreo nito ay, “Hindi siya mapapahiya o magkakamali.” Walang anomang makapagpapanginig sa atin, dahil alam nating ang ating Dios ay siyang kumikilos. Alam nating dala-dala niya tayo, kung paano niya dinala ang Israel sa desyerto.

Hayaan ninyong tapusin ko ito sa pamamagitan ng isang mabuting balita: isang araw sa Patmos, nakita ni Juan na pabalik na ang barko at patungo sa pulo. Noong ito ay sumampa sa kalupaan, sinabi kay Juan na ang pinakanamumuno sa Roma ay namatay na. Ngayon ang apostol ay binibigyan na ng laya. Kaya’t sumakay na siya sa barko, papalayo sa lugar ng kung saan siya itinapon, at nanirahan sa Ephesus. Mula doon, ang mga naisulat niya ay naging binuhusan ng langis na liwanag sa mundo. Nakita ninyo, pagkatapos ng karanasan sa Patmos ay naisulat ni Juan ang kanyang tatlong kasulatan para sa simbahan at tinalakay ang tungkol sa pag-ibig. Iyon ang itinuro ng Dios sa matapat niyang tagapaglingkod sa pamamagitan ng mahirap na mga panahon: umibig.

Magdudusa ba ang mga Cristiano sa darating ng mga araw? Oo, tayo ay magdudusa. Nguni’t sa katiyakan na hindi nawasak ni Satanas si Juan, hindi hahayaan ng Dios na mawasak ng kaaway ang kanyang banal na labi. Siya ay nagtatayo ng simbahan para sa mga buong-panahong mga ministro, na tatayo sa kanya sa pagdaan ng bawa’t bagyo.

Ang Katawan Ni Cristo

wcadmin — Wed, 12 Mar 2008 10:00:56 -0500

Si apostol Pablo ay nagtuturo sa atin, "Kayo nga ang katawan ni Cristo, at bawa't isa'y samasamang mga sangkap niya" (1 Mga Taga Corinto 12:27). Pagkatapos nangusap pa siyang may pinatutungkulan, "Sapagka't ang katawan ay hindi iisang sangkap, kundi marami....Datapuwa't maraming mga sangkap nga, nguni't iisa ang katawan: Kayo nga ang katawan ni Cristo" (12:14,20,27).

Ang sinasabi ni Pablo, "Tingnan ninyo ang sarili ninyong katawan. Mayroon kayong mga kamay, paa, mata, tainga. Hindi kayo nakahiwalay na utak, na hindi kakabit sa iba pang sangkap."

At itinuro rin ng apostol, "Ay gayon din tayo, na marami, ay iisang katawan kay Cristo, at mga sangkap na samasama sa isa't isa" (Mga Taga Roma 12:5). Sa iba pang pananalita, hindi lamang tayo nakaugnay kay Cristo, ang ulo. Tayo rin ay magkakaugnay sa bawa't isa. Ang katunayan, hindi tayo maaring nakaugnay sa kanya na hindi tayo nakaugnay sa ating mga kapatid na lalake at babae kay Cristo.

Dinala ni Pablo ang kanyang ipinaliliwanag, nagsasabi, "Ang tinapay na ting pinagpuputolputol, hindi baga siyang pakikipagkaisa ng katawan ni Cristo? Bagaman tayo'y marami, ay iisa lamang tinapay, iisang katawan, sapagka't tayong lahat ay nakikibahagi sa isa lamang tinapay" (1 Mga Taga Corinto 10:16-17). Sa madaling sabi, tayo ay binubusog ng iisang pagkain: si Cristo, ang mana mula sa langit. "Sapagka't ang tinapayna Dios ay yaong bumababang mula sa langit, at nagbibigay buhay sa sanglibutan" (Juan 6:33).

Sa kanila'y sinabi ni Jesus, ako ang tinapay ng kabuhayan....ako ang tinapay na buhay na bumabang galing sa langit.....gayon din naman ang kumakain sa akin, siya nama'y mabubuhay dahil sa akin" (Juan 6:35,51,57). Ang larawan dito ng tinapay ay mahalaga. Ang sinasabi sa atin ng Panginoon, "kung magsisilapit kayo sa akin, kayo ay hindi magugutom. Kayo ay magiging karugtong ko, na bilang sangkap ng aking katawan. Kung ganoon, makakatangap kayo ng lakas mula sa buhay na dumadaloy mula sa akin." Tunay nga, bawa't sangkap ng katawan ay kumukuha ng lakas mula sa iisang pinamumulan: si Cristo, ang ulo. Lahat ng ating kailangan upang pangunahan ang mapagtagumpay ng pamumuhay ay dumadaloy sa ating mula sa kanya.

Ang tinapay na ito ay siyang nagpapakikilala sa ating bilang mga sangkap ng kanyang katawan. Tayo ay inihiwalay mula sa karamihan dahil tayo ay kumain mula sa iisang tinapay: si Jesucristo. "tayong lahat ay nakikibahagi sa isa lamang tinapay" (1 Mga Taga Corinto 10:17).

Ang ibang Cristiano ay ayaw makipagugnay sa ibang mga sangkap ng katawan. Sila'y nakikipagisa kay Jesus, nguni't sinasadya nilang ihiwalay ang sarili nila sa iba pang mananampalataya. Hindi sila nagnanais na makibahagi sa katawan, maliban sa ulo.

Datapuwa't ang katawan ay hindi maaring mabuo lamang ng iisang sangkap. Naisalalarawan ba ninyo ang ulo na iisa lamang ang tumutubo mula dito? Ang katawan ni Cristo ay hindi maaring mabuo lamang ng ulo, na walang mga buto o mga sankap na iba pa na pangangailangan ng katawan. Ang katawan niya ay binubuo ng maraming sangkap. Hindi tayo maaaring makipagisa kay Cristo na hindi tayo makikipagisa rin sa katawan niya.

Nakita ninyo, ang ating pangangailangan ay hindi lamang sa ulo. Ito ay para sa buong katawan.

Tayo ay pinagisang samasama hindi lamang sa pangangailangan para kay Jesus, nguni't ganoon rin sa pangangailangan para isa't isa. Si Pablo ay nagsabi, "At hindi makapagsasabi ang mata sa kamay, Hindi kita kinakailangan; at hindi rin ang ulo samga paa, Hindi ko kayo kailangan" (1 Mga Taga Corinto 12:21).

Pansinin ang pangalawang bahagi ng saknong. Kahit na ang ulo ay hindi makapagsasabi sa ibang sangkap, "Hindi kita kinakailangan." Anong kamanghamanghang pangungusap. Ang sinasabi ni Pablo, "Hindi kailanman sasabihin ni Cristo sa alin mang kanyang mga sangkap ng kanyang katawan, Hindi kita kailangan.'" Ang ating ulo ay nais na makipagugnayan sa bawa't isa sa atin. Karagdagan pa, sinasabi niya na tayo ay lahat na mahalaga, higit pa sa pangangailangan, upang makakilos ng maayos ang katawan.

Ito ay lubhang totoo sa mga sangkap na lubhang nasugatan at nasasaktan. Pinagdiinan ni Pablo, "Hindi, kundi lalo pang kailangan yaong mga sangkap ng katawan na wari'y mahihina" (12:22). At idinagdag pa ng apostol, "At yaong mga sangkap ng katawan na inaakala nating kakaunti ang kapurihan, sa mga ito ipinagkakaloob nating ang lalong saganang papuri; at ang mga sangkap nating mga pangit ay siyang may lalong saganang kagandahan" (12:23). Ipinatutungkol niya ito doon sa mga katawan ni Cristo na hindi nakikita, nakatago, hindi kilala. Sa mata ng Dios, itong mga sangkap na ito ang may pinakamalaking papuri. At sila ay tiyakang napakahalaga sa gawain ng katawan.

Ang bahaging ito ay may kagilagilas na kahulugan sa ating lahat. Ang sinasabi ni Pablo sa atin, "hindi mahalaga kung gaano kababa ang pagtingin sa sarili. Maaring isipin mong hindi ka karapat dapat na Cristiano. Datapuwa't ang Panginoon mismo ang nagsasabi, "mayroon akong pangangailangan sa iyo. Hindi ka lamang mahalagang sangkap ng aking katawan. Ikaw ay lubhang pangangailangan upang ito ay makakilos."

Bawa't isang talinghaga in Cristo ay naglalaman ng nakatagaong katotohanan ng Dios. Ang mga lihim na ito ay talastas ng Ama, Anak at Banal na Espiritu mula pa ng itatag ang sanglibutan: "Bubukhin ko ang aking mga bibig sa mga talinghaga; Sasaysain ko ang mga natatagong bagay buhat nang itatag ang sanglibutan" (Mateo 13:35). Nagpatotoo si Jesus na ang mga nakatagong katotohanan ay ipinahahayag lamang sa mga taong naglalaan ng panahon para hanapin siya.

Sa Mateo 22, nabasa natin ang talinghaga na ako'y naniniwala naghahayag tungkol sa katawan

ni Cristo. Dito, iginuhit ng Dios ang kanyang walang hanggang hangarin sa pagtatayo ng katawan na mananampalataya. Sa madaling sabi, nagnanais siya ng kasintahang babae para sa

Anak niya. Ang kasintahang babaeng ito ay nararapat na makipagisa kay Jesus, bilang iisang laman, isang katawan. Si Cristo ang kanyang mismong magiging buhay, ganoon na rin ng pagkukunan. Siya ay nakaugnay sa kanya, at siyang babae naman ay sa lalake.

Nagsimula si Jesus sa talinghaga sa pagsasabi ng: "Tulad ng isang hari na naghahanda ng piging ng kasalan ng kaniyang anak na lalake, at sinugo ang kaniyang mga alipin uapng tawagin ang mga inanyayahan sa piging ng kasalan: at sila'y ayaw magsidalo" (Mateo 22:1-3). Ang hari sa talinghaga na ito ay maliwanag ang Dios Ama. At ang anak dito ay si Cristo.

Dito makikita natin ang Ama na pinadadala ang Banal na Espiritu upang hanapin ang kasintahang babae ng kanyang Anak. Ang kasintahang babae, tunay nga, ay ang simbahan ni Jesucristo. At ang kasintahang babae ay binubuo ng maraming sangkap. Sa katunayan, siya ay binubuo ng bawa't tao na tumangap sa paanyaya ng hari para sa kasalang hapunan.

Datapuwa't sinabi ni Jesus sa susunod na talata, "At sila'y ayaw magsidalo" (22:3). Siya ay nangungusap dito ng sarili niyang pagtuturo sa mga Judeo. Nagsumamo siya sa Israel na tangapin si Cristo, nguni't tinangihan nila. Ang sabi ng Banal na Kasulatan, "Siya'y naparito sa sariling kaniya, at siya'y hindi tinangap ng mga sariing kaniya" (Juan 1:11).

Kaya't sinubukang muli ng hari minsan pa: "Muling nagsugo siya ng ibang alipin, na sinasabi, Sabihin ninyo sa mga inanyayahan, Narito, inihanda ko na an g aking piging; pinatay ko ang aking mga baka at mga hayop na matataba, at ang lahat ng mga bagay ay nahahanda na; magsiparit kayo sa piging ng kasalan. Datapuwa't hindi nila pinansin, at sila'y nagsiyaon sa kanilang lakad, ang isa'y sa kaniyang sariling bukid, ang isa'y sa kaniyang mga kalakal: at hinawakan ng mga iba ang kaniyang mga alipin, at sila'y dinuwahati, at pinagpapatay" (Mateo 22:4-6).

Hindi lamang pinatay ng mga Judeo si Cristo, pinatay rin nila ang mga apostoles na nagsisunod sa kaniya. Kaya't sinabi sa atin ni Cristo, "Datapuwa't ang hari ay nagalit; at sinugo ang kaniyang mga hukbo, at pinuksa ang mga mamamataytaong yaon, at sinunog ang kanilang bayan"(22:7). Nagsasalita si Jesus ng may panghuhula dito. Isang dekada lamang pagkatapos ng kanyang kamatayan, ang hukbong Romano ay pumaroon sa Jerusalem upang sirain ang banal ng lungsod. Sa unang kasaysayan ng Israel, ginamit ng Dios ang Assyria upang ituwid ang kanyang mga tao. Ngayon pinadala niya ang mga heneral ng Romano "Vaspian at Titus upang sunugin ang Jesusalem. Kaya't ang hula ni Jesus ay nangyari sa nasusulat: "Narito, ang inyong bahay ay iniwan sa inyong wasak" (23:38).

Ang susunod na talata sa hula ay nagsasad ng pinakabuod ng aking mensahe tungkol sa katawan ni Cristo. Sinasabi sa atin ni Jesus, "Nang magkagayo'y sinabi niya sa kaniyang mga alipin. Nahahanda ang kasalan, nguni't hindi darapatdapat ang mga inanyayahan. Magsiparoon nga kayo sa mg likuang lansangan, at anyayahan ninyo sa piging ng kasalan ang lahat ninyong mangasumpungan. At nagsilabas ang mga aliping yaon sa mga lansangan, at kanilang tinipon ang lahat nilang nangasumpungan, masasama at mabubuti: at napuno ng mga panauhin ang kasalan" (22:8-10).

Mula sa Bungo, ang katuruan ay pinalabas sa lahat ng mga sangkatauhan: Judeo at Gentil, alipin at hindi alipin, mayaman o mahirap, mabuti at masama. Ito ay kung paano "ang kasalan ay napuno ng panauhin" (22:10). Unawain ninyo, ang tagpong ito ay hindi ang tungkol sa kasalang hapunan ng Kordero. Ang piging ay mangyayari pagkatapos ng paghuhukom. Hindi, ang hapunan na ito ay ang piging ng kasalan. At ang mga panauhin ay yaong sumunod sa pagtawag na tangapin si Cristo bilang Panginoon.

Isipin ninyo iyon. Sangayon kay Jesus, ang kasintahang babae ay binubuo ng "ang lahat nilang nangasumpungan, masasama at mabubuti" (22:10). Ang mga panauhin ay mga taong dating mga masasama: mga sugapa sa bawal na gamot, alkohol, mga nagbebenta ng dangal, mamatay ng tao, sugarol, mga nagbebenta ng bawal na gamot. Datapuwa't ito ay nabibilangan rin ng mga dating mabubuting tao, yaong minsan ay umaasa sa kabutihan ng laman.

Ngayon lahat sila ay nabago. Kanilang ipinahayag ang kanilang mga kasalanan at sila ay hinugasan nilinis ng dugo ni Cristo. Katulad ng karamihan na umaawit bawa't linggo, sila ay nagpatotoo, "Dinala niya sa bahay na may pigingan, at ang kaniyang watawat sa akin ay pagsinta" (Mga Awit Ng Mga Awit 2:4).

Noong sinabi ni Jesus na ang piging ay "napuno" ng mga panauhin, sa Greigo, ang ginamit niya ay "pletho". Ang ibig sabihin ay punuin. Sa madaling salita, ang mga panauhin dito ay nagpapakilala ng nilinis, nabawing katawan ni Cristo. Sila ay nabahaginan, at napuno ng Banal na Espiritu ng Dios. At dinamitan bawa't isa sa kanila ng puting suot pangkasal.

Kadalasan, iniisip natin na ang piging ng kasalan ay nagtatagal ng mga ilang oras. Sa kaugalian ng Judeo sa kapanahunan ni Cristo, ang piging ay maaring magtagal hanggang pitong araw. Nguni't sa Dios, ang isang araw isang libong taon. At sa talinghagang ito, ang piging nating nakikita ay nagtatagal simula pa sa Bungo. Ito ay nagpapatuloy sa daan-daang taon na. At hindi ito matatapos hanggang sa pagbabalik ng Kasintahang lalake.

Mga minamahal kong mga santo, napagisipan na ba ninyo kung ano ito? Bawa't araw ay ang araw ng iyong pagpapakasal. Bilang sangkap ng katawan ni Cristo, ikaw ay bahagi ng kaniyang kasintahang babae. Ang ibig sabihin bawa't umaga sa pagising mo, dapa't mong isuot ang iyong puting pangkasal na kasuotan. Kung ito nagkaroon ng dungis or dumi, nararapat na dalahin mo ito sa kaniyang Salita, upang hugasan at linisin. At iyong isusuot ang singsing na simbolo ng kasalan sa lahat ng oras. Nagpapakilala ito na ikaw ay nag-asawa na, at sinarahan ito ng Banal Na Espiritu. Panghuli, ikaw ay nararapat na makikain ng tinapay ng langit: si Cristo, ang makalangit na mana.

ANG PIGING NG KASALAN AY NANGYAYARI SA BAWA'T ARAW SA KATAWAN NI CRISTO. DATAPUWA'T, ANG HINDI INANYAYAHANG PANAUHIN AY NATAGPUANG NAKIKISALAMUHA SA PIGING NA ITO. At nagpatuloy si Jeus sa talinghaga:

"Datapuwa't pagpasok ng hari upang tingnan ang mga panauhin, ay doo'y nakita niya ang isang tao na hindi nararamtan ng damit-kasalan: At sinabi niya sa kaniya, Kaibigan, ano't pumasok ka rito na walang damit-kasalan? At siya'y naumid. Nang magkagayo'y sinabi ng hari sa mga naglilingkod, Gapusin ninyo ang mga paa at mga kamay niya, at itapon ninyo siya sa kadiliman s alabas; diiyan na nga ang pagtangis at ang pagngangalit ng mga ngipin" (Mateo 22:11-13).

Sino ang taong ito sa talinghaga? Maliwanag, ang kaniyang pagkakakilanlan ay mahalagang bagay, dahil sa masamang kapalaran na kanyang tiniis. Ang ibang tagapagbigay kahulugan ay nagmumungkahi na ang tao ay nagpapakilala ng mga nagsilapit kay Cristo na nararamtan ng karumihan ng kanilang pagiging mabuti sa sarili. Ang larawan ay mahina, nadidimlan, kaluluwa na hinahatulan ng kaniyang sarili bilang nagsisikap sa sarili.

Hindi ko tinatangap ang pagpapakahulugang ito. Magugulat kayo kung sasabihin ko sa inyo kung sino ang taong ito. Nakakita ako ng tanda noong tinawag siya ng hari bilang isang "Kaibigan." Ginamit ni Jesus ang parehong salita upang patungkulan si Judas, bago siya ipinagkanulo. Ako ay naniniwala ang hari sa talinghagang ito ay gumagamit ng salita na may malaking kakutyaan. Pagkatapos ng lahat, ipapadala niya ang taong sa impeyerno.

Sa aking haka-haka, ang panauhing ito ay ang taong makasalan mismo: si Satanan. Nakikita ko siya na nakikihalobilo sa piging, nakasuot ng maganda, kulay ubeng kasuotan na siya ang nagyari, at hindi ang itinakdang kasuotan. Siya ay ang tunay na larawan ng pagmamataas o kayabangan.

Bakit hindi pinigil ang makasalang taong ito sa pintuan? Ako ay naniniwala na si Zacarias ay nagbigay ng sagot. Ang propeta ay nagsabi, "At ipinakita niya sa akin si Josue na pangulong seserdote na nakatayo sa harap ng anghel ng Panginoon, at si Satanas na nakatayo sa kaniyang kanan upang maging kaniyang kaaway. At sinabi ng Panginoon kay Satanas, Sawayin ka nawa ng Panginoon, Oh Satanas; oo, ang Panginoon na pumili ng Jerusalem ay sumaway nawa" (Zacarias 3:1-2).

Si Josue, tunay nga, ay nagpapakilala bilang mataas na paglilingkod bilang seserdote, yaong iniligtas ni Jehovah. Sa mga mananampalataya sa ngayon, siya ay nagpapakikilala ng katawan ni Cristo, ang malaking paglilingkod bilang seserdote ng Dios. Sa pangitain ni Zacarias, si Satanas ay nakatayo na katabi ni Josue upang "pigilan siya." Ang salitang pigilan dito ay may kahulugang upang daluhungin or pagbintangan.

Nais kong ipahayag sa inyo, hindi ko alam kung bakit si Satans ay pinapayagang pagbintangan at daluhungin ang mga anak ng Dios. Datapuwa't alam ko kung ano ang sinasabi ng Dios na mangyayari sa ating mga kaaway: "Sapagka't inihagis na ang tagapagsumbong sa ating mga kapatid na siyang sa kanila'y nagsusumbong s harapan ng ating Dios araw at gabi" (Apolicapsis 12:10). Isang araw, gagapusin ng Panginoon ang diablo at ihahagis siya sa walang katapusang kulungan.

Datapuwa't hindi pa ito nangyayari. Samantala, alam na ni Satanas na ang panahon niya ay malapit na. Kaya't siya ay lumalaban sa katawan ni Cristo na may matinding galit. Tunay nga, ang kanyang mga pagdaluhong ay may tanda ng katapangan at katatagan na hindi pa natin nakikita noon. Bakit? Alam niya na ang malaking nakatatakot sa kanya ang katawan na nilinis ng dugo ng mga mananampalataya, na lumalakad na may pagkakaisa. At dito sa mga huling aaw, ang Banal na Espiritu ay nagsagawa ng kahanga-hangang gawain na magtayo at magsamasama ng mga santo sa buong mundo.

Ang mga matatapat na tagapaglingkod na ito ay tumatayo bilang iisang katawan. Nagiibigan sa bawa't isa, nanalangin para sa bawa't isa, nagpapagaling para sa mga nanghihina at nasusugatan. At sila ay tumatayo rin ng magkakasama sa paglaban sa kasamaan. Sila ay nakikipaglaban sa kaaway, ginagapos ang kaharian niya, inihahagis ang mga pinnunu ng kasamaan, ginagamit ang kapangyarihan laban sa malaimpeyernong kapangyarihan.

Nakita natin ang mga huling araw na hukbo ni Jesus sa talinghaga, pinangangatawanan sa piging ng kasalan. Ang mga nilinis ng dugong sundalo ay pinagsamasama sa piging ni Cristo, kung saan sila lumalago na malakas sa pagkain sa kaniyang tinapay. At mayroon silang iisang layunin: upang maging ganap na handa upang salubungin ang Kasintanhang lalake sa kanyang pagdating.

Hindi tayo dapa't na magulat na si Satanas ay biglaang pumasok sa tahanan ng Dios. Ito na ang huling sandali para sa kanya upang wasakin ang lumalagong katawan ni Cristo. Kaya't siya ay nararapat na pumasok sa piging ng kasalan na may layunin na mangwasak, sirain ang bawa't isa na maaari niyang sirain. At siya ay naniniwala na ang pinamabuting paraan upang gawin ito ay ang dayain ang mismong mga pinili ng Dios.

Paano ginawa ng diablo ang mga bagay na ito? Ginagawa niya ito sa pamamaraan na parati na niyang gawi mula pa sa Bungo: nagsinungaling siya sa yo. Pinagbintangan ka. Naglalagay siya ng pagdududa at takot sa iyong isipan. Naisalalarawan ko itong kulay ubeng anyo na palipat-lipat sa mga dulang, naghahanap sa bawa't panauhin upang dayain. Naglalagay siya ng pagdududa at takot sa kanila, malumanay na pinagbibintangan sila, at sinusubukang dumihan ang maputing kasuotan.

Ako ay naniniwala na matatagpuan natin ang susi ng pagalaw ni Satanas sa Genesis 3. Nagtagumpay ang diablo upang tuksuin si Eva. Ngayon ay sinabi ng Dios, "At papagalitin ko ikaw at ang babae, at ang iyong binhi at ang kaniyang binhi: ito ang dudurog ng iyong ulo, at ikaw ang dudurog ng kaniyang sakong" (Genesis 3:15).

Ang binhi ng babae dito ay ipinatutungkol kay Jesus. Sa ibang salita, ang Mesias ay mangangaling mula sa laman ng tao. At ang propesiya ng Dios ay naging tagumpay sa krus. Sa Bungo, ilalagay ni Cristo ang kanyang sakong sa ulo ni Satanas at dudurugin siya.

Nguni't nagpropesiya rin ang Panginoon na dudurugin rin ni Satanas ang sakong ni Cristo. Ano ang ibig sabihin nito, sa kabuoan? Bilang mga sangkap ng katawan ni Cristo, tayo ang kaniyang mga binhi. Kapansin-pansin, ang iba sa mga binhing ito ay siyang nagbubuo ng sakong ni Cristo sa katawan ni Cristo. Sino ang pinatutungkolan niya rito?

Binigyan tayo ng dalawang tanda. Una, ang sakong ay bahagi ng paa. Alam natin ang pangunahing gawain ng paa ay upang tumayo o lumakad. Kaya't ako ay naniniwala ang mga paa sa katawan ni Cristo ay binubuo ng mananampalataya na tumatayo para kay Jesus. Itong mga sangkap na ito ay nagsisilakad rin sa pangunguna ng Banal na Espiritu. Pansinin na ang gawain na ito ay tulungang gawain. Sila ay kadalasang nakatago at hindi nakikita. Sa ganitong kalagayan, ang paa ay ang halimbawa sa iba pang sangkap ng katawan ni Cristo.

Subali't ang paa ang siyang pinakamadaling masaktan sa bahagi ng katawan. Ito ay kadalasang nababalutan, upang maingatan. Sa ganitong kalagayan, ang kahulugan sa Hebreo ng "dudurog" ay nagiging sinasabi. Ito ay may kahulugang upang mandaya, or magsinungaling at maghintay kung kailan ka babagsak. Sa madaling sabi, ako ay naniniwala na ang mismong pinupuro ni Satanas ay mga sangkap sa katawan ni Cristo na madaling masugatan at masakan.

Maaaring may alam kayong mga Cristiano. Mahal nila si Jeus ng buong puso. Nguni't kadalasan iniisip nilang hindi sila nakakaganap sa inaasahan mula sa kanila. Sila ay lubhang nagnanais na luwalhatiin ang Dios, nguni't sila ay naniniwala na hindi nila nagawa iyon. Hindi sila nagdududa sa Dios, kundi sa sarili nila. At madali silang bumabagsak at napapailalim sa paghuhusga, pakiramdam ay walang halaga, hindi nagagamit at walang nais gumamit.

Nalalaman ng diablo ang mga bagay na ito patungkol sa kanila, dahil ang kanyang mga kampon ay kapangyarihan ay nagmasid sa buhay nila. Kaya't ngayon, noong pumasok si Satanas sa lugar ng piging ng Hari, buong-buo siyang handang dumaluhong. Umikot-ikot siya, bumubulong ng pagbibintang sa kanilang mga tainga. Ang layunin niya? Upang papaniwalain ang mga malalambot ng pusong santo na huminto na. Nais niyang sila ay maghagis ng kanilang mapuputing kasuotan ay iwan na ang piging at magsalita ng kabiguan.

Tatanungin ko kayo: lumapit na ba si Satanas sa dulang mo? Nakarinig ka na ba ng tinig na bumubulong:
Sa tingin ay mukhang tunay ka at banal. Datapuwa't ang puso mo naman ay maitim sa kasalanan. Iyong ibabagsak ang Dios. Ikaw ay walang kwentang mapagpaimbabaw."* Ang ibang Cristiano ay hindi ka iginagalang, dahil hindi ka pinagpala ng talino. Ikaw ay binabaliwala. Walang nagmamahal sa iyo."
Ang iyong matandang kasalanan ay aabutan kang muli. Iyong ipahihiya ang Dios at ang mga tao nito. At ang iyong mabuting pangalan ay matatapos sa kasiraan."
Maari mo nang kalimutan ang lahat ng mga pangakong akala mo ay ipinangako sa iyo ng Dios. Niloko kita. Iyon ang tinig ko na narinig mo."
Galit ang Dios sa iyo. Kaya't ang panalangin ay hindi sinasagot. Madalas kang magkasala."
Malapit ka nang mawalan ng hanapbuhay. Matatapos ka na napakahirap."
Hindi mo na makakaya ito. Bago pa matapos ang lahat, babagsak ka na."

Araw at gabi, maririnig mo ang mga pagbibintang na ito. Sasabihin ko sa iyo, ang nais laman ni Satanas ay ilayo ka sa dulang ng piging. At pagkatapos ay gugutom ka na niya ng pagpapakain ni Cristo. Nais ka niyang ihiwalay upang lasonin ang espiritu mo. Nais ka niyang papaniwalain, "Hindi ka naman karapatdapat. Ano ang halaga ng magpatuloy ka pa? Hindi ka kailanman magiging sangkap ng banal na katawan ni Cristo."

Ang katotohanan ay, nalalaman ni Satanas na ang pinakamalakas niyang kaaway ang ang sama-samang katawan ng mananampalataya. Talastas niya ang mga pangako ni Jesus na kung ang dalawa o tatlo an magkasama-sama, ang Ama ay natutuwa ay ibibigay ang kanilang hinihingi. Kaya't siya ay handang alisin ang isa sa isa.

Sa pinakahuli ay hinarap na ng hari ang taong ito at nagtanong, "Paano ka nakapasok dito na wala kang kasuotan para sa kasalan? Ang sinasabi niya, "Ano sa palagay mo ang ginagawa mo dito, sa pamamagitan ng pang-gugulo sa mga tao ko? Akala mo ba ay hindi kita nakikita? Naniniwala ka bang hindi kita haharapin?"

Sa pinakauna pa lamang na kasinungalingan na binulong sa iyo ni Satanas, minasdan na ng Dios ang bawa't kilos niya. At gumawa siya ng hakbang upang patahimikin ang kasinungalingan ng diablo. Sinasabi ng Banal na Kasulatan na naumid ang panauhing hindi inanyayahan (tingnan Mateo 22:12). Ang sinasabi ng Dios, "Tama na ang pagbibintang sa lugar na pinagdadarausan ng piging, Satanas. Husto na ang pagsisinungaling mo sa mga tao ko."At pinagutusan ng Hari ang kaniyang mga alipin, "Igapos siya at ihagis sa kadiliman."

Ang pangwakas, ang talinghaga ay nagtatapos sa mga pananalita ng hari: Sapagka't marami ang mga tinawag, datapuwa't kakaunti ang mga nahirang"(22:14). Naisasalarawan ko na ang Dios ay nakatanaw mula sa itaas sa lugar na pinagdadausan ng piging, at nagsasabi, "Sa maraming mga taon na tumatawag ako sa Israel, sa pamamagitan ng aking mga apostol. Datapuwa't tinangihan nilang makinig. Ngayon itong mga panauhin dito sa aking tahanan ay duminig sa aking pagtawag. Sasabihin ko sa iyo, sila ang mga pinili. At hindi ko hahayaan si Satanas na alisin ang sinoman sa kanila mula sa aking katawan."

Nalalaman natin na ang diablo ay hindi pa naihahagis sa kanyang walang hanggang kulungan. Nguni't, habang tayo ay nagsasaya sa dulang ng may piging, naghihintay para sa Kasintahang lalake na dumating, binigyan tayo ng utos. Ang Hari ay nagsabi sa atin na igapos ang diablo at ihagis siya palabas sa lugar ng pinagdadausan ng piging. Sa madaling sabi, nararapat tayong tumayo ay gumawa ng totohanang pagkilos laban sa pagdaluhong ni Satanas sa katawan ni Cristo.

Kamangha-mangha, ang kautusang ito ay binabaliwala ng maraming Cristiano. Kapag nakakakita tayo ng malambot ang pusong mananampalataya na nasasaktan, iniisip natin, "Bibigyan ko siya ng kagaanan. Nais kong maging tagapakinig." O kaya naman, "Hindi ko kayang magbigay ng tulong. Dadalahan ko siya ng makakain, o kaya ay magbibigay ako tulong sa pananalapi." Ang mga ito ay gawain at makadios na pagmamahal. Datapuwa't kadalasan, hindi ito sapat.

Kung nalalaman natin na si Satanas ay nangungusap ng kasinungalingan sa buhay ng isang tao, tayo ay hinihilingan ng gumawa ng mas mahigit pa sa pakikinig o kaya ay magbigay ng payo. Pagsama-samahin natin ang mga mananampalataya at panghawakan ang kapangyarihan laban sa kaaway. Sinasabi ni Jesus ang ibang uri ng paguusig ng diablo "hindi lumalabas kundi sa pamamagitan ng pananalangin at pagaayuno" (Mateo 17:21). Kaya't sa pamamagitan ng pagaayuno at panalangin, nararapat nating igapos ang kaaway. At nararapat nating ihagis siyang palabas sa kaisipan ng kapuwa natin mananampalataya, kaluluwa at kalagayan.

Nagubos ako ng maraming mga oras upang payuhan ang bagsak na mananampalataya upang makalabas sila sa kanilang kaguluhan. Nguni't lalo ko namang nakikilala na ang diablo ay nakatayo sa ibabaw nila, pinaniniwala sila sa kaniyang mga kasinungalingan. Ngayon, kapag nakikita ko na ang diablo ay nagsasagawa ng kaniyang gawain sa isang madaling masugatang santo, ang banal na galit ay tumatayo sa akin. Napagwari ko na nararapat kong gawin ang dapat na ginagawa ng bawa't at totoong ministro sa tawag na gawain: igapos ang kamay at mga paa ni Satanas, sa pangalan ni Jesus, at ihagis siya sa kadiliman.

Ikaw ba ay namumuhay sa ulap ng pagkasiphayo? May nalalaman ka bang kapatid na lalake o babae na bagsak, nakikinig sa mga pagbibintang ni Satanas? Nagsusumamo ako sa iyo, maghanap ka ng mapanalangining mananampalataya sa katawan ni Cristo. Pumaroon ka sa mga taong totoong nakakaalam ng puso ng Dios. At hayaan mo sila ang magsabi ng kasinungalingan kung ano sila.

Ang sabi ng Banal na Kasulatan na kung ang isa sa atin ay nasasaktan, lahat tayo ay nasasaktan. Kaya't ito ay tunay na pangangailangan na magsama-sama tayo sa pangalan ni Jesus, para sa ikabubuti ng bawa't isa sa atin. Nararapat nating tawagin ang kapangyarihan ng ating Tagapagligtas, igapos ang kaaway, at ihagis siyang palabas sa bawa't buhay ng ating kapuwa. At nang sa ganoon maaari na nating dalahin ang bawa't kaisipan na bihag sa pagsunod kay Cristo. Ito ang tunay ng gawain ng katawan ni Cristo.

Ang Mga Tore ay Bumagsak - Ngunit Nakaligtaan Natin ang Mensahe!

wcadmin — Wed, 12 Mar 2008 10:09:52 -0500

Noong Martes, Sityembre 11, 2001, ang magkakambal na tore gusali ng World Trade Center sa lungsod ng New York ay bumagsak. Limang araw pagkatapos, habang pinaghahandaan ko ang mensaheng ito, dumungaw ako sa bintana ng aking silid aralan dito sa ika 30th palapag ng tinitirahan ko. Malaking ulap ng usok ay nagmumula pa sa nasunog na gusali. Ito ay umakyat mula sa mga basag-basag na semiento at pumaroon sa bandang ilog ng Hudson, dumaan sa ibabaw ng Statue of Liberty.

Nang sumunod na Linggo, bago ko ipinahayag ang mensaheng ito sa Time Square Church, umiyak ako sa pagkamasid sa malubhang pagka sirang ito. Nanghingi ako sa Dios ng awa: awa sa mga naghihinagpis na mga familia na nawalan na mahal sa buhay. Awa sa mga mangagawa na patuloy pang naghuhukay sa pag-asang makatagpo pa ng maaring mailigtas, nguni’t puro mga bangkay at pirapirasong bahagi lamang ng katawan ng tao ang natatagpuan. Awa sa lahat ng mga alagad ng batas, mga bombero, at mga nagkakawanggawa, na hayagang nag-iyakan sa hindi maipaliwanag na takot sa kanilang nakita.

Ang ating simbahan ay pinayagang mag-lagay ng tolda sa tinatawag na "ground zero" na pinangyarihan ng sakuna. Mga namumuno sa gawain at mga nagkakawangawa mula sa ating kongregasyon ay naglingkod na walang kapaguran, tumulong ng nagpakain at magpalakas ng loob sa mga nanghihina ng mga mangagawa.

Anim na linggo bago pa nangyari ang sakuna, ang Banal na Espiritu ay nagpaalala sa grupo ng ating mga mangagawa na ang sakuna ay darating. Itinalaga natin ang maraming malalaking pagtitipon sa mga darating na linggo, kasama na ang ating "Missions Conference at ang Pagkabataang Pagtitipon." Nguni’t ang Espiritu ng Dios ay nagparamdam sa atin na huwag na ituloy lahat ng ito. Sa halip, tayo ya nabagabag at para manawagan s kongregasyon na manalangin.

Kami ay nagpasyang magdaos ng mga pagtitipon para manalangin apat na beses sa isang linggo. Mula sa umpisa, bawat pagtitipon ay may tanda ng kahiwagaan sa katahimikan na namalagi sa kongregasyon. Naupo kaming tahimik na kasama ang Panginoon, madalas na walang ingay, na hanggang isang oras, kasunod ng mahinang pagtangis at buong pusong pagsisisi. Sa isang pagtitipon, nararapat kong ipalagay ang mga tuhod ko sa pamamagitan ng mga kamay ko, para huwag iyong mangatog sa mahiwagang pagsama sa amin ng Dios.

Sa panahon ng pagdalaw na ito mula sa Panginoon, ang Banal na Espiritu ang nagpahayag na may dahilan ang pagtangis mula sa mga puso. Masyado kaming nabahala dahil sa darating na trahedya. Ang isang malubhang kalamidad ay darating sa bansa. At kahit na hindi namin alam kung ano iyon, ang aming puso ay nahipo para manalangin patungkol dito.

At bigla-bigla, dumating ang kalamidad. At ito ay tumama hindi lamang sa ating lungsod, ganoon na rin sa capitolyo ng buong bansa. Isang tagapagsalita sa telebesyon ang nagsabi, "Isipin iyon, ang simbolo ng kapangyarihan at kasaganaan ay nasira sa loob ng isang oras." Maliit ang kanyang kaalaman, binabanggit niya ang Apocalipsis 18:10: "Sa aba, sa aba ng dakilang bayang Babilonia, ang bayang matibay! Sapaka’t sa isang oras ay dumating ang hatol sa iyo."

Bilang alagad ng batas mula sa ating simbahan tumulong sa "ground zero" ang kasamahan niya ay panay ang tanong "ano ang ibig sabihin nito?" Ano ang nangyayari? Pansamantala, ang buong bansa ay natatanong, "Nasaan ang Dios sa lahat na ito?"

Tama tayo sa ganitong katanungan. Kailangan nating maunawaan nasaan ang Dios sa ganitong kalamidad. At para gawain iyon, nararapat nating pagtiwalaan ang banal niyang Salita lamang. Narinig natin ang daan-daang mga palagay mula sa mga tagapamahayag at mga politico. Nguni’t lahat ng kanilang mga kuro-kuro ay nagiging pare-pareho na. Walang tunay na pang-unawa sa kahulugan ng biglaang pagpagsak.

May isang bagay akong titiyakin: Ang Dios ay hindi nagugulat. Alam niya ang kaisipan ng lahat ng sangkatauhan, kasama na ang mga namumuno, at mga terorista. Nasusubaybayan ng Dios ang bawat tao sa lahat ng sangkatauhan. Alam niya kung siya ay nauupo o tatayo. At masasabi ko sa iyo, bagay na ito ay tiyak: Nakapailalim pa rin sa Dios ang lahat ng bagay. Wala sa balat ng mundo na nangyari na hindi niya alam, ang kapahintulutan niya dito, at, minsan, siya ang nasa likod kaya nangyari.

Mga ministro at mga nag-aral patungkol sa Dios saan man ay nagsasabi, "Ang Dios ay walang kinalalaman sa sakunang ito. Hindi niya papayagan ang kakilakilabot na bagay na nangyari." Pero walang makakalayo mula sa katotohanan. Ang ganitong kaisipan ay nagdala sa bansa na mabilis na makaligtaan ang mensahe ng Dios na nais mangusap sa pamamagitan ng trahedya.

Ang totoo ay, dapat mayroon tayong salita mula sa Dios. Katulad ng maraming Pastor, nanangis ako nalungkot sa malubhang kalamidad na ito. Hinanap ko ang Dios sa panalangin at sa mga salita niya. At nais kong sabihin sa inyo, naranasan ko ang lungkot na mas malalim pa sa kagluluksa na mga walang malay na namatay. Ito ay lungkot na nasasabing kapag nakaligtaan natin ang mensahe ng Dios, kapag tayo ay nagbingi-bingihan sa malakas niyang ipinahihiwatig, sa ganoon ay may mas malalang nakahanda para sa atin.

Ang propetang Isaias ay tahasang nangusap sa ating kamakailan lang na naranasan. (Kung hindi kayo sang-ayon sa pagamit ko ng Lumang Tipan para sa halimbawa, isaalang-alang ninyo ang mga salita ni San Pablo sa usaping ito: "Ang mga bagay na ito nga’y nangyayari sa kanila sa pinakahalimbawa; at pawang nangasulat sa pangpapaalala sa atin, ng mga dinatnan ng katuparan ng mga panahon" (1 Mga Taga Corinto). Niliwanag ni San Pablo: Ang halimbawa ng Lumang Tipan ay nagsasaad kung paano kumikilos ang Dios sa panahon ng katulad ng sa atin.

Sa panahon na si Propetang Isaias ay nagpropesiya, ang Dios ay matiyagang nakikipag-ugnay sa Israel ng mga 250 taon na. Nagpadala ang Panginoon ng "magaang uri ng sakit" sa mga tato niya, nanawagan siya para magsisi at manumbalik sa kanya. Nais niyang ilayo sila sa pag-samba sa kanilang diosdiosan at ibalik sa kanyang pagpapala at mga tulong.

Lahat ng mga propeta sa ng buong mga taon ya nangusap sa Israel ng katulad rin ng mahalagang salita. "Magpakumbaba kayo" ang sabi ng Banal na Salita, "at sila’y nagsipaglingkod sa diosdiosan….. gayon ma’y tumutol ang Panginoon sa Israel, at sa Juda, sa pamamagitan ng bawa’t propeta, at ng bawa’t tagakita, na sinasabit, iwan ninyo ang inyong masasamang lakat, at ingatan ninyo ang aking mga utos, at aking mga palatuntunan…" (II Mga Hari 17:12-13).

Ang unang pangising na tawag ng Panginoon sa Israel ay dumating sa pagsakop ng Asiria. Inataki ang Zebulon at ang lupain ng Nephtali. Mapalad na ang pag-ataki ay doon lamang sa dalawang lugar. At kaunti lamang ang nasira. Nguni’t nagsasalita na ang Dios sa kanyang mga tao. Ang bansang hinirang ng Panginoon ay nawalan na ng kasiguruhan. Nguni’t nakaligtaan pa rin nila ang mensahe ng Dios.

Tumangap noon ang Israel ng pangalawang pangising. Ito ay malubha. Dalawang bansa ang tinawag ng Banal na Kasulatan na "Kaaway ng Israel" — Sirians at ang Filisteos — Pinagsamang lakas para sa biglaang pag-atake. Sangayon kay Isaias, itong atakeng ito ay nagmula sa pareho "sa unahan, at… sa ilalim" (Isaias 9:12). Ang ibig sabihin nito ay ang mga nanakop ay namula sa silangan at sa kanluran, nakapaikot sa Israel. At itong biglaang pagatake ng totoong napakalubha.

Ngayon tutungo na tayo sa pinakabood ng aking mensahe, sa katanungan ng maraming Amerikano: Nasaan ang Dios sa biglaaang panghihimasok na ito sa lupaing pinili? Ano ang magagawa o iisipin ng mga tao sa sakunang dumating sa kanila? Sinabi ni Isaias sa atin na ang Dios ay tapat para mangusap na kanyang mga tao: Nagsabi ang Panginoon sa Jacob, at naliliwanagan ang Israel" (Isaias 9:8). Nangusap ang Dios ng maliwanag na salita. At ipinadala niya ang mensahe sa buong bansa.

Mga minamahal, ang saknong na ito ay nagsasabi ng napakahalaga sa ating kapanahunan. Nagsasabi ito "Ang Dios ay parating nagpapadala ng kaniyang salita. Hindi pa sa kasaysayan na iniwan ng Panginoon ang mga tao niyang walang palatandaaan sa panahon ng sakuna. Hindi niya tayo iiwanan at pipiliting unawain ang mga bagay bagay sangayon sa ating kaalaman. Parati siyang nagbibigay ng salita ng pangunawa.

Kahit na sa ngayon, ang Panginoon ay natatayo ng makadios na maga tagabantay para magsalita para sa kanya. Ang mga tagabantay na ito ay nalulumbay. Umiiyak at nagsisisi habang hinahanap nila ang mukha ng Dios. At ako ay naniniwala na naririnig at nauunawaan nila ang mensahe ng Panginoon sa likod ng pangkasalukuyang mga pangyayari. Dagdag pa dito, hindi sila natatakot na ipahayag ang mga paalala, dahil alam nilang nakarinig sila mula sa Dios. Sila ay kinailangang magsalita ng layunin niya sa likod ng mga sakuna.

Marami sa mambabasa ay hindi tatangap sa salitang aking ibibigay. Iisipin nila na ako ay walang puso, mabagsik, masungit sa panahon ng paghihinagpis. Nguni’t sinasabi ko sa inyo, kapag hindi ninyo pinakinggan ang katotohanan nagmumula sa Dios at harapin ito, ang ating bansa ay patungo sa pagkasira. Naririto ang salita na narinig ko sa Panginoon na sinasabi na niya sa atin sa ngayon. "Kaya’t itataas ng Panginoon laban sa kaniya ang mga kaaway ng Rezin, at manghihikayat ng kaniyang mga kaalit; gayong ma’y ang bayan ay hindi nagbalik-loob sa kanya na sumakit sa kanila, o hinanap man nila ang Panginoon ng mga hukbo." (Isais 9:11,13).

Ang Biblia ay maliwanag: Gumagamit ang Dios ng kaaway na mga bansa para ituwid ang mga tao niya. Ginamit ng Panginon ang mga kaaway na ito para pamamaraan ng paalala sa Israel, tinatawag ang bansa para magsisi. " Hoy, taga Asiria, na pamalo ng aking galit, siyang tungkod na kasangkapan ng aking pag-iinit. Aking susuguin siya laban sa maruming bansa, at laban sa bayan na aking kinapopootan ay pagbibilinan ko siya, upang manamsam, at upang manunggab, at yapakan sila na parang putik ng mga lansangan" ( (10:5-6).

Pinamahala ng Dios sa magkakasamang bansa ng Israel na mga kaaway para ituwid ang mga tao. Pinaalalahana ng Panginoon ang Israel, "Itinaas ninyo ang sarili na may kayabangan: Ngayon, ibaba ko kayo. Hahayaan ko kayong disiplinahen ng mga kaaway."

Ang magkakaayong kaaway na ito ay naglungsad ng kanilang pag-atake. At, biglaan, ang Israiletas ay nanoon na may takot habang ang kanilang mga gusali ay nagumpisang bumagsak. Ang mga apoy ay kumalat sa mga lungsod, na sinunug at pinabagsak ang mga gusali. Sa maiksing panahon, ang Israel ay naglagablab. At ang mga tao ng Dios ay nagumpisang maghagulgulan, " Ang mga laryo ay nangahulog… ang mga sikimoro ay nangaputol." (9:10).

Pagkatatpos na mamalas ang nakaraang mga sakuna sa New York at sa Washington, maaari na rin nating mahaka-haka ang damdaminng mga ninuno nating Israelitas. Nguni’t nagsisi ba ang Israel pagkatapos ng nakakatakot na pagatake? Nagkaroon ba ng pangbansang pagkilala na nagpadala ang Dios ng paalala? Nakarinig ba ang mga namumuno na nangungusap ang Dios sa pamamagitan ng sakuna? Hindi. Ang kahirapan ng Israel ay kabaligtaran. Ang umpisang takot ng mga tao ay nagbigay sa pagbaha ng pangbansang kapaluluan. "At malalaman ng buong bayan…. Na nagsasabi sa kapalaluan at sa pagmamatigas ng ulo" (9:9).

Sa salitang Hebreo ang salitang "stoutness" ay nagsasaad ng pagiging magiting. Ito may kahulugang, kapag ang pag-atake ay pumayapa na, ang mga Israelitas ay nanunumbalik muli ang pagtitiwala sa sarili. Sinasabi nilang, "Ang mga laryo ay nangahulog, nguni’t aming itatayo ng tinabas na bato: ang mga sikomoro ay nangaputol, nguni’t aming papalitan nga mga cedro". (9:10). Ang sinasabi nila, wika nga, "Ang kalamidad ay hindi nagmula sa Panginoon. Ito ay sadyang kapalaran, malungkot na karanasan na hindi maaring maipaliwanag.

"Tayo ay magiting ay makapangyarihan na bansa. Tayo ay ginawa para maging palalo, mga taong hindi yumukod. At ipaaalam natin sa buong mundo na tayo ay babalik. Ating itatayong muli na mas malaki pa at mabuti kaysa dati. Kung saan gumamit tayo ng mga laryo noon, ngayon gagamit tayo ng bato. At kung noon gumamit tayo ng mumurahing materyales para mga gusali noon, ngayon gagamit tayo ng mas maayos. Tayo ay bansang pinagpala ng Dios. At malalagpasan natin ang sakunang ito na mas malakas kaysa dati."

Hindi ba at ang lahat ng ito ay parang narinig na ninyo? Ang Panginoon mismo ay gumamit ng malademonyong kaaway para magpadala ng babala pa linisin ang mga tao niya. Nais niyang gisingin sila sa kanilang pakikipagsundo sa kasalanan, ibalik sila sarili, ibuhos ang pagpapala niya sa kanila, at paikotan sila ng pagiingat niya. Nguni’t, sa loob ng kanilang mga araw ng pagkalungkot at katatakutan, ang mga tao ng Dios ay hindi minsan man kinilala ang kaniyang kamay sa lahat ng ito. Walang sinomang nagtanong, "Ano ang sinasabi ng Panginoon sa lahat ng ito? Siya ay nangungusap sa atin? Wala man lamang nakaisip sa isang sandali na ang palalung bansan ay maaring pagpapakumbabain. Sa kabaliktaran, ginamit ng mga tao ay ganitong okasyon para itangi ang ganoong kaisipan. Tinangihan nilang pakinggan ang paalala ng Dios sa kanila.

Tatanungin kita: ang halimbawa ba ng Israel ay nagparamdam rin sa iyo, pagkatapos ng ating namasid sa loob ng mga nakaraang linggo? Huwag naman ninyo akong maliin. Nagpapasalamat ako sa Dios mayroon tayong Pangulo ng bansang maaring nating igalang. Nagpapasalamat ako sa Panginoon sa lahat ng mga Kristrianong na naglilingkod sa mataas na taggapan. Ang ating simbahan ay nanalangin na may kasipagan para sa mga namumuno ng ating bansa. At tayo ay nagpapasalamat para sa pansamantalang pagbuhos ng panalangin sa buong bansa. Ito ay nakahihikayat na makita ang mga tao na mga nasa sarili niya at naguumpisang pagisipan ang kani-kanilang mga uri ng pamumuhay.

Nguni’t magkaganoon pa man, nakakaligtaan natin ang mensahe ng Dios para sa atin. Pagisipan ninyo ito: kapag ang pangpublicong samahan ay tumatawag ng mga sandali ng katahimikan, iniisip natin ito ay tunay na pagsisi. Kapag nakita natin ang mga politiko na umaawit ng "God Bless America," akala natin nanumbalik na ang ating bansa sa Dios. Kapag nakita natin na ang mga programa sa palaro ay nagpapakita ng katahimikan at "kalahating oras" akala natin ito ay espiritual na karanasan.

Nguni’t ito lamang ba ang lahat na lalabas mula sa katatapos na sakuna? Ang mga tao ay tatayo na may katahimikan, pagkatapos babalik sa pagkukulay ng katawan nila, iinom ng beer, at titiling parang mga maniak para sa paborito nilang mga manlalaro?

Katulad ng maraming Amerikano, ako ay umiyak habang nakita ko ang mga Senadores at mga namumuno sa Kogreso nakatayo ay umaawit ng "God Bless America"….stand beside us, and guide us…" Nguni’t, habang ako ay umiiyak, ang Panginoon ay nagpaalala sa akin, "Marami sa mga namumuno nakikita mo na umaawit ay gumawa ng batas para alisin ako sa lipunan. Sila ay lubhang handa para alisin ang pangalan mula sa mga pangkasaysayang aklat ng Amerika. At pinayagan nila ang pagpatay ng milyon-milyong mga bata sa pagaaborsion."

Bigla-bigla, ako ay nagising sa isang totoong pagpapaimbabaw ng lahat ng ito. Nagbibigay tayo ng papuri sa mga labi sa Dios, nguni’t patuloy tayong dumadausdus sa malubhang imoralidad.

Ang bansang nasa ilalim ng pagtutuwid ay maaring magpakakumbaba at magsisi, katulad ng ginawa ni Nineveh. O kaya, ito ay magbibigay ng pagsisilbi sa Dios sa pamamagitan ng mga labi lamang, nguni’t sa kalooban ay umaasa sa kanyang sariling lakas para malagpasan ang pagtutuwid. Mayroong pananangis na nagsasabi, "Mayroon akong mga lakas para makayanan ko ang masamang pangyayaring ito. At mayroon tayong kakayanan para maaayos ang problemang ito. Tayo ay sadyang magaling na bansa."

Ako ay makabayan rin katulad ng sinomang Amerikano. At ako ay nasisiyahan rin naman katulad na sinoman sa nararanasang pagkakaisa ng ating bansa. Nagpapasalamat ako sa Dios sa makabayang lakas ay matinding pagsasakripisyo na nakita natin sa kapanahunan ng pagataki ng mga terorista. Ang buong mundo ay namamangha sa pagmamahal na ipinakita nga mga tao sa lungsod ng New York, Washington, D.C. at sa pangkalahatan ng Amerika.

Nguni’t hinaharap din natin ang katulad na piligro sa katulad sa Israel. Sa ating mainit na pagkamakabayan, napakadali nating makaligtaan ang mensahe ng Dios sa ating bansa. At sa ngayon, tayo ay nakatayo sa katulad ring katayuan kung saan ang Israel ay tumayo.

Ako ay nagtataka: kung tayo ay nabuhay sa kapanahunan ni Propetang Isaias, tayo kaya ay nakinig sa kanyang mga paalala? O tayo ay magbibingi-bingihan na lamang? Ang bansang Jerusalem at ang Juda ay parehong naniniwala na sila ay mapabababa. Nguni’t si Isaias ay nagpropesiya, "Hindi ko baga gagawing gayon sa Jerusalem at sa kaniyang mga diosdiosan, ang gaya ng ginawa ko sa Samaria at sa kaniyang mga diosdiosan?" (Isaias 10:11). Ang sinasabi ng Dios, "Hinatulan ko ang ibang bansa sa pagsamba nila sa diosdiosan na inyo ring ginagawa. Bakit hindi ko kayo hahatulan? Ano ang makapagliligtas sa inyo sa batas ko?

Sa buong Amerika, ang mga tao ay nagsasama-sama para "manalangin at pagaalala." Ito ay tama ay kagalang-galang (at nababasi naman sa salita ng Dios) na alalahanin yaong mga namatay na. Nguni’t bakit tayo ay masyadong natatakot na magpatawag ng mga pagsasama-sama para "manalangin at magsisi"? Sa ngayon, karamihang Amerikano ay nakatuon sa pag-alala at paghihiganti. Nguni’t nasaan ang pagtawag sa Amerika para magbalik loob sa Dios?

Sa kaparusahan sa mga terorista, ito ay nasasaad rin bilang usapin ni Isaias. Sinabi niya, Kaya’t mangyayari, na pagka naisagawa ng Panginoon ang buo niyang gawain sa bundok ng sios at sa Jerusalem, aking parurusahan ang kagagawan ng mapagmalaking loob na hari sa Asiria" (Isaias 10:12). Totoong noong natapos na Dios na gamitin ang Asiria para maging "pamalo ng aking galit," sila ay sinira rin ng Dios. Katulad rin, pababagsakin rin ng Dios ang mga teroristang umatake at pumatay sa mga inosenteng mga tao. Hindi magtatagal at matatagpuan rin nila ang walang katapusan nilang hantungan sa impiyerno.

Malalim sa aking espiritu, narinig ko ang Panginoong nagsasabi, "Pinagtagumpay ko kayo sa lahat ng mga bansa. Nguni’t sa mga maraming taon nagpatuloy kayong sumamba sa mga diosdiosan ng ginto at pilak. Binata ko ang inyong nakakahiyang mga gawain, ang inyong pang lilibak sa mga bagay na banal, ang inyong pagpapatulo ng mga inosenteng dugo, ang inyong walang kapagurang lakas para alisin ako sa lipunan. Ngayon ang panahon ay papalayo na sa inyo.

"Nagpadala ako ng mga propeta, mga tagamasid at tagapagbantay. Kayo ay pinaalalahan ng paulit-ulit. Nguni’t hindi pa rin ninyo binuksan ang inyong mga mata sa inyong mga maling daan. Ngayon kayo ay sinaktan ko, sa pagasang maililigtas ko kayo. Nais kong pabutihin ang lupain ninyo, puksain ko ang inyong kaaway, ibalik kayo sa pagpapala ko. Nguni’t wala kayong mga mata para makita ito."

Kung hindi pinaglagpas ng Dios ang mga bansang hindi siya iginalang, bakit palalagpasin niya ang Amerika? Hahatulan rin tayo na katulad ng paghatol niya sa Sodom, Roma, Greece at bawa’t kulturang tumalikod sa kanya.

Isaalang-alang ang sinabi ng Dios sa pamamagitan ni Ezekiel: "Inyong iwaksi ang lahat ninyong pagsalangsang….at kayo’y magbagong loob at magbagong diwa: sapagka’t bakit kayo mamamatay, Oh angkan ni Israel? (Ezekiel 18:31-32).

Sa sinomang may duda sa Dios na nakakaramdam rin ng mga mapapait, narito ang patotoong may matinding paniniwala ng kanyang awa. Siya rin ay nakakaramdam ng kalungkotan sa kamatayan. Sinasabi niya na, "Hindi ako natutuwa na nakikita ko kayong nagdudusa at namamatay. Kaya’t ako ay nakikiusap sa inyo ngayon: talikuran ninyo ang inyong kasalanan at mabuhay kayo."

Ang Dios ay lalo ng lumuluha sa mga sakunang tumama sa mga walang kasalanan. Nitong nakaraang mga linggo, makakatiyak kayong ang Dios ay umiiyak dahil mga nabiktima sa pagataki ng mga terorista… Siya ay sinasabi na "naglalagay sa bote ng luha ng kanayang mga santo." Totoo, ako ay naniniwalang marami sa mga luhang natapon ng mga Kristiano ay luha mismo ng Dios, na ang Espiritu ang siyang naguumpisa sa atin.

Nguni’t, may mga sandaling, ang katuwiran at kabutihan ng Dios ang siyang dahilan na hindi niya pinipigil ang awa niya. At siya ay napipilitang ipagpatuloy ang kanyang matuwid na paghahatol sa pinakahuling sandali. Ang pinamabuting halimbawa nito ang ang pagsasakripisyo niya sa kanyang anak na si Jesus. Ang pagtutuwid ay nangangailangan na ang mga kasalanan ng buong mundo ay iatang sa walang malay na tao, at itong taong ito ay hatulang mamatay para sa lahat. Sabihin mo sa akin, sino pa ang maaring mas walang kasalanan kaysa sa sariling anak ng Dios? Nguni’t si Cristo ay pumayag na ibigay ang sarili niya bilang sakripisyo, para mag-alay ng kaligtasan sa lahat ng sangkatauhan.

Ano ang kinabukasan ng ating bansa kapag tangihan natin ang pagtawag ng Dios na lumapit ng buo sa kanya? Ano ang mangyayari kapag patuloy ng pinapatay ang mga bata sa pamamagitan ng aborsyon at ginagamit ang mga ito sa pagsasaliksik….kapag patuloy nating binubura ang pangalan ng ating Taga Pagligtas sa kasaysayan ng Amerika… kapag patuloy nating muling itatayo ang mga bagay-bagay mas malalaki at mas magaganda, lamang para pagyamanin ang ating mga sarili…kapag patuloy tayong umaasa sa ating mga armadong sundalo kaysa sa kapangyarihan ng Dios?

Ipinakita ni Propetang Isaias ano ang mangyayari sa bawat bansa na nagtatakwil ng Dios at nagpapalalo sa kaniyang sariling kakagalingan: "Sapagka’t ang kasamaan ay sumusunog ng gaya ng apoy; pumupugnaw ng mga dawag at mga tinikan: oo, nagaalab na sa siitan sa gubat, at umiilanlan na paitaas sa mga masinsing ulap na usok. Sa poot ng Panginoon ng mga hukbo ay nasusunog ang lupain: ang bayan naman ay gaya ng panggatong sa apoy; walang taong mahahabag sa kaniyang kapatid. At isa’y susunggab na kanang kamay, at magugutom: at kakain ng kaliwa, at hindi sila mabubusog; sila’y magsisikain bawa’t isa ng lamang ng kaniyang sariling bisig" (Isaias 9:18-20).

Ang apoy na pumupugnaw at paiilanglang sa kalangitan. Ang kadiliman ay babalot sa kalupaan. Ang pananalapi ng bansa ay tatamaan na dahan-dahang pagpapasabog. At magkakaroon ng hindi pagkakaisa sa bansa, sa kumunidad, sa paligid-ligid ng inyong mga tirahan, sa mga pamilya. Ang mga tao magiging makasarili sa matinding paglaban para mabuhay. At tulungan nawa kayo ng Dios kung malapit kayo sa ganitong kalagayan.

Binigyan ako makapropetang mensahe siyam na taon na ang nakakaraan, at ipinahayag ko sa Times Square Church noong Sityembre 7, 1992. Hayaan ninyong ibahagi ko ito sa ngayon:

"Ang paalala na ito ay hindi para takutin kayo. Ito lamang ay para dalahin ninyo sa Panginon sa panalangin. It ay ang paniniwala kong ipinakita sa akin ng Dios:

"Tatlumpong araw na paglilinis at pagtutuwid ay babagsak sa lungsod ng New York na katulad ng hindi pa nakikita ng buong mundo. Ibabagsak ng Dios ang mga pader. Magkakaroon ng hindi pa naiisip ng kaguluhan ang pagnanakawan. Ang kaguluhan ay malubha, ito ay makagugulat sa bung mundo. Ang ating mga lansangan ay mapupuno ng mga nakapilang hindi lamang mga Pangbansang Bantay, kundi ng mga militar".

"Libo-libong apoy ay sisiklab na sabay-sabay sa buong lungsod. Ang apoy sa Los Angeles ay mananatili lamang sa ilang mga bahagi ng lungsod na iyon, nguni’t ang lungsod ng New York ay masusunog at lahat ng mga boros. Ang Time Square ay maglalagablab, at ang apoy nito aakyat sa langit at makikita mula sa mga milia. Ang mga pamatay sunog ay hindi makakaya ang pagapula nito".

"Ang mga train at mga bus ay hininto. Biyon-bilyon dolares ay mawawala. Ang mga palabas sa Broadway ay hihinto. Ang mga pangangalakal ay aalis sa lungsod na halos hindi mapipigil. Ang mga ganitong pangyayari ay maasahan sa mga bansang mahihirap, nguni’t hindi sa maunlad ay mayamang bansa na katulad ng United States. Nguni’t hindi nga nagtagal pagkatapos, ang lungsod ng New York ay totohanang maghihirap. Ang Reynang Lungod ay itatapon sa

sa basurahan, magiging lungsod ng kahirapan".

"Tatanungin ninyo, kailan lahat ito mangyayari? Ang masasabi ko lamang ay, naniniwala akong ako ay naririto kapag nangyari iyon. Nguni’t, kapag nangyari nga iyon, ang mga tao ng Dios ay hindi dapat matakot."

Ang mga tawag at mensahe ay bumaha sa ating mga taggapan, nagtatanong, "Itong bang pagataki ng mga terorista nitong Sityembre 11 ay ang sakunang iyong ibinigay na mensahe noong 1992?" Hindi, hindi sa pangkalahatan. Ang nakita kong darating ay mas malubha. Totoong kapag itinakwil ng Amerika ang pagtawag ng Dios na manumbalik sa kanya, haharapin natin ang katulad ng paghahatul na hinaharap ng Israel. At gagawin nila ito hindi lamang sa lungsod ng New York, kung’di sa bawa’t reheyon ng bansang ito. Kahit na ang kalupaan ay hindi ililigtas. Ang pangbansang pananalapi ay babagsak, at ang kaguluhan ay sasabog. Ang mga apoy ay uubos sa lungsod natin, ang mga tangke ay magkakagugulo-gulo sa ating mga lansangan".

Maaring magtataka na kayo, na katulad ko, "Maari bang maiwasan ang mga ito? OO, natitiyak ko. Naniniwala ako na maaring ipagpaliban nag pagpaparuha kung ang ating Pangulo ay mapapatunayang may kahalintulad ni Josias. Maaring naalala ninyo si Josias bilang hari ay hinahap ang Panginoon ng kanyang puso. Manalangin tayong lahat ng bigyan ang ating Pangulo na katulad na espiritu ng kay Josias, na matakot sa Salita niya. Nangusap ang Panginoon kay Josias:

"Ganito ang sabi ng Panginoon, Narito, ako’y magdadala ng kasamaan sa dakong ito….Sapagka’t kanilang pinabayaan ako, at nagsunog ng kamangyan sa ibang dios……Nguni’t sa hari sa Juda, na nagsugo sa inyo upang magusisa sa Panginoon …..Sapagka’t ang iyong puso ay malumanay, at ikaw ay nagpakababa sa harap ng Panginoon, ng iyong marinig ang aking sinalita laban sa dakong ito, at laban sa mga tagarito na sila’y magiging kagibaan, at sumpa, ……ay dininig naman kita, sabi ng Panginoon. Kaya’t narito…..

hindi makikita ng iyong mga mata ang lahat na kasamaan na aking dadalhin sa dakong ito" (II Mga Hari 22:15-20).

Sinabi ng Dios hari, ika nga, "Habang ikaw ay nasa kapangyarihan, nanginginig sa aking Salita at umaawa sa akin, hindi mo makikita ang pagpaparusa na darating. Hindi ito mangyayari sa kapanahunan at paghahari mo."

Ako ay naniniwala na ang bintana ng pagkakataon para tumugon sa pagtawag ng Dios ay maiksi. Tayo ay dapat manalangin na ang ating bansa ay magsisi ay manumbalik sa Panginoon. Nguni’t ang ating marubdod na panalangin ay nararapat sa ating mga puso: " Panginoon, hayaan mo akong manginig hindi sa mga sakuna, nguni’t sa Salita mo. Nais kong marinig ang tinig mo sa lahat ng ito. Hayaan mo akong manumbalik sa iyo ng buong-buo."

Ibinaling Ang Kagandahang-loob Ng Diyos

wcadmin — Wed, 12 Mar 2008 10:16:06 -0500

Sa kanyang sulat sa Iglesya, Si Judas ay nagbigay ng isang matinding babala. Sinulat niya, "Sa mga itinangi o pinaging-banal ng Diyos Ama, at iniingatang para kay Jesu-Cristo, at tinawag...napagwari kong kailangang sumulat ako sa inyo at himukin kayo na masikap ninyong ipaglaban ang pananampalatayang noong una pa'y ibinigay sa mga banal. Sapagkat may ilang taong nagsipasok ng lihim...taong masasama, na ibinaling sa kahalayan ang kagandahang-loob ng ating Diyos, at itinatatuwa ang ating iisang Panginoong Diyos, at ang ating Panginoong Jesus" (Judas 1-4).

Nagbibigay ng paunang babala si Judas na may mga huwad na pastol na magpapanggap sa tahanan ng Diyos na sa kanilang isipan ay may isang layunin: upang ibaling sa kahalayan ang kagandahang-loob ng Diyos. Sinasabi niyang , "Si Satanas ay nagpapadala ng isang huwad na katuruan upang makapagbigay ng puwang sa kaniya sa iglesya. At ito ay darating sa pamamagitan ng mga mangangaral, mga guro, at mga evangelista. Ipangangaral nila ang kagandahang-loob ng Diyos at may paglalalang na pilipitin ito, gawing kalikuan ito, hanggang sa ito ay magbunga ng kahalayan sa bayan ng Diyos."

Upang lubos na maunawaan ang kahalagahan ng babala ni Judas, kailangan nating maunawaan ang kahulugan ng kahalayan. Ang salitang ito ay kumakatawan ng bawat hibla ng kasalanan na pumapasok sa isipan. Ang kahulugang literal ng salitang kahalayan ay "kulang sa tamang disiplina, walang pakundangan sa tinatanggap na batayan ng tamang pamumuhay."Ang salitang ito ay nagmula sa salitang Latin na ang kahulugan ay pinawalan, nakawalang damdamin at panunukso. Ipinamamalas nito ay kamunduhan, kasamaan, pagbabalewala sa lahat ng bagay na makapag-pipigil (sa sarili). Ito ay nagpapatungkol sa lahat ng karumihan, walang dangal, mahalay at kabastusan.

Tinawag ni Jesus ang kahalayan na kasalanang nasa puso, "Ang lumalabas mula sa tao, yaon ang nagpaparumi sa tao. Sapagkat mula sa loob, mula sa puso ng mga tao , lumalabas ang masamang pag- iisip, ang mga pangangalunya, pakikiapid, ang mga pagpatay sa kapuwa-tao, ang mga pagnanakaw, kasakiman, kasamaan, pandaraya, kahalayan"(Marcos 7:20-22).

Katulad ni Judas, ipinahayag din ni apostol Pablo ang kahalayan na nagaganap sa iglesya. Sumulat siya sa mga taga-Corinto ng mga tumitimong kataga, "akoy nangangamba, na kung ako ay dumating, ay hindi ko kayo madatnan ayon sa aking inaasahan...at ako'y mananambitan sa inyo (maglulumbay sapagkat) marami ang sa inyo'y nangagkasala na, at hindi pinagsisiha’t tinalikdan ang mga karumihan at pakikiapid at kahalayan na ginawa nila"(2Corinto 12:20-21).

Dito rin sa mga pahayag na ito ni Pablo ay tinawag niyang "aking mga minamahal" ang mga taga-Corinto. Tunay nga na ang mga taong ito ay mga anak ni Pablo sa Panginoon. At lubus-lubusan ang pagpapala ng Diyos sa kanila. Sila nga ay sinubaybayan mismo ni Pablo, ni Timoteo, ni Tito at iba pang maka-Diyos na ministro. At pinaalalahanan sila ni Pablo ng ganito, "Ginagawa namin ang lahat ng bagay...para sa ikatitibay ninyo." (12:19)/P>

Habang binabasa natin ang dalawang sulat ni Pablo sa iglesyang ito, matutunghayan natin ang katuruang punung-puno ng kapangyarihan na ipinahayag sa kanila. Sumulat siya tungkol sa pagkabuhay na mag-uli, sa pagbabalik ng Panginoon, sa hukuman ni Cristo, kamatayan sa kasalanan, pagiging matuwid sa pamamagitan ng pananampalataya, langit, impiyerno. May katapatang binalaan ni Pablo ang bayang ito, hinimok niya, pinakiusapan sila. Hindi mo na itatanong pa, na walang lupon ng mananampalataya ang kinalinga ng may pagmamahal, na inalayan ng mapagpatunay na katotohanan, at lubos na pinatibay sa magandang balitang kagandahang-loob (ng Diyos).

Bukod dito, lubus-lubusan ang biyaya ng mga taga-Corinto sa mga ipinangangaral ni Pablo. Naranasan nila ang makapangyarihang pagkilos at gawain ng Banal na Espiritu sa kanilang kalagitnaan. At pinagkalooban sila ng kaloob na ayon sa Banal na Espiritu, katulad ng pagpapagaling, pagpapahayag ng salita ng Diyos, ibang wika, magpaliwanag ng wika, mga banal na kapahayagan. Ang iglesyang ito'y buhay na buhay, nagpapahayag ng salita ng Diyos, nagaalab na katawan (ni Kristo).

Datapuwat, kagila-gilalas, ang ilan sa mga biniyayaang mananampalatayang ito ay patuloy na namumuhay ng may kapalaluan. Pinagbintangan ni Pablo "ang marami" sa kanila na namumuhay ng may kahalayan (12:21). Sumulat siyang, " Ito na ang ikatlong ulit kong pupunta sa inyo...Sinabi ko sa inyo noon...ngayon ay sumulat ako sa nagpapatuloy sa pagkakasala simula pa noong una...na kung ako ay babalik ulit, hindi na ako magpapatawad..Dahil dito'y sinulat ko ang mga bagay na ito samantalang ako'y wala pa sa inyong harapan, upang kung ako'y nasa inyong harapan ay hindi na ako gagamit ng kabagsikan, ayon sa kapamahalaang ibinibigay sa akin ng Panginoon sa ikatitibay, at hindi sa ikagigiba.

Hindi nagpaligoy-ligoy si Pablo sa kanyang mga salita. Sinasabi niyang, "Dalawang beses ko na kayong binalaan hinggil sa kasalanan sa inyong kapulungan. Kayong lahat ay napailalim sa maka-Diyos, mapang-udyok na pangangaral. Kayong lahat ay naging kabahagi ng kaloob ng Diyos na kagandahang-loob. Ngunit may ilan sa inyo ang pumipilipit sa kagandahang-loob na ito sa pagpapatuloy niyang mamuhay sa karumihan. Ipinaaala-ala ko sa inyo, ang kaloob sa akin ay sa ikatitibay ninyo, hindi sa ikagigiba ninyo. Tinawag ako upang patibayin kayo sa napakahalaga n’yong pananampalataya. Subalit sa maikatlong ulit na pagbabalik ko sa inyo, ay baka wala na akong mapagpilian kundi ang maging marahas sa pagtutuos sa inyo. Hindi ko palalampasin ang sinoman na nagpapatuloy sa kasalanan."

Tatanungin ko kayo: Paanong ang mga taong ito na lubus-lubusang pinagpala ay naisin ang manatili sa nakaririmarim na kalagayang ito? Inaasahan natin ang sanlibutan na maging mahalay, walang pigil sa kanilang pagpapatuloy sa kamunduhan, ngunit hindi ang bayan ng Diyos. Ngunit katunayan, ang ganitong kasalanan ay naglipanang kumakalat sa tahanan ng Diyos.

Tuwing Linggo, silang mga nagsasabing Kristiyano ay nagtitipun-tipon sa tahanan ng Diyos upang sumamba, makinig sa kanyang Salita, at buong kagalakang nagsasama-sama. Ngunit ang karamihan sa animo taong-banal na ito ay nangungunang mamuhay na punung-puno ng kamunduhan. Sila ay nakikiapid, patuloy sa pangangalunya, tinutustusan ang kanilang pagkasugapa sa pamamagitan ng pornograpiya. Sabihin nyo sa akin, paanong ang isang naliwanagang mananampalataya ang magpapatuloy na gumawa ng mga ganitong bagay?

Una, tingnan natin ang kapahayagan sa Pahayag 12. Sinasabi sa ating ang galit na galit na diyablo sa mga huling araw ay lulusob sa daigdig upang akitin ang bayan ng Diyos: "Ang diyablo ay bumaba sa inyo ng may malaking galit, sapagkat nalalaman niyang kaunti na lamang ang panahon niya. At ng makita ng dragon na siya'y inihagis sa lupa, ay inusig niya ang babaeng nanganak ng sanggol na lalake. At ang ahas ay nagbuga sa kanyang bibig ng tubig na katulad ng isang baha upang tugisin ang babae, upang kanyang maipatangay ito sa pamamagitan ng baha" (Pahayag 12:12-15).

Ang mga talatang ito ay naglalarawan ng pagatake ni Satanas sa iglesya sa mga huling araw. Ang diyablo ay susuka ng karumihan na napakalawak at napakakapangyarihan, na tatangayin kahit na ang mga hinirang ng Diyos. Sinabi ni Pablo sa mga taga-Corinto na ito ay nangyayari na sa kanila, sapagkat napakarami na ang natangay ng baha ng kahalayan ni Satanas.

Ngayon nga, ay naniniwala akong ang kahalayan ay nakakahawa't kumakalat na sa iglesya. Mula dito hanggang sa kabilang panig (ng bansa), milyun-milyong mga tao ang naglulublob ng kanilang sarili sa kalaswaang napakarumi. Kahit sa mga burol ng Kentucky, sa mga bukid ng Iowa, at mga rantso ng Idaho, ang mga tao sa iba't-ibang antas ng gulang ay binubusog ang kanilang kaluluwa ng batik na ito. Ito ay ipinadadaloy ng walang patid sa kanilang mga tahanan sa pamamagitan ng satellite. Ang baha ng karumihan na ito ay naging napakalaganap, na kahit mga lola at lolo ay nagpapasasa sa ganito.

Aking ipinahayag ang nagaganap na ito sa aking 1974 na aklat, The Vision. Ito ay bago pa man magawa ang mga VCR, noong panahon na maging ang salitang pagtatalik ay hindi mo magamit sa TV. Ang isinulat ko ay ganito:

Paano ang gagawin ni Satanas upang mahapis at linlangin ang hinirang na bayan ng Diyos? Magagawa niya ito sa pamamagitan ng panghihikayat sa sangkatauhan at lumalang ng pagguho ng moralidad. Bubuksan niya ang mga pintuan ng impiyerno (hades) at magsisikap na bautismuhan ang sanlibutan sa kalaswaang napakarumi, batik at pagpapasasa sa kamunduhan. Ang pagguho ng moralidad na ito ay mahihigitan pa ang anumang bagay na maaring maiisip ng tao. Nangyayari na, ang maka-demonyong espiritu ng kamunduhan ay lumalaganap na sa mga bansa, nagdadala ng paghuhubad, pagpapasama at pagbaha ng karumihan.

Mayroong darating na pagpapaligo ng karumihan na magpapahinagpis sa isipan at kaluluwa ng pinakamatatapat na Kristiyano na nabubuhay sa ngayon. Sinasabi ng Bibliya na si Lot ay lubhang nahahapis gabi at araw sa mga bagay na kanyang nakikita at naririnig sa Sodom. Sa lalong madaling panahon ang mga Kristiyano ay malalantad sa napakabagsik na kalaswaan at kahalayan na nangangailangan ng matinding kapit sa Diyos upang makaligtas. Doon sa mga nasa bakod (ng alanganin) ay magpapatirapa sa kanilang mga mukha. Doon sa mga hindi pumasok sa daong ng kaligtasan ng Diyos ay matatangay palayo nitong baha ng karumihan.

Ang mga pangunahing himpilan ng TV ay matatangay sa ganitong pagguho. Hinuhulaan ko na susubukan ng mga himpilang ito na magpalabas ng mga programang hubad ang dibdib. Ang pagpapalabas ng hubad na dibdib ang pau-usohin ng mga taong gustong magbigay ng kalayaan sa sining ng palabas. Sa umpisa ito ay gagawin ayon sa tamang panlasa. Kapag ang samahan ng mga artista ay nagsama-sama sa pagbubunyi malaking kalayaang nakamit, ang mga bagay na humahadlang dito ay mabubuksan, at ang anumang nanaisin ay mangyayari. Kahit na ang mga mambabatas ay magbubunyi sa paghuhubad sa TV, at magsasabing ito ay mainam na pagpapaunlad. Nakakamangha, na ang magbabatikos laban dito ay hindi ang mga ministro at mga kilalang debotong Kristiyano, sa halip ay yaong nasa politika at mga nasa Hollywood mismo.

Makinig sa babalang ito, sa darating na panahon ang pinakamasama, X-rated, mahalay na pelikula ang ipapalabas sa cable pagkalampas ng hating-gabi. Ang Cable TV sa ngayon ang pinupuntiriya ng mga gumagawa ng bombang pelikula. Sa mga ilang siyudad sa United States, Canada at Europa, triple X-rated na pelikula ay mapapanood sa mga ilang hotel. Ang mga ito ay nanggagaling mula sa Sweden, Denmark at sa United States. Ang malalaswang pelikulang ito ay magpaphayag ng paghuhubad, pagtatalik, kabaklaan, paggamit ng hayop at may kalupitang pakikipagtalik.

Ang mga tao'y magbabayad upang ang mga malilibog na pelikulang ito ay dumaloy sa kanilang mga silid tanggapan...Ito'y ipapalabas sa pamamagitan ng electronic attachment, na magpapadaloy mismo sa kanilang mga tahanan. At ang ating mga tahanan ay tatawaging palasyo ng kaligayahan.

Isinulat ko ito 27 taon na ang nakaraan. Hindi lang ang bawat nakasulat dito ay nangyari, ito ay kumakalat na hindi mapigilan, maging sa iglesya.

Datapuwat karamihang Kristiyano na bumasa ng kapahayagang ito ay maaring magisip na ito ay hindi para sa kanila. Nagtataka silang, "Bakit ka susulat ng ganitong pahayag sa mga lingkod na hindi naman gumagawa ng anumang uri ng kahalayan? Ang kailangan natin ay ang tayo'y patatagin at papagtibayin."

Hayaan nyong ipaliwanag ko kung bakit sinulat ko ang babalang ito sa makadiyos, at matapat na mananampalataya:

Hindi ko isinulat ito para sa mga Kristiyanong mahilig sa kahalayan, maging ito ay sa TV, videos, o sa Internet. Subalit ang aking layunin ay upang suriin ninyo ang uri ng magandang balitang inyong pinanampalatayahan. Nasasangkot din dito ang iyong pangunawa sa kagandahang-loob ng Diyos. Gusto kong suriin ninyo kung ipapahintulot nyo sa inyong puso ang anomang lebadura ng bulaang katuruan sa kung ano ang pakahulugan sa kagandahang-loob ng Diyos. Higit sa lahat, maaring ang bagay na ito ay buhay o kamatayan.

Makikita nyo, na maaring ang diyablo ay hindi puspusan ang pagsilo sa iyo ng kahalayan. Maaring nalalaman niya na hindi ka niya maaring tuksuin ng mabigat na kasalanan. Subalit kung mababaluktot niya ang iyong pangunawa sa kagandahang-loob (ng Diyos) - kung magagawa niyang ipakita sa iyo ang kagandahang-loob (ng Diyos) ay siyang pasubali upang ipahintulot mo ang kahalayan - ito ang magiging panimula niya upang ibulid ka sa daan patungo sa pagkaalipin. Sa lalong madaling panahon ay gagawa ka ng mga bagay na hindi mo inaakalang magagawa mo. At ang pinakamasama, ay iaalok sa iyo ang kasinungalingang hindi masama kung ikaw ay magpatuloy sa iyong kamunduhan.

Sa ganitong kadahilanan, si Judas ay hindi na nagpaligoy-ligoy pa.Tuwirang niyang sinabi kaagad kung bakit napakaraming simbahan ang naaanod sa baha ng kahalayan ng diyablo: "Sapagkat may ilang taong nagsipasok ng lihim ...mga masamang tao, na ibinaling sa kahalayan ang kagandahang-loob ng ating Diyos, na itinatatuwa ang tanging Panginoong Diyos at ang ating Panginoong Hesus" (Judas 1:4). Dito sa isang talatang ito, isiniwalat ni Judas ang buong hangarin ni Satanas na linlangin ang mga hinirang ng Diyos. Ang diyablo ay may paglilinlang na magdadala ng sari-saring ministro sa iglesya upang baluktutin ang magandang balitang kagandahang-loob (ng Diyos).

Datapuwat, kung totoong may tamang pangunawa ka sa kagandahang-loob (ng Diyos) na ayon sa bibliya, hindi ka malilinlang ng kaaway. Hindi ka niya magagawang akitin sa kahalayan. Ano ba talaga ang kagandahang-loob (ng Diyos) na makatotohanang ayon sa bibliya?

"Sapagkat inihayag ng Diyos ang kanyang kagandahang-loob na nagdudulot ng kaligtasan sa lahat ng tao, nagtuturo na dapat nating talikdan ang kasamaan at damdaming makalaman, upang mamuhay tayo ng maayos, matuwid at maka-Diyos, sa panahong ito; samantalang hinihintay natin ang dakilang pagasa na ating inaasahan, ang maningning na paghahayag sa ating dakilang Diyos at Tagapagligtas na si Jesu-Cristo (Tito 2:11-13).

Ang talatang ito ay nagpapahayag ng dalawang katangian na palaging bunga ng kagandahang-loob na ayon sa bibliya sa buhay ng mananampalataya. 1. Ang pag-aabang at pagnanasa sa pagbabalik ng Panginoon, at 2. maka-Diyos na pagkatakot at banal na pag-galang para sa Panginoon. Ang dalawang bungang ito na gawa ng kagandahang-loob ay hindi mapaghihiwalay. Hindi tayo maaring magtaglay ng isa lang sa dalawa.

Hinihimok tayo ng may akda ng Hebreo, "Magkaroon tayo ng kagandahang-loob na sa pamamagitan nito ay maging kalugod-lugod ang ating paglingkod sa Diyos na may pag-galang at banal na pagkatakot" (Hebreo 12:28). Ang talatang ito ay matuwid na naguugnay sa kagandahang-loob at sa pag-galang. Sa madaling salita, ang paggalang ay isang pahayag ng Diyos at napapaloob dito ang pagkamanghang may takot, respeto, at pagkamahinahon.

Iniuugnay ng apostoles na si Pedro ang kagandahang-loob sa matiwasay na kaloobang pag-galang: "Kaya nga ihanda ninyo ang inyong isipan, matiwasay ang kalooban, at inyong ilagak ng lubos ang inyong pagasa sa biyayang dadalhin sa inyo sa pagkahayag ni Jesu-Cristo" (1 Pedro 1:13).Hindi tayo hinihimok ni Pedro na maganyong malungkot o patuloy tayong lumakad ng walang kagalakan. Ang salungat dito ang ipinahahayag niya, ito ay ang pag-galang na nagdudulot ng tunay na kagalakan sa puso. Kung baga ay ganito ang sinasabi niya, "Kung ikaw ay may kapahayagan ng kagandahang-loob ni Jesus - ng kanyang pagibig, kabanalan at kagandahan - ito ay magdudulot sa inyo ng pagkamangha at pag-galang."

Ngayon, noong sinabi ni Judas na may mga masamang taong manghihimasok sa iglesya, ang salitang masama na ginamit niya ay nangangahulugang "mga taong walang pag-galang. Sa madaling salita, ang mga gurong ito ay magdadala ng walang kabuluhang kahambugan at katatawanan sa tahanan ng Diyos. Susubukan nilang pilipitin at baluktutin ang lahat ng takot na may pag-galang sa mga bagay na nauukol sa Panginoon.

Nagpahayag ng ganito si Jeremias tungkol sa mga masasamang taong ito, "Narito, ako ay laban sa kanila...sabi ng Panginoon...na nagliligaw sa aking bayan sa pamamagitan ng kanilang kasinungalingan, at ng kanilang walang kabuluhang kahambugan" (Jeremias 23:32). Ang salitang walang kabuluhang kahambugan sa talatang ito ay nangangahulugang itoy isang parang bula o pang loloko. Sinasabi ni Jeremias na "Ang mga huwad na mga gurong ito ay pinagtatawanan ang mga bagay na dapat ay iginagalang, nirerespeto at suriin ng may pagkamanghang takot. Kinukutyaan nila ang katiwasayan ng loob na dulot ng tunay na pagsamba sa Panginoon."

Ano ang layunin ng diyablo sa pagpapadala ng espiritu ng walang kabuluhang kahambugan? Ito ay para paniwalain kayo na ang Panginoon ay hindi seryoso sa kasalanan. Ang gusto ni Satanas ay isipin nyong hindi marunong magalit ang Diyos, na ang kagandahang-loob niya ang mangingibabaw sa lahat ng makatarungang paghatol. Kaya nga kung minsan ay maririnig ninyong bumubulong ang kaaway na, "Huwag mong ipasubali ang inyong kamunduhan. May lubus-lubusang awa at kapatawaran mula sa Panginoon."

Sinabi ni Pablo na lahat ng masamang ministrong ito "ay ginagamit ang katotohanan sa kalikuan" (Roma 1:18). Ang ibig sabihin nito'y, nalalaman nila ang katotohanan at natikman nila ito. Sila ay pinagtibay at binigyan ng babala nito."Sapagkat inihayag ito sa kanila ng Diyos" (1:19). Datapuwat, sa kabila ng paagpapalang nakamit sa katotohanan ng Diyos, tinalikdan nila ang mga ito. Ayaw nilang talikdan ang gawi nilang kahalayan at sa halip ay nagparaya ang kanilang mga sarili sa kanilang mga kamunduhan. Gayundin naman, pinabayaan sila ng Diyos na patuloy silang malulong sa kapalaluan ng kanilang kasalanan.

Noong isaysay ni Judas na "ibinaling ang kagandahang-loob ng ating Diyos ng kahalayan" (Judas 1:4) ang salitang ibinaling dito ay nangangahulugang binago, ito ay dinagdagan. Ito ay galing sa salitang-ugat na ang kahulugan ay siilin ang katotohanan, ito nga ay upang ihain ang katotohanan sa alabok at gawin itong walang bisa. Sa madaling salita, ang kagandahang-loob ng Diyos ay minsan isang matuwid at mabisa sa buhay ng mga masamang taong ito. Ngunit dahil sa ayaw nilang talikdan ang kanilang kasalanan, inilatag nila ang katotohanan at ito ay kanilang inapak-apakan, nawalang kabuluhan ang lahat ng kahulugan at kapangyarihan nito. Katulad ng sigaw ni Isaias, "Ang katotohanan ay nahulog sa lansangan...Oo, ang katotohanan ay nagkulang" (Isaias 59:14-15).

Ang katotohanang galing sa Diyos ay nakita kong itinuturing sa ganitong paraan sa buong iglesya ngayon. Kamakailan ay pinanood ko ang videotape galing sa isang hanap-kaibigang iglesya na kung saan ay nagdaos ng "Gabi ni David Lettermen." Inilista ng pastor ang sampung dahilan kung bakit ang mga bata ay nababagot sa simbahan. May mga ilang bagay siyang isinulat na napakahangal, na napakalayo doon sa tunay na ugali ni Cristo, na hindi ko kayang sambitin ulit. Ngunit ang bawat isa sa kapisanan ay nagtatawanan at nagpapalakpakan. Ang pastor na ito ay ibinaling ang magandang balita ng kagandhang-loob (ng Diyos) at ginawang isang katatawanan lamang. Sa mapanlinlang na pagbabaluktot sa kahulugan nito, iwinawaksi niya ito sa lupa at pinawawalang-bisa ang kapangyarihan nito.

Maaring magtaka kayo: Saan kaya nanggaling ang mga masamang ministrong ito? Paano sila naging kabahagi ng simbahan upang baluktutin ang kahulugan ng kagandahang-loob ng Diyos. Pinili ba sila ng diyablo doon sa ilang maruming sinehan ng porno at damitan sila na katulad ng isang anghel ng liwanag? O di kaya,ang mga ito ay mga taong naniniwalang walang Diyos na nagkukunyaring isang mangangaral at nagpahanga ng karunungan upang ito ang maging daan nila sa pulpito?

Hindi. Sinabi ni Paul sa ganitong mga tao, "Ipinahayag ng Diyos ang katotohanan sa kanila" (tingnan sa Roma 1:19). Noong una, nalalaman ng mga taong ito ang buong kahulugan ng kagandahang-loob (ng Diyos). Subalit sa kung anong kaparaanan, sila ay naging sugapa sa hindi nila matalikurang masamang-pita ng laman. Dito sa puntong ito, ay sinimulan nilang panghawakan ang katotohanan sa hindi makatuwirang (paraan). Nagiimbento sila ng huwad na kagandahang-loob upang mabigyang-daan ang kanilang kahalayan. At ngayon ay kanilang ipinangangaral ang huwad na Kristo, ayon sa baluktot na kahulugan ng kagandahang-loob (ng Diyos).

Tinawag ni Judas ang mga masamang ministrong ito na "mga taong may maruming pangitain na dumudungis ng laman, humahamak sa may kapangyarihan at nilalait ang mga pinunong nanunungkulan"(Judas 1:8). Kung ating ihahambing, akoy naniniwala na ng karamihan sa mga taong bumabasa ng mensaheng ito ay may takot sa Diyos, masunuring mga lingkod. Hindi sila nagtatampisaw sa putikan. Kanilang tinalikdan ang kahalayan, at lumalakad sa kagandahang-loob (ng Diyos) na nauuwi sa kabanalan.

Akoy naniniwala din na may ilang bumabasa nito ay nakikipagbono sa tinatawag kong "panandaliang-pagkalimot sa kamunduhan o kahalayan." Ang mga Kristiyanong ito'y hindi isinuko ang kanilang mga sarili sa kamunduhan, ngunit gumagawa sila paminsan-minsan ng pakikipagtagpo sa isang bagay na may karumihan. Makikita natin ang halimbawa nito sa ulat ng mga hotel na dalubhasa sa pang-maramihang pagpupulong. Sinasabi ng ulat na ang pinakamaraming bilang ng paupahang pelikulang porno na pinadadaloy sa bawat silid ay tuwing nagdaraos ng pagpupulong ukol sa relihyon. Sa katunayan, mas maraming pelikulang porno ang pinadadaloy sa bawat silid tuwing magdaraos ng pagpupulong ng iglesya kaysa tuwing magdaraos ng mga ibang uri ng pagpupulong dito.

Napagtanto ko na maraming ministro at manggagawang Kristiyano ang may pagkasugapa sa isang uri ng masamang pita (ng laman). Sa mga kinapanayam na mga pastor ay nagpapakitang ito ay talagang totoo. Datapuwat, ako ay naniniwala na marami sa ganitong mananampalataya ay kalimitang sinasalot ng panandaliang-pagkalimot sa kamunduhan o kahalayan. Sa bawat paggawa, nararamdaman ng mga nakikipagbonong lingkod na ito ang kabigatan ng kanilang nagawang kasalanan at sila ay nagsisi at tinalikdan ito. Higit pa dito, nais nilang makaligtas dito sa paminsan-minsang panandaliang-pagkalimot.

Nais ko ngayong bigyan ng pansin ang mga ganitong Kristiyano: Nabatid ni Satanas na ikaw ay tatangis sa Diyos tuwing ikaw ay magkakasala. At nalalaman niyang palagi mong matatanggap ang kapatawaran ng Diyos. Habang ikaw ay may natitira pang takot sa Diyos sa iyong puso, hindi ka niya maaring igapos sa anumang masamang pita (ng laman) o kasalanan. Paano nga ba ang ginagawa ng kaaway upang ang kinahinatnan ng bayan ng Diyos ay ang pagka-alipin nito? Paano niya pinasasanib ang mga taong nakauunawa sa tunay na kagandahang-loob (ng Diyos), gayakan sila ng huwad na magandang balita, at isugo sila sa mga iglesya upang subukang dayain ang mga hinirang?

Ang tanging paraan upang itali ka ng diyablo ay sa pamamagitan ng pagbenta sa iyo ng kasinungalingan. Sa madaling salita, dapat mapaniwala ka niyang ang kanyang kasinungalingan ay sa katunayan ang siyang katotohanan. At kalimitang ginagawa niya ito sa pamamagitan ng paghimok sa mga Kristiyano na maari pa rin nilang panghawakan ang katotohanan ng Diyos habang nagpapatuloy sila sa kasalanan. Maaring tumutol ka ng ganito, "Paano ba mahihimok ni Satanas ang isang masugid na Kristiyano na ayos lang kung magkasala tayo? Hinding-hindi ako maniniwalang palalampasin o ipagpapaumanhin ng Diyos ang aking kasalanan."

Ibinibenta ni Satanas ang kayang kasinungalingan sa pamamagitan ng pagpapaniwalain ang mga Kristiyano na ang kagandahang-loob (ng Diyos) ay talaga lamang na isang walang-hanggang ilog ng kapatawaran. Bumubulong siya sa atin, "Maari kang paulit-ulit na bumalik sa iyong kasalana, kung palagi kang bumabalik sa altar. Hindi ba sinabi ni Jesus na dapat nating patawarin ang iba ng 490 beses? Siguradong ang mapagmahal mong Tagapagligtas ay patatawarin ka ng mas maraming ulit kaysa dito. Habang ikaw ay may pusong nagtitika at patuloy na namamanglaw sa iyong kasalanan, ayos ka lang. Maari kang magpatuloy sa iyong masamang-pita (ng laman) ng makaisang-libong beses at siya'y laging handang magpatawad sa iyo tuwing ikaw ay magkakasala."

Ang himig nito'y napakalapit sa katotohanan. Tunay nga, walang hanggan ang kapatawaran ng Diyos doon sa lumalapit sa kanya na totoong nagtitika ang puso. Kaya nga ang salaysaying ito, ang 95 bahagi ay magandang balita. Subalit, ang 5 bahaging kasinungalingan ay purong lason. At ang kahina-hinatnan ay kapahamakan ng iyong kaluluwa. Ang "5 bahaging kasinungalingan ni Satanas" tungkol sa kagandahang-loob (ng Diyos) ay makademonyong lebadura na sumisira sa buong tinapay.

Maaring iyong iniisip, "Ako ay pupunta sa iglesya na kung saan ang makaDiyos na pastor ay mangangaral ng buong-buong salitang ayon sa bibliya. Wala akong nakikilalang ministro na bumabaluktot sa magandang balitang kagandahang-loob (ng Diyod) upang magpapahiwatig ng kahalayan. Ang mga aral na aking narinig ay tungkol sa Bagong Tipang kagandahang-loob, at ang habag ng Diyos doon sa mga nakikibaka. Natutunan ko, na kahit ako ay walang kapangyarihan sa aking laman upang magwagi sa kasalanan, ang Espiritu ng Diyos ang magbibigay ng kapangyarihan sa akin upang makasunod ako sa kanyang Salita."

Napanghawakan mo ang kagila-gilalas na magpalaya, makapagbagong-buhay na katotohanan. Datapuwat, kung makikita ni Satanas na ikaw ay nakakalimot paminsan-minsan sa kahalayano kamunduhan, matutunan niya na may pagnanasa ka pa sa iyong kasalanan. Malalaman niya na hindi mo talagang makalaya. Higit pa, dahil nagpapatuloy ka sa iyong kasalanan, binigyan mo siya ng pintuan sa iyong isipan. Igigiit niya sa iyo ang isang nakamamatay na pagpilipit ng katotohanan na ang himig ay kagaya nito:

"Hindi ba't ang katotohanan ay kagila-gilalas magpalaya? Sa inyong sarili, wala kayong kapangyarihan upang paglabanan ang kasalanan. Kaya ipinangako ng Diyos na isugo ang Banal na Espiritu upang siya ang gumawa ng hindi n'yo kayang gawin. Ang dapat n'yo lamang gawin ay maglumbay kayo at ang panandaliang pagkalimot n'yo ay bale wala lang. Nalalaman ng Banal na Espiritu kung kailan siya papasok at palakasin kayo. Tunay ngang hindi ka dapat hatulan sa kasalanang hindi mo kayang paglabanan."

Nakikita n'yo ba ang isiningit na kasinungalingan dito sa magandang balitang kagandahang-loob (ng Diyos)? Ito ay ang kasinungalingan, na ang Kristiyano ay walang pansariling pananagutan sa kanilang kasalanan. At ito ay natutungo sa pagsisi sa Diyos dahil sa kanilang kasalanan. Sasabihin mong, "Bakit hindi dumating ang Banal na Espiritu noong ako ay natutukso? Hinihintay ko siyang palakasin niya ako, ngunit hindi siya nagpakita. Kaya nga ako ay bumigay sa kamunduhan. Hindi ko pagkakamali ito."

Ang katotohanan, ay kung ayaw mong mapalaya ka sa iyong masamang-pita (ng laman), tatanggapin mo ang kaloob ng Diyos na kagandahang-loob at tatakbo kang dala mo ito patungo sa kasalanan. Ngunit binanghay ni Pablo ang panlilinlang ng ganitong kaisipan: "Patuloy ba tayong magkakasala upang sumagana sa atin ang kagandahang-loob (ng Diyos)? Huwag nawang mangyari" (Roma 6:1-2)

Salamat sa Diyos, binigyan tayo ni Judas ng tatlong alituntuning-gabay laban sa mapangaakit na kasinungalingan ni Satanas patungkol sa kagandahang-loob ng Diyos. Isinulat ni Judas, "Ngunit kayo, mga minamahal, papagtibayin ninyo ang inyong sarili sa inyong lubhang banal na pananampalataya, manalangin sa pamamagitan ng Banal na Espiritu, magsipanatili kayo sa pagibig ng Diyos habang nakatanaw sa habag ng ating Panginoong Jesu-Cristo tungo sa buhay na walang hanggan" (Judas 1:20-21). Bigyang pansin ang tatlong bagay sa talatang ito:

Dapat nating patatagin ang ating pananampalataya. Papaano? Sa pamamagitan ng masigasig na pagaaral ng Salita ng Diyos. Datapuwat, ang pananamapalataya ay hindi lamang dumarating sa pamamagitan ng pagbabasa ng Bibliya, ngunit sa pamamagitan ng pagdingig - o, paggawa - kung ano ang binasa. Dapat nating basahin ang Salita ng Diyos, gawin ng buong puso ang mga ito, at tanggapin ang pagsansala nito. Ito ay magdudulot sa atin ng kahinahunang espirituwal. Pagkatapos, kahit na anong uri ng katuruan ang marinig nating ipinangangaral, hindi tayo padadala sa kasinungalingan o walang kabuluhang paghambog ng sinumang tao.
Dapat tayong manalangin sa pamamagitan ng Banal na Espiritu. Ang ibig sabihin nito ay hindi lamang tayo nananalangin sa loob ng iglesya, kundi sa pamamagitan ng pagkulong ng ating sarili kasama ng Panginoon sa ating silid. Hihilingin natin sa Diyos na silayan tayo ng kanyang liwanag sa ating puso at tanggapin ang pagtutuwid niya sa atin, upang makamit natin ang biyayang kagandahang-loob sa anumang kakulangan natin.
Dapat wala tayong ikabalisa, at sa halip ay tumanaw tayo sa pagbabalik ng Panginoon. Kung nag-aaral tayo ng Salita ng Diyos at nananalangin sa pamamagitan ng Banal na Espiritu, talagang hindi natin mapipigilan kundi ang tumanaw tayo kay Jesus, sa kanyang biglaang padating. Nalalaman natin na ang mundong ito ay hindi natin tahanan, at ating inaasam na babalikan tayo ng ating Panginoon sa anumang sandali.

Kung ginagawa n'yo ang talong alituntuning-gabay na ito, dito nyo mauunawaan ang tunay na kagandahang-loob (ng Diyos). At hindi kayo maaakit sa kamunduhan ng anumang baluktot na kahulugang pangangaral ng kagandahang-loob (ng Diyos). Binigyan tayo ng katiyakan ng Diyos sa kanyang tipan: "Bibigyan ko rin naman kayo ng bagong puso, at lalagyan ko ang loob ninyo ng bagong espiritu...At aking...palalakarin kayo ng ayon sa aking palatuntunan, at inyong iingatan ang aking mga kahatulan at isasagawa ito" (Ezekiel 36:26-27). Ipinangako ng Diyos na ilalagay niya ang kanyang Espiritu sa atin, na siyang magbibigay kalakasan sa atin upang ating masunod ang lahat ng bagay ipagagawa ng Panginoon.

Subalit, nilagyan ng pasubali ng Diyos ang pangakong ito. Sinabi niyang, "Akong Panginoon ang nagsalita nito, at ito'y aking gagawin. Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos; ang lahat ng ito'y dapat isangguni ng sambahayang Israel sa akin, upang gawin ko ito sa kanila" (36:36-37).

Nandito pumapasok ang ating pansariling katungkulan. Hindi tayo dapat mamumhay ng nagpapasubli, laging nagaabang na magpakita ang Banal na Espiritu tuwing tayo ay matutukso. Ang ating gawain ay patuloy tayong lumapit sa Panginoon, ito nga, ay ang lagi taong manananalangin. Sinasabi niya sa atin,"Kung tunay ngang nais mo ng kapangyarihan upang maigupo ang kasalanan, kailangan mong hanapin ito sa akin. Kung ikaw ay lalapit sa akin ng buong puso, tunay kang magsisikap (na ako'y makita), aking tutupdin lahat ng pangako ko sa aking tipan sa iyong buhay."

Ang bawat isa sa atin, sa ating kalooban, ay may kakayanan upang manalangin, magbasa ng Salita ng Diyos, at ituon ang pananaw sa malapit na pagdating ni Jesus. Kung gagawin natin ang mga bagay na ito, ipinahayag ni Judas, na aanihin natin ang pagpapala nitong panalanging ito: "Sa kanya na makapag-iingat sa inyo upang hindi kayo matisod, at may malaking kagalakang makapaghaharap sa inyo ng walang kapintasan sa harapan ng kanyang kaluwalhatian" (Judas 1:24).

Ang Patuloy na Lumalagong Pananampalataya

wcadmin — Wed, 12 Mar 2008 10:25:35 -0500

"Sinabi ng mga apostoles sa Panginoon, Dagdagan mo ang aming pananampalataya" (Lukas 17:5). Ang mga taong bumubuo ng may katapatan kay Kristo ay nagtatanong ng isang bagay na mahalaga sa kanilang Guro. Nais nilang higit na maunawaan ang kahulugan at gawi o kaparaanan ng pananampalataya. Sinasabi nila sa pahiwatig ay ganito, " Panginoon, anong klaseng pananampalataya ang ninanais mo sa amin? Bigyan mo kami ng kapahayagan kung anong pananampalataya ang nakalulugod sa inyo. Gusto naming makamit ang buong kahulugan ng pananampalataya."

Sa ating palagay, ang kanilang kahilingan ay parang kapuri-puri. Ngunit ako’y naniniwala na ang mga alagad ay nagtanong nito kay Jesus sapagkat sila ay nalilito. Doon sa nakaraang kabanata, nagulat sila ng sabihin ni Kristong, " Siyang mapagtapat sa kakaunti ay mapagtapat din naman sa marami...Kung kayo nga'y di naging mapagtapat sa masamang kayamanan, sino nga ang magkakatiwala sa inyo ng mga tunay na kayamanan? (16:10-11).

Nalalaman ni Jesus na ang makamundong kalikasan ng kanyang alagad ay gustong umiwas sa mga inaakala nilang maliliit na bagay sa pananampalataya. Kaya sinabi niya sa kanila, " Kung kayo'y naging mapagtapat sa maliit na bagay, ang paunang bagay na basehan ng pananampalataya, ikaw ay magiging matapat din sa mas nakahihigit pa. Nararapat ipakita nyo na kayo ay mapagkakatiwalaan sa mga pangunahing kailangan ng pananampalataya. Kung hindi, paano ka mapagkakatiwalaan ng nakahihigit pa?"

Kung tayo ay magtatapat, ay aaminin natin na tayo ay katulad din ng mga alagad ni Jesus. Gusto rin nating makamit kaagad ang matinding pananampalataya, na mapasaatin ang pananampalatayang nakapaguutos sa kabundukan. Tayo, katulad ng alagad ni Kristo, kalimitan ay sinusukat natin ang pananampalataya ayon sa ating nakikita.

Pagbulay-bulayan natin ang mga taong alam natin na magiting ang antas ng pananampalataya. Karamihan ang taong ganito ay maramimg naisagawang bagay para sa kaharian ng Diyos: programa sa pagpapakain, ministeryo para sa mahirap at nangangailangan, malalaking simbahan, Kolehyo para sa Pag-aaral ng Bibliya, pagpapadala ng misyonero at mga paghayo.

Tingnan natin si George Muller, ang taong nagtatag ng bahay ampunan sa Englatiyera at nagbigay tulong sa China Inland Missions. Si Muller ay hindi nanghingi ng perang kaniyang kailangan kanino man. Sa halip ay ipinanalangin niya ang bawat sentimo para sa ganitong maka-Diyos na gawain, malaking pera na kalimitan ay dumarating sa mga huling sandali. Maraming mga Kristiyano ngayon ang kumikilala sa kaniya na taong huwaran ng pananampalataya.

Tingnan din natin si Rees Howells, ang taong tinawag na " The Intercessor." Ang kasaysayan ni Howells ay punong-puno ng mga naganap na mahiwagang katugunan sa kanyang pakikipagbuno sa panalangin. Ang taong ito ay bumili ng mga lupain upang magamit sa kaharian ng Diyos, lahat ay sa pamamagitan ng pananampalataya. Katulad ni Muller, ipinanalangin ni Howells ang bawat sentimo " hanggang sa huling sandali." Marami ang nagsasabi na ang magigiting na bagay na kanyang ginawa ay isa na namang pakahulugan kung paano ang manampalataya.

Karamihan ng bumibisita sa Times Square Church ay ganito ang nararamdaman sa pagkilos ng Diyos dito. Humahanga sila sa napakagandang mga gusali na ibinigay ng Panginoon, na pumapalibot sa kabuuan ng Broadway, at ang lahat ay di inutang. Nakita nila ang "Sarah House Program" para sa kababaihan, ang ating "Raven Truck" na humahayo upang magpakain, at iba pang gawaing ukol sa pananampalataya. At sinasabi nila, " Na ang mga Pinuno ninyo ay mga taong may magiting na pananampalataya. Tingnan ninyo ang kagila-gilalas na katugunan nito."

Ang ating ministeryo kamakailan ay nakatanggap ng sulat mula sa isang binatang preso na ngayon ay isa ng Kristiyano at isa sa mga pinadadalahan natin ng sulat. Narinig niya ako sa isang tape na nangangaral ng ganito, " Darating ang araw na akoy magpapakulong upang mangaral laban sa pakikiapid sa kapuwa lalaki o babae." Sinisiguro ng binatang ito na kung mangyayari ito, ang koreksyonal sa buong bansa ay babahain ng sulat mula sa lahat ng Kristiyanong preso upang ipaglaban na palayain ako. Sinasabi niya na kilala ako ng kanyang mga kasamahan sa kulungan na isang taong magiting ang pananampalataya, sapagkat ako ang nagtatag ng "Teen Challenge program" para makawala sa mga bawal na gamot at iba pang ministeryo na tumutulong sa mga problemadong taong katulad niya. Kaya nga, sabi niya, "Mas kailangan ka sa labas ng kulungan."

Salamat sa Diyos sa "Teen Challenge at sa lahat ng paghayo nito: sa bukid, sa rantso, sa tahanan ng pagkalinga, aralan ng Bibliya. At akoy nagpapasalamat sa iba pang maka-Diyos na ministeryo na itinatag ng Panginoon at biyaya sa mundong ito. Subalit sinasabi ko sa inyo, wala sa ganito kalaki at karangyang adhikain ang nagpapakitang kahulugan ng pananampalataya ayon sa Diyos. Totoo, walang adhikain, gaano man kalaki, ay may halaga sa Panginoon kung ang maliit na nakukubling bagay ng pananampalataya ay di naipatutupad.

Ang matatalino at maparaang mga tao ay makagagawa ng ganitong adhikain ng wala ang Diyos. Si Sun Myung Moon at ang kanyang mga mananampalataya ay bumili ng milyun-milyong halagang mga gusali, nagtatag ng mga naglalakihang pagkakawanggawa, at bumili pa ng sambayanang pambalitaan. Subalit hindi sinusukat ng Diyos ang pananampalataya ayon sa mga bagay na ito.

Ang tunay na pananampalataya, sa paningin ng Diyos, ay hindi nasusukat sa laki o bigat ng gawain na nais mong maipatupad. Subalit, ito ay naayon sa hangarin at panuntunan ng iyong buhay. Makikita nyo, na ang Diyos ay hindi tumitingin sa magiting mong pananaw kundi sa kung ano ang nangyayari sa iyong pagkatao.

Naniniwala ka bang binigyan ka ng kabigatan ng Panginoon sa iyong panaginip na nangangailangan ng himala upang magawa ito? Sinusubukan ka bang lumakad sa isang landas na nangangailangan ng di mawaring pananampalataya? Gusto mo bang gumawa ang Diyos ng kababalaghan sa inyong tahanan - sa katawan, pangkayamanan o sa espirituwal?

"Kung hindi kayo naging mapagtapat sa nauukol sa kayamanan ng ibang tao, sino ang sa inyo'y magbibigay ng sa inyong sarili?"(Lukas 6:12). Sinasabi ni Jesus, sa madaling salita ay ganito, "Nais ninyo ng kapahayagan, kaparaanan upang makagawa kayo ng nakahihigit na bagay. Ngunit paano kayo mapagkakatiwalaan ng gayong klaseng pananampalataya, kung kayo ay di mapagkatiwalaan sa mga bagay na ipinagkatiwala sa inyo ng iba?"

Sa mga sinabing ito ni Jesus, marahil ay napakamot ng ulo ang kanyang mga alagad. Nalalaman ng kanilang guro na wala silang kabuhayan, humigit kumulang na may ibinigay ang ibang tao sa kanila. Iniwan nila ang lahat upang maging kaniyang alagad. At sila'y sumusunod sa kaniya sa abot ng kanilang makakaya. Ang kaniyang mga salita dito ay para bang hindi nauukol sa kanila.

Ngunit ang katanungan ay ito, ano ang ibig sabihin ni Jesus noong sabihin niyang, "yaong sa ibang tao"(16:12)? Ang sinasabi niya ay tungkol sa ating katawan at kaluluwa, na tinubos ng kanyang dugo. " Kayo ay binili sa halaga: dahil dito ay luwalhatiin ninyo ang Diyos sa inyong katawan at inyong espiritu, na pagaari ng Diyos" (1Corinto 6:20).

Sinasabi ni Jesus sa atin, "Hindi na pagaari ninyo ang inyong mga katawan. At kung hindi ninyo pangangalagaan ang inyong mga katawan - kung hindi ninyo ako hahayaang suriin ang kalooban ninyo, tuusin ang kasalanan at pakabanalin kayo - paano kayo makakaasa sa akin na ipagkatiwala ko ang isang mahigit na bagay? Una, balikan ninyo at tingnan ang inyong ginawa sa mga bagay na akin na ngang ipinagkatiwala sa inyo."

Ngayon, ang mga alagad nga'y humiling ng paglago sa pananampalataya, na mayroon ng nakahandang kasagutan si Jesus. "Kung magkakaroon kayo ng pananampalataya na kasing laki ng isang butil na binhi ng mustasa, sasabihin ninyo sa puno ng sikomorong ito, mabunot ka at matanim ka sa dagat; at kayoy tatalimahin" (Lukas 17:6). Minsan pa ay ipinakita ng Panginoon ang kahalagahan ng mga munting bagay ng pananampalataya, na ang halimbawa ay isang butil na binhi ng mustasa.

Ang talatang tungkol sa pagkilos ng puno ng sikomoro ay nagbibigay lagi ng pagtataka sa akin. Habang binabasa natin ito, sumasaisip natin na may isang taong may magiting na pananampalataya na nakatayo sa tabi ng puno at nag utos na, "Humayo ka, mabunot ka at ikaw ay matanim sa dagat at tumubo ka doon." Nakikita natin na ang puno ay nabunot, umangat sa lupa at lumutang patungo sa dagat hanggang lumubog ito sa alon.

Ano kaya ang ipinahihiwatig ni Jesus sa ganitong paglalarawan? Ang puno ng sikomoro ay hindi puwedeng itanim sa dagat at mabuhay: ito ay kaagad mamatay. At isa pa, ang ating Diyos ay hindi nagpapahanga. Hindi siya gumagawa o nagpapahiwatig ng mga bagay upang magpakitang gilas. Ngunit nalalaman natin na ang bawat salita na sinabi ni Jesus ay upang tayo ay turuan. O, ano kaya ang pakahulugan dito?

Masasabi mong "ang talatang ito ay nagpapakahulugan na ang ating Panginoon ay Diyos ng mga imposible." Tutol ako. Kahit sa panahon ni Jesus, posibleng may ilang taong maaring makabunot ng isang puno, dalahin ito sa dagat at itanim ito dito. Ngayon, ang gawaing ito ay mas madali, sa pamamagitan ng makabagong makinaryang kayang bumunot ng punong-kahoy sa loob ng ilang sandali. Nasaan ang pananampalatayang kailangan diyan?

Akoy naniwala na ang mga salaysay na ito ay patungkol sa pagtanggal ng ugat sa ating puso. Ang sinasabi ni Jesus ay tungkol sa ugat ng kasamaan, mga nakatagong bagay na dapat nating tuusin bilang isa sa kanyang mga alagad. Aniya'y, "bago kayo manampalataya sa Diyos na pakilusin ang bundok, kailangang tanggalin nyo muna ang ugat. At hindi nyo kailangan ang magiting na pananampalataya ng isang apostol upang gawin ito. Ang kailangan mo lang ay napakaliit na pananampalataya. Humihiling ako na gawin nyo ang isang simpleng bagay: ang bunutin ang mga ugat ng inyong kasalanan. Nais kong suriin ninyo ang inyong puso at tanggalin ang lahat na di nahahalintulad sa akin."

Hindi na basta lang tayo magiisip ng gawain sa pangalan ng Diyos kung nalulong tayo sa ugat ng ating kasalanan. At ang hamon sa pagbunot nito ay hindi lamang sa mga pastor, guro, o evangelista. Ito ang gawain ng bawat Kristiyano. Ngayon, tanungin ninyo ang inyong sarili: Ano ang ugat ng kasalanan na nakabaon sa kailaliman ng inyong katawan at espritu? Ito ba ay kahalayan, pagkasakim, mapanaghili, kapaitan, takot na itakuwil, pagkamahiyain, pakiramdam mo'y wala kang kakwenta-kwenta?

Pinagsabihan tayo ni Jesus, "Kung ang mata mo'y makapagpapatisod sa iyo, ay dukutin mo"(Markos 9:47). Tunay ngang ang kahulugan ng utos na ito ay pang-espirituwal. Nalalaman natin na hindi talagang mata natin ang sanhi ng pagkakasala, kundi ang masamang pita ng mata ng ating puso. Ngunit paano natin matatanggal ang isang bagay na nag-ugat na ng malalim sa ating kalooban sa tagal ng panahon? Ang ganitong mga kuta ay nangangailangan ng pananampalataya para mabunot.

Talaga ngang ito ang pinakahulugan ni Jesus patungkol sa binhi ng butil ng mustasa. Sinasabi niya sa atin na sa pamamagitan ng pananampalataya, mabubunot natin ang ano mang ugat ng kasalanan sa ating buhay - kahit na yaong maraming taon ng tinutuos ng Diyos sa atin.

Ito ang dahilan kung bakit ako ay sumulat ng bagong aklat, The New Covenant Unveiled. May panahon na hindi ako makapagpatuloy, nagtataka kung sa paanong paraan matatanggal natin ang ating kasalanan. Pinagbulaybulayan ko ang suliraning ito habang ako ay nakabakasyon, habang naglalakad ako sa dalampasigan. Sa pakiramdam koy sinasabi ng Banal na Espiritu, "David, tumingala ka at tingnan mo ang hanay ng bituing Big Dipper. Sa iyong kalakasan, ang kakayahan mong tanggalin ang kasalanan sa iyong puso ay kapantay ng kakayahan mo upang talunin ang bawat bituin sa hanay na ito."

Ipinakikita sa atin ng Bagong Tipan na may kakayahan tayong bunutin kahit ang pinakamalalim na ugat ng kasalanan, ngunit sa pamamagitan lamang ng pagtitiwala sa Banal na Espiritu. Sa isang butil ng pananampalataya, tayo'y nakapananalangin ng, "Amang banal, ipinangako mo sa iyong tipan na igugupo mo ang aking mga kasalanan. Ngayon, nalalaman mo ang lahat tungkol sa bawat kasalanan ko. Matagal mo na itong tinutuos sa akin. Ngayon ay aking hinihiling lutasin mo ito. Kinamumuhian ko ito, at nais kung matanggal na ito. Ako ay sumasampalataya na gagawin mo ito para sa akin, Panginoon."

Sinasabi ni Jesus na kung maninindigan tayo sa tipan ng mga pangako ng Diyos ng may pananampalataya, ang mga ugat na ito mawawala: "itoy tatalima sa inyo"(Lukas 17:6). Sa puntong ito, tatanggalin ng Banal na Espiritu ang masasamang ugat at ihahasik ito sa dagat ng pagkalimot, magpa-kailanman ay di na babagabag sa atin.

Ang lahat ng maka-Diyos na manggagawa na ipinalalagay nating mga taong may magiting na pananampalataya - George Muller, Rees Howells at iba pa - ay nagumpisa sa ganito kaliit na gawain. Bago sila magumpisa na gumawa at magpakitang gilas sa kaharian, hinayan nilang tanggalin ng Diyos ang bawat ugat sa kanilang buhay. Isang maliit na pagsasanay ng pananampalataya ang ginawa nila, hiniling sa Banal na Espiritu na ihayag ang lahat ng masasamang bagay sa kanila. At matapat ang Banal na Espiritu na bunutin ang kanilang kasalanan, tanggalin sa kanila ang lahat na ayon sa pita ng laman.

Sa katagalan, nalaman ng mga taong ito na sila ay walang magagawa, hindi nila magawang tanggalin ang kahit na pinakasimpleng kasalanan sa sarili nilang kalakasan. Subalit sa kanilang pagsunod sa utos ni Jesus na bunutin ang ugat sa pamamagitan ng pananampalataya sa gawain ng Banal na Espiritu, ang kapahayagan ay dumating at lumago ang kanilang pangunawa kung ano ang pananampalataya.

Kung hinahayan nating manatili ang masamang ugat sa atin kahit ito'y ating nalalaman, pinawawalang bisa natin ang lahat ng sandatang espirituwal laban sa diyablo. Una, hindi natin magamit ang ating espada. Pagkatapos nahubaran tayo ng lahat ng ating pananggalang. Ang katapus-tapusan, ay nawala sa ating kalooban ang lumaban. Sabihin nyo sa akin, kung paano natin mapapabagsak ang kuta kung wala na tayong natitirang sandata? "Sapagkat ang mga sandata ng aming pakikipaglaban ay hindi ukol sa laman, kundi sa harapan ng Diyos ay may kapangyarihang gumiba ng mga kuta" (2 Corinto 10:4 ).

Nakita natin ang nakakakilabot na halimbawa nito sa 1Samuel 13. Sa nakaraang kabanata, si Saul at ang 300,000 niyang hukbong Israelitas, ay madaling ginupo ang mga Ammonitas sa Jabesh-Gilead. Napakataas ang kumpiyansa ng Israel dahil sa kanilang pagwawagi. Ngunit nagbabalang ganito ang Diyos sa kanila: "Kung hindi nyo didinggin ang tinig ng Panginoon, kundi maghihimagsik kayo laban sa kanyang utos....ay magiging laban nga sa inyo ang kamay ng Panginoon gaya sa inyong mga magulang" ( 1Samuel 12:15).

Ngayon, sa ika-13 kabanata, nasumpungan natin si Saul at ang kanyang mga tauhan na lumalakad ng may di pagsunod. Nagumpisa ito ng si Saul ay mag-alay ng ipinagbabawal na hain. Ang mga tao'y umayon sa kaniya at nagsabing, "kung sino man ang magsabing hindi karapat-dapat si Saul ang ating maging hari ay dapat patayin."

Nang ang maka-Diyos na propetang si Samuel ay dumating sa ganitong tanawin, ay sinabi niya ang nakakikilabot na salitang ito kay Saul: "Gumawa ka ng kamangmangan: hindi mo ginanap ang utos ng Panginoon mong Diyos na iniutos niya sa iyo: sapagkat itinatag na sana ng Panginoon ang iyong kaharian sa Israel magpakailan man" (13:13).

Kagad-agad nakita natin ang bunga ng hindi pagsunod ng mga Israelita. Pagkatapos lamang ng apat na talata ay mababasa natin na, "may tatlong pulutong na lumabas sa kuta ng Filisteo"(13:17). Ang tatlong pulutong ay humiwalay sa pinaka-grupo ng Filisteo at kumalat sa buong Israel at lumusob sa mga bayan nito. Ang mga lumusob na ito ay may kalayaang nanamsam, pati na ang mga sandata ng Israel.

Bakit ang bayan ng Diyos ay hindi makatayo laban sa mga lumusob sa kanila? Bago ang lahat sila ay may napakaraming sandata ( pati na ang galing sa mga Ammonitas, na kanilang nakuha sa pakikipagdigma ). Ang malungkot na katotohanan ay ang mga Israelita ay wala ng espiritu pa upang lumaban, dahil sa kanilang kasalanan. Nang makita nilang dumarating ang kanilang kaaway, sila ay nagtakbuhan sa takot.

Walang naiwan sa Israel kundi tinidor, araro at iba pang kasangkapang pambukid. Ngunit ang mga ito ay hindi nila magawang sandata sapagkat wala silang natitirang panday: "Walang matatagpuang panday sa buong lupain ng Israel: sapagkat ayon sa Filisteo, baka ang mga Hebreo ay gumawa ng mga espada at sibat" (13:19).

Ang sinasabi ng Diyos sa talatang ito ay maliwanag: Kung magpapatuloy kayo sa pagsuway sa akin, hindi na ako makakasama nyo sa inyong paglalakad. Sa pakiwari ba ay ginagawa nyo ang aking gawain. Ngunit hindi na ako sasainyo maging ang aking biyaya at kapangyarihan."

Ang pananampalataya unang-una ay tungkol sa pagtalima, tungkol sa pagkamit ng kapangyarihan upang tumalima sa salita ng Diyos. At nalalaman ito ni Satanas. Dahil dito ay nais niyang tangkilikin nyo ang kahuli-hulihan pang ugat (ng kasalanan ) sa inyong kaluluwa. Nalalaman niyang mahuhubaran kayo ng pananggalang ( sa kanya), mananakaw ang inyong sandata, at pananabangan ang inyong espiritu upang lumaban.

Nakikita ko itong nangyayari sa mga ministro at manggagawang Kristiyano sa buong mundo. Lahat ng kailangang kasangkapan upang gumawa ng kabutihan ay nasa kanila. At habang tinitingnan nila ang linang na kanilang pinagpapagalan, binabati nila ang kanilang mga sarili sa napakalaking ani at sa nag-uumapaw na kulungan ng tupa. Subalit sa kabila ng lahat, sila ay nanganganib. Mayroong mga mananamsam sa kanilang puso, umaatakeng kasalanan na ayaw nilang harapin. At sila ay pinagnanakawan nito, inaagaaw ang kalooban nila upang lumaban. Sa bandang huli, kapag lumusob si Satanas sa kanilang buhay, sila ay sumusukong hindi man lamang lumalaban. Talagang wala lang silang panangga laban sa kaniya.

Kagaya ni Saul, ang lahat ng mananampalataya na may malalaim na mga ugat ng kasalanan ay nauuwi sa pagkalito, nagdadalawang-isip at natatakot. Sinasabi ng kasulatan sa mga gaya nito ay, " Ang masama ay tumatakas ng walang humahabol: ngunit ang matuwid ay matapang na parang leon" ( Kawikaan 28:1 ). Maaring sinasabi ng taong gaya nito sa kanilang sarili, " Ako ay mayroon pang dalawang sandata: panalangin at pananampalataya sa salita ng Diyos." Nakapanlulumo, sila'y wala(ng sandata). Sabi ni David, Kung pinakundangan ko ang kasamaan sa aking puso, hindi ako didinggin ng Panginoon" ( Mga Awit 66:18 ).

Kailangan lang nating sabihin sa ating ugat ng kasamaan, "mabunot ka." At dapat tayo'y manampalataya na sila'y natanggal, ayon sa pangakong tipan ng Diyos. Pagkatapos lamang nito manunumbalik ang nakikibakang espiritu. Maihahagay na naman natin ang may dalawang talim na espada ng Diyos. At makikita nating mabilis ang sagot sa ating mga panalangin. Sa wakas, tayo ay mapupuspos ng katapangan at kaligayahan, na siyang dahilan upang lumayas ang demonyo.

Sinagot ni Jesus ang kahilingan ng kanyang mga alagad sa isa pang paraan. Sinabi niya sa kanila:

"Sino sa inyo ang may isang alipin na nagaararo o nagpapakain ng tupa, na pagkabalik niyang galing sa bukid ay magsasabi sa kaniya, Parito ka kaagad at maupo ka sa dulang ng pagkain? At hindi sasabihin sa kanya, Ipaghanda mo ako ng mahahapunan, at magbigkis ka, at paglingkuran mo ako hanggang sa akoy makakain at makainom; at saka ka kumain at uminom?...Gayon din naman kayo, pagka nangagawa na ninyo ang lahat ng mga bagay na sa inyo'y inutos, inyong sabihin, Mga aliping walang kabuluhan kami: ginagawa lang namin ang katungkulan naming gawin." (Lukas 17:7-8, 10).

Maliwanag, ang sinasabi ni Kristo ay ukol sa atin, kanyang alipin, at ang Diyos, ang ating guro. Sa madaling salita, sinasabi niya sa atin na hainan natin ang Diyos. Siguro magtataka kayo, "Anong uri ng pagkain ang dapat nating dalhin sa Panginoon? Ano ang makakapagpamatid sa kanyang pagkagutom?"

Sinasabi sa atin ng Bibliya, "Kung walang pananampalataya ay hindi maaring maging kalugudlugod sa kaniya" (Hebrews 11:6 ). Kung baga'y, ang pinakamasarap na hain sa Diyos ay pananampalataya. Ito ang pagkain na kinalulugdan niya.

Makikita nating inilalarawan ito sa kabuuan ng Kasulatan. Nang kausapin ng kapitan si Jesus upang pagalingin ang alipin niyang may sakit sa pamamagitan lamang ng kaniyang salita, nagpipista si Kristo sa magiting na pananampalataya ng taong ito, Sumagot siya, "Katotohanang sinasabi ko sa inyo, hindi pa ako nakatagpo ng ganito kagiting na pananampalataya, hindi, hindi dito sa Israel" (Mateo 8:10). Ang sinasabi ni Jesus, "narito ang isang Hentil, tagalabas, na nagpapakain sa aking espiritu. Ang pananampalataya ng taong ito ay napakasustansyang pagkain na ibinibigay sa akin."

Gayundin, ang Hebreo 11 ay naghahain ng malaking salu-salo para sa Panginoon. Ang tanyag na kabanatang ito ay nagpapahayag ng pananampalataya ng pinakamamahal na mandirigma ng Diyos sa lukob ng kasaysayan.

Sumunod, napansin ko sa salita ni Jesus ang isang garapal na kataga: "Hindi ikaw ang unang kakain. Ako muna." Sa madaling salita, hindi dapat na ubusing gamitin ang ating pananampalataya sa ating mga pinagkakaabalahan at pangangailangan. Dapat ang ating pananampalataya ay nauukol na pamatid gutom sa Panginoon. "Ipaghanda mo ako ng mahahapunan...at paglingkuran mo ako, hanggang sa ako'y makakain at makainom: at saka ka kumain" ( Lukas 17:8 ).

Gaano kadalas ang ating pananampalataya ay nauubos nating gamitin sa ating sariling kapakanan at hindi ang sa Diyos? Ilan sa mga panalangin natin ang ganito, "Panginoon, ako'y matapat na naglilingkod sa iyong sakahan, nagaararo para sa iyo. At ngayon ay kailangan ko ito o iyon sa iyo, upang maipagpatuloy ko ang aking gawain."

Sa pagdaan ng mga taon, maraming pastor ang nagpunta sa aking opisina upang akoy dalawin. Ang karamihan ay pumapasok na walang dalang Bibliya kundi isang malaking plano. Ang mga taong ito ay nalululong sa napakalaking pangitain, ngunit hindi man lang masambit nila ang tungkol kay Jesus. Ang iniisip lamang nila ay ang kanilang pangarap: gusali ng simbahan, palatuntunan sa pagpapakain, isang ministeryong paghayo.

Nagpapasalamat ako sa Panginoon sa hatid-ng-langit na panaginip at mga ninanais. Karamihang ministeryong nagtatanghal sa Diyos na nagpapatuloy ngayon ay mga pangitain na nangyari, naganap sa pamamagitan ng kabigatang galing sa Diyos. Ngunit maraming mananampalatayang may kabigatan ay hindi nakauunawa na bago mangyayari ang isang panaginip, ay maraming taon ang ginugugol ng Diyos sa paghuhubad, paglalantad, pagbabali. Tanging itoy kanyang kaparaanan.

Sinasabi ni Jesus sa atin, "Gusto kong pakainin mo ako, na bigyan mo ako ng kalayaan upang hubugin ka at baguhin ka ayon sa aking anyo. Dalahin mo sa akin ang iyong pananampalataya. Aking ipamamalas sa iyo ang tunay na pangitain."

Si Jesus ay nagpatuloy, "Nagpasalamat ba (ang Panginoon) sa kanyang alipin sapagkat ginawa niya ang mga bagay na iniutos sa kanya? Sa palagay ko hindi. Kayo rin, kapag nagawa na ninyo ang lahat ng bagay na iniutos sa inyo, sabihin nyo, Kami ay walang pakinabang na alipin: Ginawa lang namin ang aming mga katungkulan" (Lukas 17:9-10).

Ang ibig sabihin ng salitang walang pakinabang dito ay pagtanaw ng utang na loob - wala kang napala(ng utang na loob) sa pamamagitan ng gawa o para sa sarili. Sinasabi ni Jesus, "Pagkatapos matuos ang ugat ng kasalanan sa pamamagitan ng pananampalataya, hindi nyo dapat sabihing, 'Nagampanan ko ito. Nasa akin ang tagumpay.' Hindi dapat, ang kagandahang loob lamang ng Ama ang nagpalaya sa iyo."

Karamihan sa mga tao ay nagiging mayabang kapag sila ay nagwagi laban sa kasalanan. Iniisip nilang naituwid ko ang aking buhay . Dapat magpasalamat sa akin ang Diyos sapagkat mayroon siyang isang malinis na sisidlan sa katauhan ko."

Ngunit ang tugon ni Jesus, " Hindi, ang katotohanan ay ito, nagsisimula ka pa lamang gumawa ng iyong katungkulan. Noong araw na ikaw ay maligtas, inutusan na kitang talikdan mo ang iyong kasalanan. Bakit ka pa naghintay ng lima, sampu, dalawampung taon upang sumunod sa akin? Wala kang karapatang angkinin na itoy ayon sa iyong sariling sikap."

May kilala akong isang kapatid na Kristiyano na iniwan ng kanyang asawa upang sumama sa ibang lalaki. Sa panahon ng kanyang kabigatan, siya ay nanatiling dalisay sa kanyang pagkatao. Pagkatapos, angkin niya, "pinagyaman ko ang aking paging-matuwid. Binayaran ko ang halaga nito." Hindi magpakailan man. Gaano man kasakit o kahirap ang mga pagsusubok, sa pamamagitan ng ating pagtalima ay hindi tayo magiging matuwid. Ito lamang ay atin talagang katungkulan.

Datapuwat, kahit ang ating pinakasimpleng pagtalima ay pagkain sa ating Panginoon, sapagkat ito ay ayon sa pananampaltaya. Ito ay isang kapistahan na naging dahilan ng kanyang pagdiriwang, sinasabi niyang, pinakakain mo ako, tinitibhawan mo ang aking pagkagutom."

Nagawa mo na bang maging matapat sa Diyos, umamin ka na bang winawasak ang buhay mo dahil sa ugat (ng kasalanan)? Ikaw ba ay talagang nagtitika, iginugupo mo ang iyong kasalanan sa pamamagitan ng pananampalataya mo sa mga pangakong tipan? Sa ganito lamang ikaw madadala ng Panginoon sa tagumpay.

Sa buong buhay ko ay nakatagpo ko ang dalawang pinuno ng kulto na may napakalaking taga subaybay. ( Kahit ngayon ay nagpapatuloy pa ang kultong ito.) Ang mga taong ito ay may malawak na pananaw , puspos na mapang-akit, matapang at mapagmalasakit. Sila'y mga evangelistang walang kapaguran, at silay tumutulong sa mga mahihirap at nangangailangan. Nagpagawa sila ng mga Aralan ng Bibliya at mga tirahang pang-sambahayan at nagsugo ng mga misyonero sa buong mundo. Ang mga matapat nilang mga alagad ay iniwan ang lahat upang maglingkod na kasama nila.

Ngunit ang mga taong ito na pinagkalooban ng malaking biyaya ay may malalim na ugat ng kahalayan. Sapagkat tumanggi silang tuusin ang ugat na ito, bawat isa ay nabulid sa isang nakaririmarim na pagkagahaman sa pakikipagtalik

Ang isa sa kanila ay naglalakbay sa isang bus na may ipinasadyang kagamitan. Minsan ay inimbitahan niya ako at pagkapasok ko pa lang ay naramdaman ko na ang napakabigat na pagatake ng demonyo. Sa bandang huli ay nahayag ang karumaldumal na imoralidad ng ministrong ito.

Ang isa namang pinuno ng kulto ay isang makapangyarihang mangangaral na may maliwanag na tawag upang magpahayag ng evanghelyo. Siya rin ay may katangiang magsanay ng alagad, na umakit sa daan-daang kabataan na maglingkod at humayo. Dagdag pa, ang ministrong ito ay matapat na asawa at may pamilya.

Ngunit siya ay nalululong sa porno. At sapagkat ayaw niyang tuussin ang kanyang kasalanan, ito ay lumala, na nagbunsod sa kanilang samahan sa isang malaswang pagtatalik. Gumawa siya ng alituntunin na ang bawat babaeng ikinasal, na sa unang gabi ay dapat makipagtalik sa kanya. Pagkatapos ang ginawa niya sa iba ay maging isang patutot, na isinusugo niya sa tinatawag na "love evangelism."

Ang mga huling araw ng minsang-pinahiran na taong ito ay ginugol niya na palakad-lakad sa kanyang trailer na tahanan na katulad ng isang nakakulong na leon. Ang malalalim niyang ugat (ng kasalanan) na ito ang naging dahilan upang siya ay maiging isang napakasamang taong baliw.

Ang dalawang taong ito ay parehas na ibig pakilusin ang bundok. Nangaral sila at nagturo ng pananampalataya. At daan-daan ang nahipo sa pamamagitan ng kanilang paglilingkod. Subalit sinasabi ko sa inyo, walang kabahagi ang Diyos sa kanilang mga gawain. Bakit? Ang kanilang katapangan ay ayon sa laman, dahil ayaw nilang bunutin ang kanilang kasalanan. Ang kinahinatnan ng kanilang magiting na gawain ay nagtapos sa walang pakundangang pagkawasak.

Ito ang sinabi ni Jesus sa mga ganitong tao, "Marami ang lalapit sa akin at magsasabi, Nagpagaling kami ng may mga may sakit, nagpalayas ng diyablo, nakagawa ng maraming magiting na gawain. Ngunit sasabihin niya, Lumayas kayo sa harapan ko, kayong gumagawa ng pagsasalansang. Hindi ko kayo nakikilala" ( tingnan sa Mateo 7:22-23).

Nangungusap ba sa iyo si Jesus tungkol sa iyong ugat (ng kasalanan)? Kung sa gayon, pakinggan mo ang tinig niya, gaano man kabigat ang halaga. "Hinihimok ka niya, Talikdan mo muna ngayon ang iyong paghayo. Sandali mong iisangtabi ang iyong mga pangarap at pangitain. Ipinagkakatiwala ko sa iyo ang isang butil ng pananampalataya. At ang nais ko ay maging matapat ka sa isang maliit na bagay na ito. Lumapit ka na sa akin ngayon, at hilingin mo sa akin na bunutin ko ang iyong kasalanan sa pamamagitan ng pananampalataya. Pagkatapos ay pakainin mo ako sa pamamagitan ng iyong pagsunod. Gawin mo ito at makikita mong mangyayari ang aking banal na pangitain sa iyong buhay."

Sa Diyos ay Walang Impossible

wcadmin — Wed, 12 Mar 2008 10:30:15 -0500

May alam akong isang tao na namumuhay sa patuloy na takot. Ang napakasamang pakiramdam ay nagumpisa sa kanya sa araw na lumakad siyang papalayo sa Panginoon.

Ang taong ito ay dating ligtas and puno ng Espiritu ng Dios. Siya ay nagpatotoo sa kapangyarihan ng awa ng Dios sa buhay niya. At siya ay magaling ng patotoo para sa gospel. Nagpayo siya maraming tao sa simbahan, nagpapadama ng pagmamahal ni Cristo sa kanila. Nguni’t isang araw, mula sa kung saan, sabi niya, "Nakuha ko na. Ayaw ko na ng ganitong buhay."

Sinasabi niya sa lahat sawa na siya sa mga Cristiano. At nagagalit siya sa Dios sa hindi pagsagot sa kangyang panalangin. Sabi niya sa Pastor niya, "Lahat ng pangangaral mo ay naglalagay ng kasalanan sa akin. Nais kong magsaya sa buhay ko. Alam mo na, uminom ng kaunti, danasin ang masasayang panahon, dumalo sa pagtitipon para magsaya, paminsan-minsan. Hindi ko naman lalabisan. Nais ko lamang ng kaunting kasayahan." Kaya’t kinalimutan niya ang kangyang pananampalataya.

Pansinin sana ninyo, ang taong ito ay hindi yoong nadidiliman sa kanyang espiritu. Mayroon siyang malakas na pangunawa sa katuruan ng Biblia. Siya ay may sandata ng katotohanan. Hinayaan niya ang Banal na Espiritu na palambutin ang puso niya at kilalanin ang kasalanan. At naranas niya ang tuwa sa pagsisilbi sa Panginoon.

Nguni’t ngayon, ang tao ring ito ay ang kabaligtaran ng isang Cristiano. Siya ay bumagsak na malalim sa kasalanan. Siya ay nagdadala ng masakit na kalungkotan sa puso niya at sinusubukan niyang ilubong ito sa pag-iinom. Nagdadalo sa mga pagtitipon para matagpuan ang saya, nguni’t lalo lamang siyang natutuyo. Nakikipagtalik siya sa ibat-ibang babae, nguni’t pagkatapos ay lalo siyang nalulungkot kaysa dati.

Itong minsang malakas na mananampalatayang ito ay nasa malalim na pababa at paliko-likong landas, at nalalaman niya ito. Dahan-dahan siyang nagiging sugapa sa pag-inom. Umiiyak siya habang iniisip niya ang naging buhay niya. At mayroon siyang malubhang takot na pinabayaan na siya ng Dios. Naniniwala siyang lumagpas siya sa dapat, at ngayon ay hindi na maaring bumalik pa. Noong huli ko siyang nakausap, sabi niya, "Nagkasala ako sa maraming pagpapala. Ngayon, hindi ko maisip na nagkasala ako sa pagkawala ng lahat ng pag-asa." Nakita niya ang sarili niya na napakalayo na, nakabaon na sa kasalanan, na hindi na maaring bumalik sa Dios.

Sa isang ponto, sinulatan niya ako at nagsasabi na binabagabag siya ng lahat ng mga sermon na narinig niya. Nakita niya ang sarili niya sa paalala ni Pablo, "Nguni’t hinahampas ko ang aking katawan, at aking sinusupil: baka sakaling sa anomang paraan, pagkapangaral ko sa iba, ay ako rin ay itakuwil." (1 Mga Taga Corinto 9:27).

Sa katapusan, sa lubhang kasawian, nagpasya siyang bumalik sa simbahan minsan pa, para hanapin ang pag-asa. Nguni’t ang sermon na narinig niya sa araw na iyo ay nagyugyug sa pinakailalim ng kangyan pagkatao. Kinuha ito sa Mga Hebreo 6:4-6: "Sapagka’t tungkol sa mga minsang naliwanagan at nakalasap ng kaloob ng kalangitan, at mga nakabahagi ng Espiritu Santo. At nakalasap ng mabuting salita ng Dios, at ng mga kapanyarihan ng panahong darating, At saka nahiwalay sa Dios ay di maaring baguhin silang muli sa pagsisisi; yamang kanilang ipinapapakong muli sa sa ganang kanilang sarili ang Ang ng Dios, at inilalagay na muli siya sa hayag na kahihiyan."

Sa isip ng taong ito, ang isinalaysay ay tamang-tama sa kaniya. Naliwanagan na siya ng Salita ng Dios. Nalasahan na niya ang makalangit na regalo ng pagtatawad. Naranasan na niya an hipo ng Banal na Espiritu. Nguni’t sa ngayon, ang pangangatuwiran niya, "Inilagay ko si Jesus sa hayag na kahihiyan. Ang makalanang buhay ay nagpapako kay Cristo araw-araw. "Ang mga salitang ito ay patuloy niyang naririnig: "Imposible na sa mga nagkasala ang mabago pa."

Ang sermon na iyon ay nagsarado ng huling pag-asa niya. Ngayon, habang naglalakad siya sa simbahan palabas ng pintuan, pakiramdaman niya ay patungo siya sa walang hanggang pagpaparusa. Hindi siya maaring makipagtalo sa Mga Salita ng Dios. Siya ay naniniwalang siya ay nakatalagang mamuhay sa mga nalalabing araw sa pagdudurusa at kawalang pag-asa.

Sa ngayon, libo-libong minsang matapat na mananampalataya ay bumagsak sa parehong kalagayan ng taong ito. Minsan, lumayo sila sa Dios, nagkasala ng malubha at bumagsak mula sa awa. Ngayon ay namumuhay na tahasang kalaban sa liwanag na kanilang misang tinanggap. At sila ay naniniwala na malayo na sila sa anomang pag-asa na maligtas pang muli.

Ito ba ay naglalarawan sa inyo, o kaya isa sa kakilala niyo? Kung ganoon, nais kong ibigay ang parahong mensahe na ibinigay ko sa taong ito:

Bilang tagapagsimula ng "Teen Challenge Ministry", nakita ko ang libo-libong mga tao na naligtas kay Cristo. Marami sa mga kaluluwa na ito ay sadyang walang ng pag-asa. Kasama na rito ang mga sugapa sa bawal na gamot at mga sugapa sa pag-inom, mga nagbebenta ng bawal na gamot at mga magnanakaw, mga bakla at mga nagbebenta ng panadaliang aliw, mga walang Dios at mga sumasamba sa demonyo, matitigas na kriminal ang mga miyembro ng mga gang. Minasdan ko sila na may pagkamangha habang sila ay nababago sa kapangyarihan ni Cristo. Tumanggap sila ng pagpapagaling, pagbabago, tunay na kalayaan mula sa pagkagapos. At sila ay lumago ng malakas sa Salita ng Dios at awa.

Nguni’t, may mga sandali, hinihikayat pa rin sila ni Satanas na bumalik sa lumang uri ng pamumuhay. Kapag bumagsak sila, isinisigaw sa kanilang "Masyado kang makasalan para maligtas. Isinumpa ka, hindi maaring tulungan, hindi maaring makalaya. Hindi ka na maaaring makabalik kay Jesus ngayon."

Naisip ko ang kabataang mag-asawa na dumating sa ating gawain mula sa lansangan maraming taon na ang nakaraan, James and Mary Thomas. Ang parehang ito ay walang tahanan at nagnanakaw para masuportahan ang pagka-adik nila sa heroin. Noong pumasok sila sa pintuan natin sila ay parang mga patay. Ang isip ni James ay napakalabo at nasa kalituhan, masyadong pinapurol ng bawal na gamot na halos hindi na mabigkas ang kanyang pangalan. Si Mary ay sugapa sa alak, kawawang buto at balat.

Nguni’t ang Dios ay gumawa ng kawigaaan sa magasawang ito. Parehong naligtas. Ipinanumbalik ng Panginoon ang pangangatawan nila, nagkakulay muli ang mga mukha nila at naglagay rin ng timbang sa kanilang mga katawan. Ipinanumbalik rin ang kaisipan . Si James, lalo na nga ay matalinong tao. Sa maiksing panahon, nagaral sa sarili niya ng salitang Greek at Hebrew. Ipinadala namin pareho sa paaralan ng Biblia, kung saan napahanga ni James ang mga guro niya. "Wala na akong maituturo sa iyo. Mas marami ka pang alam kaysa sa akin."

Ng sila ay makatapos, si James at Mary ay tumungo sa California, kung saan nag-umpisa sila ng gawain para sa mga bilanggo. Naglingkod sila pareho ng mga labindalawang taon, naglingkod sa mga daan-daang mga bilanggo. Si James ay nangaral at nag-turo ng Biblia, habang si Mary ay nagpayo at tumulong sa mga babaeng may problema. Sa mata namin, ang mag-asawang ito ay naging "tropies" ng awa ng Dios. Sila ay tumayo na maningning na halimbawa ng kapangyarihan ni Jesus na mabago ang pinakawala ng pagasang mga buhay.

Sa isang bahagi, nguni’t, pagkatapos ng maraming taon ng pinagpapala ng Dios, si Mary ay nawalan ng pag-asang magpatuloy sa gawain. Hinikayat ni satanan na bumalik siya sa pag-inom ng alkohol. Ang mga sumunod na mga araw ay buhay ng impeyerno sa mga Thomases. Habang si James ay nalilingkod sa mga bilanggo, si Mary ay tumatakas naman patungo sa mga bars. Kung minsan siya ay nawawala ng buong gabi. Lumalabas naman si James para hanapin siya, kadalasan natatagpuan niya ito nakahiga sa kanal, walang malay. Kapag nahihimasmasan na, sabi niya, "Wala akong alam kung ano ang nangyari. Bumalik muli ako sa dati. Hindi ko masira ang nakagawian ko na."

Hanggang isang gabi nawala si Mary, at hindi matagpuan ni James. Maraming mga linggo ang nakaraan. Lubhang nagalala si James sa panahong iyon, at inimbita naming dumalaw siya sa punong tanggapan sa Texas. Hindi pa ako nakakita ng taong masyadaong sugatan. Nguni’t, sabi niya, "Hindi ako uurong sa kanya. Alam ko kung ano ang ginawa ng Dios sa amin."

Pagkatapos ng tatlong araw, tumawag si Mary mula sa hospital. Natagpuan ng mga pulisya na halos kalahati na siyang patay sa gitna ng lansangan. Nasalanta ang kanyang katawan ng napakasama dahil sa kagustuhan ng kaligayahan. Lumipad si James para kuhanin siya, at ibinalik siya sa ating rantso para gumaling. Noong dumating sila, walang makakilala sa kanya. Ang mukha niya ay naiba ang anyo, maga ang mga labi, ang balat ay kulay itim at asul.

Nagpahinga si Mary at nagpagaling, nagumpisa kaming lahat na magpadama ng pagmamahal ng Dios sa kanya. Nguni’t hindi niya matanggap ito. Alam niya ang Hebreo 6:4-6 sa puso niya, and sinabi niya ito sa amin: "Imposible na kanila na mabago, kapag sila ay lumayo." Alam niyang nalasahan na niya ang makalangit na regalo at nakakain na rin siya ng Salit ang Dios. Ngayon siya ay nanginginig sa katotohanan na pinapako na naman niya ang tagapagligtas. Ang masasabi lamang niya ay, "Tapos na sa akin. Minsan akong nangaral sa iba. Nguni’t tingnan ninyo ang nangyari sa akin. Inayawan ko ang pagmamahal ni Jesus. Nagkasala ako sa liwanag. Hindi na ako maaring ibalik pa niyang muli." Akala niya ay nakatalaga siyang bumagsak sa kanyang masamang bisyo, at tatapusin na lamang ang buhay sa lansangan. Ngayon ang nais na lamang niya ay mamatay.

Babalik ako sa kasaysayan ni Mary. Nguni’t sa ngayon, nais kung alamin ang kahulugan ng saknong na, "ito ay imposible…..na baguhin sila." Para kanino, talaga, ito ay imposible?

Alam ni Mary Thomas na mahal ko siya. Iginagalang rin niya ako bilang ministro ng Salita ng Dios. Nguni’t, ganoon pa man, hindi maabot si Mary. Walang pangako sa Salita ng Dios na maaring makahipo sa kanya. Hindi rin ang kanyang makadios na awa at pagmamahal ng kanyang asawa ang makapagpagalaw sa kanya. Mukhang sarado ang kanyang mga tainga, matigas ang puso, malayo sa pagkilala ng kasalanan ang kaluluwa niya.

Nakakatakot na subukang magministeryo sa mananampalatayang bumagsak ng malalim sa kasalalan. Para bang mas makadios ang tao noon, mas matigas siyang maabot kapag siya ay bumagsak. Maaring mangusap kayo bilang tagapagsalita ng Dios, ipamuhay ang mga sangkap ng awa at kalungkutan ng krus na nasa harapan niya, mangusap sa kanya ng pinakapuso si Jesus- nguni’t ang puso niya ay mananatiling parang bato. Sabi niya, "pakiramdamdam ko ako ay nasa pangpang ng itim na butas. Minsang ako ay bumagsak, hindi na ako makakalabas. Nguni’t wala akong kapangyarihan para makalawala. Natatakot akong mawawala ko ito, at matatapos sa impeyerno."

Nagpropesiya si Jeremias ng ganitong kalagayan: "At iyong sasalitaan ang lahat na salitang ito sa kanila; nguni’t hindi sila mangakikinig sa iyo: iyo namang tatawagin sila; nguni’t hindi sila magsisisagot sa iyo: (Jeremias 7:27). Ganoon rin, sinabi ni Jesus doon sa pinatigas na ang mga puso sa kaniyang Salita: "Sapagka’t kumapal ang puso ng bayang ito, At mahirap na mangakarinig ang kanilang mga tainga…..At kanilang ipinikit ang kanilang mga mata" (Mateo 13:15).

Nakita ko na ang napakarami ng masasamang tao na tumugon sa aking pangangaral. Kasama na rito ang pinakagrabeng makasalanan: mapanganib na pinunu ng gang, mga pinunu ng samahan ng labintatlong mangagaway, mga lalakeng kilala sa pangaabuso ng babae, kahit na mga mamatay ng tao. Bago sila lumapit kaya Jesus, sila ay pinatigas na ng kasalanan. Nguni’t hindi sila pinatigas sa gospel, na inihalintulad sa Mga Hebreo 6:4-6. Sinasabi ko sa inyo, imposible sa sinomang ministro na maabot at baguhin ang ganitong mga bumagsak na mananampalataya. Bakit? Pinayagan nilang papaniwalain sila ng demonyo, "Nagkasala ka ng madalas laban sa liwanag. At ngayon masyado ng huli para sa iyo. Hindi ka basta maabot."

Walang nagmahal ng mabuti sa kanyang asawang babae na katulad ni James Thomas. Ang taong ito hindi huminto sa pagmamahal kay Mary, kahit na siya ay naglarong patutot. Namangha ako habang minamasdan ko siyang inaalagaan si Mary noong masasakit, at napakahirap na mga araw na iyon. Ang babaeng ito ay ginamit at sinaktang malubha ng ibang lalake. Nguni’t ngayon ang kanyang asawa ay mapagtiis na nakaupo sa tabi niya habang minamasahe ang mga sugat, hinugasan ang mukha at tumatangis sa tabi niya.

Nguni’t mas nakakamangha na ang magiting na pag-ibig at awa ni James kay Mary ay hindi nagpalambot sa puso niya. Basta hindi siya mapakikilos, kahit na ng mga luha o kabaitan pa. Para bang siya ay totohanang lagpas na pangabot ng ano mang makataong gawi o kapangyarihan.

Nakita ko rin ang parehong uri ng paglayo sa namamaling landas, mga mandarayang asawang lalake na iniwan ang kanilang pamilya. Ang asawang ay nagmakaawa sa kanila, "Mahal, pinatatawad na kita, wala akong pakialam kung ano ang ginawa mo. Mag-asawa tayo ng dalawampu’t limang taon na, at nais kong ang mabuo ang pag-sasama natin." Ang mga anak ay hinanawakan ang paa ng ama nila at umiiyak, "Daddy, bakit mo kami iiwanan? Huwag kang umalis. Huwag mong iwanan ang Mommy at kami." Nguni’t walang makapagpapahinuhod sa mga lalakeng ito. Sila ay sugapa na ibang babae, at handa nilang itapon ang buhay nila pati na ang pamilya nila. Walang anomang halaga ng pagmamahal ang makakaabot sa kanila.

May alam akong batang pastor, mabuting tao na kasal sa isang magandang batang babae. Ang mistrong ito ay mabuting patotoo dito sa mga langasang ng New York. Ang pangangaral niya ay nakapagligtas ng maraming mga adik sa bawal na gamot na patungo kay Jesus. Siya ay mabuting tagapagturo, nagtuturo ng landas na patungo kay Jesus sa mga naligtas ng mga adik at mga sugapa sa alak.

At pagkatapos, sa isang ponto, ang pastor na ito ay nagumpisa na maglaro ng malalaswang panoorin. Kamaka-maka, naging sugapa siya, at totohanang nakuha ang buhay niya. Ng malaman ng asawang babae ang patungkol kito, nagmatigas pa siya, "Hindi ako hihinto dito." Sa halip, sabi niya, nais kong makisali ka dito. Natakot ang asawang babae. Noong tumanggi siya, nagalit ang lalake at nagumpisang makipagkita sa ibang babae.

Sa loob ng mga linggo, ang asawang babae ay nagmakaawa sa lalake, "Alam mong ibinubukas mo ang kaluluwa mo sa demonyo. Kapag hindi huminto, hahawakan ka ni Satanas." Nguni’t hindi siya nakinig. Sa katapusan, nagmakaawa ang asawang babae sa akin na kausapin ang lalake. Ginawa ko yoon, pinalalahanan ang batang ministro ang gawain ng Dios sa buhay niya, ang maliwanag na pagpapaalala ng Biblia, at ng aming pagmamahal sa kanya.

"Masyado ng huli," ang sabi niya. "Adik na ako. Iniwan ko na ang ministeryo, at hindi ko na mahal ang asawa ko. Hindi na ako maaring magbalik sa ngayon." Ipinaliwanag sa akin na sa pagkakasala, inilalagay niya si Jesus sa hayag na kahihiyan. Kung ganoon, imposible na para sa akin nga mabago pa.

Sinalangsang ko siya, "Hindi mahalaga kung ano ang ginawa mo. Si Jesus ay may lahat ng kapangyarihan para makalaya ka. Maaari nating kunin ang kapangyarihang ito laban sa pagkakagapos mo sa pangalan niya, at ikaw ay makalalaya ngayon din." Nguni’t iniling niya ang ulo niya at tumanggi. Hindi siya maaring himukin. Ngayon, siya kasal sa isang mangagaway at malalim na nasa gawain ng "occult". Siya totohanang nawala na.

Ang makataong pagmamahal at pangangatuwiran ay hindi basta makapagpipigtas sa hawak ng ganitong uri ng kasalanan.

Si Mary Thomas ay nakaunawa ng husto na ang kaparusahan sa kasalanan ay kamatayan. Alam rin niyang na ang bawat kasalanan na ginagawa ay nasulat, at nagdadagdag sa kanya ng kabigatan. Mga ilang buwan bago pa, ito ring babaeng ito ang nagpapaalala sa iba na umalis sa kasalanan at iwasan ang galit ng Dios. Nguni’t yoong mga bagay na iyon ay wala na sa kanaya sa ngayon.

Namasdan ko rin ang ganitong uri ng pagmamatigas sa mga biktima ng AIDS kamakailan. Ang isang batang lalake mula sa ating simbahan ay humingi ng panalangin sa akin para sa kanyang kapatid na lalake, na mayroong lamang ilang oras para mabuhay. Noong pumasok kami sa silid ng pagamutang iyon, ang mamataying pasyenteng ito ay nanonood ng pelikula sa television. Habang nakatayo ako na malapit sa kanya, nagtanong ako, "Anak, sa ilang mga sandali lamang ay tatayo ka na sa walang hanggan. Nauunawaan mo ba iyon? Hindi man siya nagkurap ng mata. Patuloy siyang nanood sa pelikula. At nagtanong ako, "Maari bang manalangin na kasama ka?" Sumagot siya, "Wala akong pakialam. Noong tumingin ako, ang mga mata niya ay nakapako pa rin sa television. Anong kabulagan ang dinadala ni Satanas, kahit na sa harapan ng walang hanggan.

Maraming bumagsak na Cristiano ang nagsabi sa akin, "Bakit ang kaisipan ng impeyerno ay bumabagabag sa iyo? Nasa impeyerno na ako." Sa isang banda, tama sila: imperyerno ang gumising sa umaga araw-araw na may malabong ulap na nasa itaas ng ulo mo. Impeyerno na pinakikilos ka ng bisyo mo na hindi alam ihinto, namumuhay na parang isang hayop, humahanap lamang ng kaligayan. Pagkatapos, kahit na ang iyong sariling pakiramdadam ay tuyot na rin. Bawal na gamot, kamunduhan, pagtitipon wala na ring kahulugan. Hindi na ito makapagdala ng aliw ay kaligayahan. Sa halip, nagiiwan lamang ito ng lungkot at sakit, umiiyak, "Namumuhay ako sa impeyerno."

Impeyerno na mawala ang iyong pananampalataya, na mawala ang lahat ng pag-asa, na mawala ang iyong pamilya at mga mahal sa buhay. At pinakahuli, nag-iisa ka na ang iyong makasalang sarili lamang ang kasama. Lumayo ka sa Dios, at alam mong nakipagkagalit ka sa harapan niya. Kaya’t patuloy kang namumuhay araw-araw na naghahangad ng gabi, at kapag gabi naman ay naghahangad ka ng araw.

OO, nagkasala ka sa laban sa matinding liwanag. Nalasahan mo ang kabutihan ng Dios at ng Salita Niya. At oo, ipinapako mo si Jesus araw-araw, inilalagay mo siya sa hayag na kahihiyaan. Lumalayo ka sa krus, patungo sa malalim na kasalanan. OO, imposible sa sinomang mangangaral, o mga mahal sa buhay, o mga paalala sa paghuhukom ng Dios ang makapagpapakilos sa iyo para magsisi.

Nguni’t wala sa Banal na Kasulatan na nagsasabi na imposible sa Dios na gawain ang gawain niya sa iyo. Sinabi ni Jesus sa atin na sa Dios, walang imposible: "Datapuwa’t sinabi niya, Ang mga bagay na di mangyayari sa mga to aymay pangyayari sa Dios." (Lucas 18:27).

Totoo, walang tao ay masyadong malayo na para sa Panginoon ay iligtas, na may isang hindi maari: ang taong gumawa ng hindi mapapatawad na kasalanan. Ang kasalanang ito ay nangyayari kapag ang dating mananampalataya ay pasinungalingan ang gawa ng Banal na Espiritu ay gawa ng demonyo. Ang taong ito ay totohanang nag-alis na kay Cristo sa puso niya. Dahil dito, nagpakita siya ng pagpapako sa sarili niya, sinadyang patayin ang lahat ng pagmamahal at kagustuhan ni Jesus. Ang taong hindi na mababago.

Siyempre, yoong mga natatakot na nagkasala ng walang kapatawaran ay totoong hindi naman. Bakit alam ko ito? Ang katotohanang sila ay nababagabag na tungkol dito. Nakita mo, para magkaroon ka ng kasalanang walang kapatawaran ay nangangailangan ng buong pagsusuri ng kaluluwa. Sa ganitong kalagayan, ang pagmamahal ng tao kay Jesus ay napapalian ng pagkagalit sa Dios. Ang taong ito ay nagliliglig ng mga kamao sa Dios at nagsasabi, "Ayaw ko na nang makarinig na muli sa iyo." Inuukyukan pa niya ang Dios na ipadala siya sa impeyerno. Ang taong ito ay nagagalit sa anomang banal at malinis. At naghahanap siya ng pagkakataong ipako si Jesus muli. Pinasisinungalingan niya ang lahat na may kinalalaman sa Dios, katulad ng sinasabing, "si Jesus ay bakla."

Kung sa palagay mong nakagawa ka ng walang kapatawarang kasalanan, isaalang-alang ninyo ang Jeremias 30. Ang buong saknong ay naglalahad ng pagkabihag ng Dios laban sa Israel. Sabi ng Dios sa mga tao, "nabigyan na kayo ng napakatinding liwanag. Pinagpala ko kayo at binigyan ng napalaking pakikipagkasundo at mga pangako. Nguni’t ang sagot ninyo ay ang pagtalikod sa akin."

Nagpropesiya si Jeremias sa kanila, "Sapagka’t ganito ang sabi ng Panginoon, Ang iyong sakit ay walang kagamutan, at ang iyong sugat ay mabigat. Walang makipaglaban ng iyong usapin upang ikaw ay mapagaling: ikaw ay walang mga panggamot na nakagagaling. Nilimot ka ng lahat na mangingibig sa iyo; hindi ka nila hinahanap: sapagka’t sinugatan kita ng sugat ng kaaway, ng parusa ng mabasik; dahil sa kalakhan ng iyong kasamaan, sapagka’t ang iyong mga kasalanan ay dumami…. Ang iyong hirap ay walang kagamutan: dahil sa kalakhan ng iyong kasamaan, aking ginawa ang mga bagay na ito sa iyo" (Jeremias 30:12:15).

Ang sinasabi ng Panginoon ay, "Ang napakasama mong mga ginawa ang nagbigay ng sakit sa

Iyo. Naging masyadong kang masama. At ngayon ang iyong mga sugat ay malalim, hindi na gagaling. Walang kagamutan para sa iyo."

Nguni’t, ang sinasabing kagamutan ng Dios dito ay panggagamot ng tao. Walang kapangyirahan sa mundo na makapagpapagaling ng sugat mo. Ito ay malayong mangyari. Nguni’t hindi ito imposible sa Dios. Dalawang versikulo pagkatapos, sinabi ng Panginoon sa mga walang kagalingang mga tao, "Sapagka’t pagiginhawahin kita, at pagagalingin kita sa iyong mga sugat, sabi ng Panginon; kanilang tinawag ka ng tapon, na sinasabi, Ito ang Sion, na hindi hinahanap ng sinoman" (30-17).

Sinasabi ng Dios sa mga tao, "Lahat ay umayaw na sa iyo, nagsasabing wala ka na. Nakita ka nilang nawalang bata, walang pag-asa ay pinabayaan. Nguni’t, dahil dito, gagamutin kita. Lahat sila ay nagsasabi na pangtapon ka, manginginom, at mula pa ay walang halaga. Nguni’t pagagaling kita. Magiging maawain ako sa iyo, at gagamutin ko ang mga sugat mo."

Ito mismo ang ginawa ng Panginoon kay Mary Thomas. Inayawan na siya ng mga tao, kasama na ang mga mapagmahal na kaibigan. Hindi nila makayanan ang kawalang pag-asang kalagayan. Nakita nila siyang walang pagsisisi, palanginom, nakikisama sa kung sino-sinong lalake, at naniniwalang ibinigay na nga siya ng Dios sa kanyang mga kasalanan. Sabi nila, dapat ng hiwalayan na siya ni James at ilagay sa isang intitusyon." Kahit na ang matapat na si James ay nawala na rin ang walang hanggang pag-asa. Sa isang ponto, nasabi niya sa akin, "Nakararamdam ako ng kawalan ng tulong. Aywan ko kung makakalagpas pa ba siya dito."

Mga minamahal, ang mundo ay itatakwil kayo. Kahit na ang pamilya mo at mga kaibigan mo. Nguni’t ang mga pangako ng Dios, "Hindi kita hahayaan. Ililigtas kita, gagamutin bawat sugat sa katawan man o kaluluwa."

Walang nakapagpabago sa mga sinabi ng tao kay Mary. Hindi na siya mapakilos ng pag-ibig, awa o takot. Nguni’t ang milagro ay nagumpisa sa walang pag-asang babaeng ito noong mangusap siya ng malalim, pagtangis sa loob. Ang pagtangis niya ay may dalawang salita lamang: "Panginoon, tulong." At sa mga sandaling iyon, ni hindi makapanalangin si Mary. Hindi niya madala ang sarili niya sa pagtawag sa Dios. Nguni’t, paulit-ulit, malalim sa puso niya, umiyak siya, "Jesus, tulungan mo ako." Katapusan, nagumpisa siya mismo na lagyan ng tinig ang mga salita: "Panginoon, mababang-mababa na ako, malalim sa kasalalan. Maari ba, tulungan mo ako."

Ang mga pag-iyak ni Mary ay nagkakasing tunog ng mga pagdaing ni David sa Panginoon: "Mula sa mga kalaliman ay dumain ako sa iyo, Oh Panginoon" (Mga Awit 130:1). "Sa aking kahirapan ay dumaing ako sa Panginoon, at sinagot niya ako" (120:1). Katulad ni David, nalagyan ng tinig ang iyak ni Mary. At narinig siya ng Dios.

Isang araw, sa kung saan nangaling, tumulo ang mga luha sa mukha ni Mary. Ang Banal na Espiritu ay pumaroon sa silid ni Mary, at lahat ng mga takot ay kawalang pag-asa ni Mary ay nagpatuloy na umagos. Ang kapangyarihan ng pagpapatawad ni Cristo ay bumaha sa kanyang kaluluwa ang naghugas sa lahat ng marumi, galit at mga kasalanan. Hindi nagtagal, napuno ng tuwa ang kaluluwa niya, at nagumpisa siyang tumawa at magalak. Lahat kami ay nagmasid na may pagkamangha habang siya ay napanumbalik, nabagong babae itinaas ang mga kamay at nag-umpisang magpuri sa Panginoon. Lahat ng naroon sa araw na iyon ay nakaalam na ang Panginoon ay nagumpisa ng isang napakalaki at bagong gawain kay Mary, nililinis siya at binabago ang buhay.

Si James at Mary ay natapos na pabalik sa California, kung saan nagpatuloy sila sa gawain nila sa pagmiministeryo sa mga bilango. Ang kanilang mabuting pagsasama bilang mag-asawa ay naibalik. At nakaranas sila ng buong pagpapala ng Dios sa buhay nila.

Namatay na si Thomas noong isang taon. Pumaroon na siya sa kanyang mapagmahal na tagapagligtas, matapat na tagapaglingkod. At pagkatapos noon, matapat na humalili si Mary sa gawain nila sa ministri. At pagkatapos, noong nakaraang Marso, namatay si Mary. Sa kapangyarihan ng Dios at awa, si Mary Thomas ay pumaroon sa kaluwalhatian ang malakas na sundalo para kay Jesus. Ang buhay niya at patotoo ay nagpapatunay sa Lucas 18:27: Datapuwa’t sinabi niya, Ang mga bagay na di mangyayari sa mga tao ay may pangyayari sa Dios.

Maaaring, katulad ni Mary, bumagsak kayo sa awa, sa ibang banda. Naniniwala kayong itinakwil na kayo ng iba, at pakiramdam ninyo kayo ay nawala na ay pinabayaan. Sabi ni David na itinakwil rin siya ng mga tao. "Nangasasabi, pinabayaan siya ng Dios….walang magliligtas’(Mga Awit 70:11). Kaya’t, ano ang ginawa ni David? Ginawa niya ang katulad ni Mary Thomas. Umiyak siya say kalaliman ng kanyang pagkasiphayo: "Oh Dios, huwag kang lumayo sa akin: Oh Dios ko, magmadali kang tulungan mo ako."(tingnan 71:12). Narinig ng Panginoon ang pagiyak ni David at siya ay pinagaling: "Ikaw na nagpakita sa amin ng marami at lubhang kabagabagan, bubuhayin mo uli kami, at ibabangon mo uli kami muli sa mga kalaliman ng lupa. Palaguin mo ang akng kadakilaan, at bumalik ka uli, at aliwin mo ako." (71:20-21).

Maaring ang Mga Hebreo 6:4-6 ay napaniwala kayong hindi na kayo mapapanumbalik para magsisi. Hindi na kayo bastang maniniwalang mapatatawad pa kayo ng Dios sa pagpapako ninyo kay Jesus araw-araw at paglalagay sa kanya sa hayag na kahihiyan. Akala ninyo ang kasalanan ninyo ay napakalalim na, masyadong nakagapos na, para pagalingin.

Sasabihin ko sa inyo, hindi pa ninyo napalumbay ang Dios na katulad ng ginawa ng Isarael. Tinawag ng Dios ang mga taong itong matitigas ang leeg at mga sumasamba sa dios-diosan, sinasabing, "…Ang aking pagiinit ay magalab laban sa kanila, at upang aking lupulin sila: (tingnan (Exodo 32:9-10). Datapuwa’t, sinasabi ng Banal na Kasulatan, nagsisi ang Dios sa kangyang mga galit laban sa mga tao niya. Sa halip, sabi niya, "Bakit sasalitain ng mga Egipcio, na sasabihin, Dahil sa kasamaan, inilabas sila upang patayin sila sa mga bundok….At pinagsisihan ng Panginoon ang kasamaan na kaniyang sinabing gagawin sa kaniyang bayan" (Exodo 32:12,14.).

Ang katotohanan ay, kahit saan marinig ng Dios ang ating malalim, may pagsisi na pagiyak, napakikilos natin ang puso niya. At matapat siyang tumutugon sa mga iyak natin, pinanunumbalik tayo, ginagamut, ang binabago para sa pagsisisi.

Maaring pinapagpapaliban pa ninyo ang pag-iyak sa kanya. Iniisip ninyo, "Kung maiaahon ako ng Dios sa hukay na ito, tiyak na makapaghihintay pa ako ng ilang sandali at makapagpapatuloy pa sa kasalanan." Datapuwa’t sabi ng Biblia sa atin, "Narito, ngayon ang panahong ukol, narito, ngayon ang araw ng kaligtasan" (II Mga Taga Corinto 6:2). Huwag ninyong isipin mapakaphihintay pa kayo ng ibang panahon para umiyak sa Panginoon. Ang panahon para sa inyo ay ngayon na.

Kaya’t, umiyak na kayo sa kanya sa araw na ito. Tapat siya para tulungan kayo, panumbalikin ang lahat na kinain ng mga uod. Nagnanais siyang bigyan kayo ng bagong puso, ng bagong simula. Walang imposible sa kanya!

Hindi Ka Nararapat Mamatay sa Iyong Ilang

wcadmin — Wed, 12 Mar 2008 10:37:49 -0500

Hindi pa katagalan, nagplano ako ng isang aklat na patungkol sa paghihirap ng mga santo ng Dios. Nais kong hikayatin ang mga Kristiano tungkol sa katapatan ng Panginoon sa mga tao niya sa gitna ng kanilang pagsubok. Mula noon, maraming mambabasa ang sumulat sa akin, nagpapatotoo kung paano ang Dios ay nagbigay sa kanila ng awa sa panahon ng kanilang paghihirap. Isang babae ang sumulat patungkol sa pagbabata ng pagsubok sa pangangatawan:

"Labindalawang taon ang nakakaraaan, ang asawa kong lalake at ako ay huminto na sa aming mga trabaho, ipinadala kami ng Dios sa mga bansa bilang mga misyonaryo at ebahelista. Noong panahong yaon, naglakbay kami sa mahigit na tatlumpong mga bansa. Madalas kaming magbigay ng gawain sa mga mahihirap na pagkakataon, nguniít palagian kaming iniingatan ng Panginoon ng mabuting katawan at kinaawaan kami ng makalangit na lakas.

"Hangang noong nakaraang Marso, ako ay inatake ng hindi malamang sakit na lalong lalo na ay nakakalason. Nakita rin naming itong sakit na ito ay dumapo sa napakaraming taong aming tinuturuan, sa mga malalayong reheyon. Ito ay nagbubunga ng sakit at pamamaga sa mga kamay. Ang mismong sanhi ng sakit at pamamaga ng mga dugtungan ng buto ay hindi malaman ng nabibilang ng mga espesiyalista. Sila ay kumakamot na lamang sa ulo sa kalituhan.

"Umiyak ako sa Dios, nguniít ang langit ay parang tahimik. Sa buong panahon, hindi ko kailanman naramdaman ang pakikipag-isa a niya sa akin. Nagdaan ang malungkot na siyam na buwan sa ilang ng sakit ay walang katiyakan. Pagdating ng Disyembre 1999, ang sakit ay nagpalubha sa aking katawan ay kaisipan. Ako ay masyadong napapagod na at hindi rin makatulog. Ako ay nawawala na rin halos sa aking pananampalataya. Yaon ang mga ilan sa mga madidilim na araw ng aking buhay. Hindi ko alam noon kung makikita ko pa ang panibagong panahon.

"Hanggang isang umaga, nagising ako sa maliwanag na sikat ng araw at bumalot sa aking silid tulugan. Nalaman kong nakatulog pala ako sa buong gabi. Ang aking unang naisip ay, "Wala na akong nararamdamang sakit." Natatakot akong sabihin sa asawa kong lalake. Naghintay pa rin akong bumalik ang sakit, nguniít hindi na ito bumalik.

"Napag-isipan ko na habang ako ay natutulog, nagtatrabaho naman ang Dios. At parang nararamdaman kong sinabi niya sa demonyo, "Husto na." Ngayon isang taon ang dumaan, at ako ay wala ng nararamdamang sakit. Ang nakatala sa aking ñmangagamot ang salitang: ëmystery miracleí o ëmahiwagang kababalaghaní. Nagkaroon ako ng lakas na kaysa dati. Lumabas ako sa aking ilang na kalagayan na nakahawak sa mga kamay ng aking minamahal na si Jesus, at nagtitiwala sa kaniyang mga Salita."

Pangpalakas ng pananampalataya na bumasa ng mga patotoo na katulad nito, habang ang mga mananampalataya ay lumalabas mula sa kanilang ilang na pagsubok nagpupuri sa katapatan ng Dios. Nagsasalita sila ng mga hapdi, pagsubok, kalamidad, trahedya, pagsubok na parang wala ng katapusan. Una ang kanilang pag-asa ay itinataas, pagkatapos sila ay ibinabagsak. Sila ay nakakaranas ng biglaang pagsabog ng makalangit na lakas, nguniít pagkatapos sila ay masyadong matatakot. Ang mga paulit-ulit na mga katanungan ay bumabaha sa kanilang mga isip: "Bakit ito ay dumating sa akin? Hinahatulan ba ako ng Dios sa aking mga naging kasalanan? Bakit hindi sinasagot ang aking panalangin? Nag-ayuno ako ay nanalangin nguniít hindi ako makarining ng kahit na ano. Bakit?

Sila ay nawawala ng pagasa sa kanilang pagsubok, handa ng mawalan ng malay. Nguniít sa lahat ng mga ito, ipinagpatuloy pa rin ang pananampalataya. Paano? Hinayaan nilang dalahin sila ng pagsubok sa pananalangin. Ang naging bunga, ang pagtitiwala nila sa Panginoon ay lalo namang lumago. Lumabas sila sa ilang nila na may patotoo ng kabutihan ng Dios at kapangyarihan para magpagaling.

Sasabihin ko sa inyo, hindi pa ako nakarinig ng malubhang mga kahirapan sa mga tao ng Dios. Ang aking asawang si Gwen, at ako ay nagugulat sa mga sulat na aming mga nabasa. Sinasabi namin sa bawat isa, "Nakabasa ka na ba ng katulad nito? Ang dinaranas na pagdudusa ng taong ito ay hindi na kayang isipin pa."

Ang mga tao ay nagsasaad na dinadapuan ng masamang, mapanganib sa buhay na mga sakit. Ang mga pamilya ay nasa kaguluhan, na ang mag-asawa ay handa ng maghiwalay, ang mga anak ay naghihimagsik at nagiging mga sugapa sa bawal na gamot. Ang iba ay sumulat na ang kaisipan nila ay nasa ilang at ganoon ang espiritual. Humaharap sila sa kalungkutan, takot, pagaalala ng lahat ng uri. Ang iba ay nagdadala ng bigat ng pananalapi at mga pagkakautang. At ngayon ang mga bagay na ito ang nagtutulak sa kanila na pumaroon sa ilang ng pagkasiphayo.

Ang isang lalake na nawala ang mahal sa buhay sa isang trahedya ay sumulat, "Nanginginig ako sa tuwing tutunog ang telepono. Nagiisip, "Masama ba o mabuting balita ito? Isang tawag lamang."

Ang isang makadios na babae ay sumulat na nakakatanggap ng tawag. Sabi niya, "Kami ay matatag, naniniwala sa Biblia ang pamilya ko at nagsisimba palagian. Sa panahon ng aming pagsubok, ang aming mga magagandang anak na lalake ay may gulang ng 7, 3 at 14 na buwan. Ang masamang tawag sa telepono ay dumating sa akin noong August 26, 1996. Ang asawa kong lalake ay nahulog sa bubungan 35 na talampakan habang pinapalitan niya ito.

"Kinakailangan niya ng pagoopera para ayusin ang nabaling pigi at siko. Ang huli niyang sinabi sa akin bago ang operasyon ay, "Sabihin mo sa mga anak natin na mahal ko sila, at magkita tayong lahat sa umaga.í Nguniít sa panahon ng pagoopera, nagkaproblema ang mga manggamot. Sa umaga, ang asawa ko ay hindi na makakilos o ëcomatoseí na.

"Ang sabi ng pananampalataya ko na siya ay nagpapahinga lamang, at sa takdang panahon siya ay babalik sa amin. Nguniít labintatlong araw ang nakaraan ñ pagkatapos ng maraming mga pagoopera, paglilipat sa pinakamahusay na pagamutan, at pangmalawakang walang patid na pananalangin ñ kinuha rin ng Dios ang asawa ko.

"Lahat ay parang magiging mabuti para sa amin. Hanggang biglaan, ang aming mundo ay bumagsak. Hindi kailanman nagsabi si Jesus na hindi haharap sa pagsubok ang mga Kristiano, hindi ba? Ngayon, sa pagpapalaki ng tatlong batang lalake na mag-isa, ito ay nagpatotoo sa akin.

"Nguniít sa lahat na ito, ang mga batang lalake ko ay may nais na lagpas kung ihahalintulad sa langit. Hindi lamang mayroon silang Amang Dios na nag-aantay sa langit, ay mayroon silang pangmundong ama na nag-aantay doon, at nagpabago ito ng buhay nila. Nagpupuri na kami sa Dios na kinuha na ang ligtas nilang ama sa langit. Ito ay ating layunin na sa ating lahat isang araw."

Ang babaeng ito ay lumabas sa kanyang ilang na nakasandal rin sa kamay ni Jesus. Nguniít maraming Kristiano ay parang hindi matagpuan ang kapahingahan sa Dios, kapahingahan sa gitna ng pagsubok, at lakas. Tatanungin kita: Paano mo hinarap ang iyong ilang na pagsubok? Maaring nagdaranas ka sa ngayon.

Maaring ang iyong ilang ay nasa ilang ng Kamatayan. Narinig mo ang mangagamot na nagsabi, "Ito ay kanser. Ito ay malignant." O kaya, ang isa sa mga pamilya mo ay may sakit na hindi na gagaling. Nakikihati ka mga sakit ng napakaraming nasa mga pagamutan, nagtitiis, nag-aantay sa mga pagamutan, nanangis para sa isang kahiwagan na gagawin ng Dios.

Maaring ang iyong ilang ay ang nasa malalim na pagkalungkot. Nahihirapan kang gumising tuwing umaga dahil sa madilim na ulap na patuloy na nakapatong sa ulo mo. Ang patuloy mong iyak ay, "Panginoon, tulungan mo ako. Hindi ko na kaya ito." Kung nagsisimba ka, pinipilit mong ilagay ang ngiti sa mga labi mo. Nguniít sa loob mo, nagdadaan ka sa impiyerno. Nag-ayuno ka, nanalangin, hinanap ang Panginoon sa mga araw, linggo, buwan. Nguniít ang Dios ay parang hindi sumasagot sa iyong panalangin.

May mga oras, lahat tayo ay napaparoon sa ilang. Makakasulat na ako ng isang aklat sa napakarami ng mala desyertong pagsubok na binata ko sa buhay ko. Nguniít ang ilang Kristiano ay pilit iniiwasan ang ilang na talaga namang dumarating sa ating lahat. Akala nila ang ganitong pangungusap ay nagkukulang sa pananampalataya. May alam akong isang pastor na nagsabi sa kanyang kongregasyon, "Ang pananampalataya ko ay nagpamanhid na sa akin sa anomang paninira. Ipinalolokob ko lahat ng sakit at kalamidad sa pangalan niJesus. Itinatakwil ko lamang ang lahat ng ito."

Hindi ako naghahangad ng anomang masama sa kaninoman, nguniít walang pasubaling ang taong ito ay patungo sa kanyang ilang. Ang paniniwala niya ay hindi nakaayon sa nasusulat sa Banal na Kasulatan. Sinulat ni David, "Iligtas mo ako, Oh Dios; sapakaít ang tubig ay tumabon sa aking kaluluwa. Akoíy lumulubog sa malalim na tubig, na tinatabunan ako ng agos. Akoíy hapo sa aking daing; ang lalamunan koíy tuyo; ang mga mata koíy nangangalumata habang hinihintay ko ang aking Dios." (Mga Awit 69:1-3).

Niliwanag ito ng Biblia: kahit na ang pinakamadios pa sa atin ay daranas ng malalim na ilang na pagsubok. Ang tanong ay, paano tayo lalabas sa mga ito? Natitiyak kong ang pagdaan natin ating ilang ay magbubunga ng pagbabago sa atin. Pagkatapos ng lahat, dito lamang sa ilang inilalagay ang ating pananalampataya sa apoy. Kayaít, ang iyo bang pangkasalukuyang pagsubok ay nagpapabago sa iyo para maging mabuti ka o sumama?

Nagpatotoo ka na Mayroong Kang Pananampalataya, Nguniít Paano mo Natamo Ito?

Sa anong bagay nabuo ang iyong pananampalataya? Ang Banal na Salita ay nagsasabi sa atin na ang paniniwalaíy nanggagaling sa pakikinig, (tingnan sa Mga Taga Roma 10:17). Naririto ang sinasabi ng Biblia tungkol sa pagdaan natin sa ating ilang sa ating mga buhay:

"Huwag akong tangayin ng baha, ni lamunin man ako ng kalalimanÖÖÖ.Sagutin mo ako, Oh Panginoon; sapagkaít ang iyong kagandahang-loob ay mabutiÖÖ..At huwag mong ikubli ang iyong mukha sa iyong lingkod; sapagkaít akoíy nasa kahirapan" (Mga Awit 69:15-17). Maliwanag, ang mga tubig ng pagdadalamhati ay bumabaha sa buhay ng mga makadios.

"Sapagkaít ikaw, Oh Dios, tinikman mo kami: at iyong sinubok kami na para ng pagsubok sa pilak. Iyong isinuot kami sa silo; ikaw ay naglagay ng mainam na pasan sa aming mga balakangÖÖkami ay nangagdaan sa apoy at sa tubig" (66:10-12). Sino ang nagdala sa atin sa silo ng mga pasan? Ang Dios ang maygawa.

"Bago ako nagdalamhati ay naligaw ako; nguniít ngayoíy tinutupad ko ang iyong salitaÖ.Mabuti sa akin na akoíy napighati; upang aking matutuhan ang mga palatuntunan mo" (119:67, 71). Ang talatang ito ay nagpapatibay at nagpapaliwang: Mabuti para sa atinóat napagpapala tayoóna may mga pasanin.

Isaalang ang patotoo ng Mangaawit: "Aking inibig ang Panginoon, sapagkaít kaniyang dininig ang aking tinig at aking mga hilingÖ.Ang tali ng kamatayan ay pumulupot sa akin, at ang mga sakit ng Sheol ay nagsihawak sa akin; aking nasumpungan ang kabagabagan at kapanglawan. Nang magkagayoíy tumawag ako sa pangalan ng Panginoon; Oh Panginoon, isinasamo ko sa iyo, iligtas mo ang aking kaluluwa" (Mga Awit 116:1-4). Naririto ang matapat na tagapaglingkod na umiibig sa Dios at may malabis na pananampalataya. Nguniít humarap sa kapanglawan at kasakitan, kaguluhan at kamatayan.

Matatapagpuan nating ang ganitong kalakaran sa kabuuan ng Biblia. Salita ng Dios ay malakas na nagsasabi na ang daan sa pananampalataya ay sa pamamagitan ng mga baha ng tubig at apoy. Ang daan moíy nasa dagat, at ang mga landas moíy nasa malalawak na tubig" (Mga Awit 77:19). "Narito, akoíy gagawa ng bagong bagay; ngayon yaoíy lalabas; gagawa rin ako ng daan sa lupang masukal, at mga ilog sa ilang" (Isaias 43:19). "Pagka ikaw ay dumaan sa tubig, akoíy sasaiyo; at sa mga ilog ay hindi ka tatakpan niyaon: pagka ikaw ay lumalakad sa apoy, hindi ka masusunog; o magniningas man ang alab sa iyo" (Isaias 43:2). "Sapagkaít akong Panginoon mong Dios, ay hahawak ng iyong kanang kamay, na magsasabi sa iyo, Huwag kang matakot; aking tutulungan ka" (Isaias 41:13).

Itong huling talata ang naghahawak ng mahalagang susi: Sa bawaít ilang na karanasan natin, ang ating Ama ay humahawak sa ating kamay. Kayaít yoon lamang nagdadaan sa ilang ang nakakatagpo ng kamay ng kapahingaan. Iniuunat niya ito sa mga nahahagip ng rumagasang mga ilog ng kaguluhan.

Isang mambabasa na nasa ating tala ng mga pinadadalahan ng sulat ay sumulat ng makapangyarihang aklat sa pagbabata ng kahirapan. Ang pangalan niya ay si Esther Hunter, at ang pamagat ng aklat ay "Joy in the Mourning". Sumulat si Esther kamakailan ng malubhang pagsubok na kaniyang binata. Siya at asawang lalake ay lumipad mula sa kanilang tahanan sa Arkansas patungo sa Manitoba, Canada, para ilibing ang siyamnapungtaong gulang na mangangaral niyang ama. Lahat ng labindalawang anak ng makadios na taong ito ay nagsidalo upang parangalan siya sa kaniyang paglisan.

Ang mga anak ni Esther at ang mga pamilya nila ay nagsisikan at nakalunan sa limang sasakyan para magdala sa kanila pauwi mula sa punerarya. Nguniít sa daan, bumagsak ang malakas ng bagyo ng yelo, nagdala ng puro yelo sa daan. Sa gitna ng unos, ang nangungunang sasakyan ay nahiwalay sa iba.

Si Esther at asawa niya ay nakalulan sa pangalawang sasakyan. Sa unahan nila, nakita nila ang masamang sakuna, ang dalawang sasakyan ay malubhang nayupi. Si Esther ay tagapag-alaga ng may sakit, kayaít inihinto ng asawa niya ang sasakyan para tumulong. Habang papalapit sila sa pinangyarihan, napagwari nila sa kanilang panghihilakbot na ang isa sa mga sasakyan ay ang nangungunang sasakyan na kanilang pagaari. Ang parating na sasakyan ay sumubok na lagpasan ang isang trak sa gitna ng pagbaha ng yelo at sumalpok dito.

Tumingin si Esther sa wasak na sasakyan at nakita niya ang kapatid niyang babae, ang apat na taong gulang na pamangking lalake, at dalawa sa kapatid niyang lalake na nakahandusay sa loob ng sasakyan. Hinatak niya palabas ang kanyang pamangking lalake, na isinugod sa pagamutan. Hinatak naman ni Esther palabas ang kanyang kapatid na babae, na pagkatapos ay namatay sa kanyang mgabraso. Ang kanyang mga kapatid na lalake ay patay na, namatay sa lakas ng pagsalpok ng sasakyan.

Nakaligtas ang pamanking lalake ni Esther sa kalunus-lunos na sakunang yaon. Nguniít walang isa man sa kaniyang pamilya ang makakalimot sa hindi maisasalarawang tagpo sa malamig, malungkot na lansangang yaon. Samantala, ang kanilang ama ay nakahiga sa ataol sa puneraryang yaon. At ang kanilang ina, na may karamdamang "Alzheimer", ay walang kaalam-alam sa sakunang nangyari.

Sa loob na dalawang taon, si Esther ay naglakbay sa ilang ng kalungkutan at pagkalito. Patuloy siyang nalulunod sa mga luha. Nagdadala siya ng mga tanong, paninisi sa sarili at matinding kabigatan ng "ano kung". Nagugul siya ng mga oras sa pananalangin at pagsasaliksik niya sa Salita ng Dios. Matindi ang pangangailangan niyang makatagpo ng kahit na isang guhit lamang ng kagaanan at kagamutan mula sa napakasamang sakuna.

Isang araw, habang naglalakad si Esther sa tabi ng ilog, pumulot siya ng bato. Isinulat niya ang mga katatang, "Hindi ko kayang dalahin ang kabigatang ito." At napagwari niya, "Hindi ko na maaring sisihin pa ang sarili ko." Sa panahong yaon, inalis na ng Dios ang kanyang kabigatan.

Si Esther ay lumabas sa kanyang masamang ilang na nakasandal sa mga braso ni Jesus. At mayroon siyang makapangyarihang patotoo: "Ginawa ng Ama ko ang lahat ng ito. Sa aking mapagmahal na Ama, walang sakuna." Totohanang siyang nakatagpo ng galak sa kanyang pagluluksa.

Ang Ibang Cristiano Nais na Punitin ang Aklat ni Job Mula sa Biblia.

Ang ibang mananampalataya ay hindi alam ang gagawin sa katotohanang si Job ay taong mabuti, banal, mahal ng Dios na nagdusa ng masasamang sakuna. Ang sabi sa maga Kristianong yaon: Imposible para sa atin na malaman ang tunay ang pananampalataya kung hindi nating titingnan ang mga pagdudurusa ni Job at sasabihing, "Pinayagan ng Dios ang lahat ng mga bagay na mangyari kay Job para sa kadahilanan."

Oo, pinayagan ng Dios ang pagkuha sa kanyang mga anak. Pinayagan rin niya ang pagkawala ng kanyang kalusugan, mga ari-arian, ang kanyang dangal. Si Job ay napahiya sa mga kamay ng kanyang tinatawag ng mga kaibigan. Ang sarili niyang asawang babae ay uminsulto na sa kanya. At ang kanyang katawan ay nagtaglay ng nakakatakot, masasakit na sugat.

Ang taong ito ay namuhay ng may hindi makayanang sakit at kalungkutan sa puso. Tingnan mo siya sa gitna ng pagkasira ng buhay niya: pinabayaan, bagsak ng kapighatian, parang hindi na pinakikingan ng langit ang mga panalangin niya. Si Job ay nagugul ng madidilim, walang tulog ng mga gabi, at malubhang, masasakit ng mga araw. Ang kanyang sakit ay napalubha, hiniling na niya sa Dios ang kunin ang buhay niya. Nguniít, sa lahat ng ito, ang Dios ay nagmamahal pa rin sa kanya. Totoo, si Job ay hindi mas napakahalaga sa paningin ng Dios kaysa noong nasa gitna ng kanyang mga pagsubok.

Noong si Job ay nasa pinakamalubhang oras na ang Panginoon ay nagbigay sa kanya ng makapagpabagong pagpapahayag ng kanyang sarili. Siya ang mismong nanguna kay Job na palabas sa kanyang ilang ng lugar. At si Job ay lumabas na may pananampalatayang hindi maaaring magupo at nagpapatotoong, "Bagaman akoíy patayin niya, aking ding hihintayin siya" (Job 13:15).

Sa magkasalungat, ang ibang pananampalataya ay lumalabas sa kanilang ilang na may pait ay galit. Ang kanilang pagsubok ay nagpabago sa kanila patungo sa pagdududa, tumigas ang puso, hindi maaring manumbalik pa ang pagtatakwil nila sa Dios. "Nguniít sinabi ng Sion, Pinabayaan ako ni Johova, at nilimot ako ng Panginoon."(Isaias 40:14).

Nakita kong ang mga nagdudusang mga Kristiano na bumaling ng totohanan laban sa Panginoon na minsan nilang minahal. Pinaratangan nila ang Dios na pinabayaan sila sa kanilang pangangailangan. Kayaít, ang kapalit nito, nilimot na nila lahat ang pananalangin. Isinaisang tabi nila ang kanilang mga Biblia. At hindi narin sila dumadalo sa simbahan. Sa halip, dinala nila ang matinding galit at pagkagalit laban sa Dios.

May alam akong ministro na ang pananampalataya ay naliglig ng kamatayan sa kanyang pamilya. Akala ng taong ito na ang pananampalataya niya ang nagingat sa kanya sa lahat ng mga sakuna. Hanggang, noong dumating ang sakuna, siya ay lubhang nasira. At siya ay totohanang lumaban sa Panginoon. Ang mga kaibigan niya ay nagulat sa pagkakaroon niya nag matigas na puso. Ang sabi niya sa kanila, "Ayaw ko nang marinig pa kailanman ang Pangalan ni Jesus na babangitin ulit."

Nakapanglulumo, ang ibang mananampalataya ay namamatay sa kanilang mga ilang na lugar. Ito ang nangyari sa Israel. Maliban sa matapat na sina Caleb at Josue, ang buong henerasyon ng Israelitas ñ ang mga taong kahiwa-hiwagang iniligtas mula sa Ehipto- ay nasayang sa malubhang kalagayan nila sadesyerto. Sila ay namatay na puno ng pagdududa, kalungkutan, paghihinagpis, pait. Bakit? Tumangi silang magtiwala sa ipinangakong mga Sinalita ng Dios na iingatan sila sa panahon ng pagsubok.

Ang Panginoon ay nangako sa kanila, "Huwag kayong mangilabot ni matakok sa kanila..... Ang Panginoon ninyong Dios, na nangunguna sa inyo, ay kaniyang ipakikipaglaban kayo......At sa ilang, na inyong kinakitaan kung paanong dinala ka ng Panginoon ninyong Dios, na gaya ng pagdadala ng tao sa kaniyang anak.....(Siya) na nagpauna sa inyo sa daan, upang ihanap kayo ng dakong mapagtatayuan ng iyong mga tolda....kung saan daan kayo dadaan"(Deuteronomio 1:29-33).

Nguniít basahin ninyo ang nangyari sa mapagdudang, matigas ang pusong henerasyon: "At ang mga araw na ating ipinaglakad......ay tatlong puít walong taon; hanggang sa nalipol sa gitna ng kampamento, gaya ng isinumpa sa kanila ng Panginoon.. Bukod ditoíy ang kamay ng Panginoon ay naging laban sa kanila, upang lipulin sila sa gitna ng kampamemto, hanggang sa silaíy nalipol"(2:14-15). Naghintay ang Dios hanggang sa ang pinakahuli ay mamatay bago pa muling nangusap siya sa Israel: "Kayaít nangyari, nang malipol at mamatay sa gitna ng bayan ang lahat ng lalaking mangdidigma... Ay sinalita sa akin ng Panginoon," (2:16ó17).

Ano ang dahilan ng pagkamatay ng henerasyong ito sa gitna ng ilang? Ito ay parehong kadahilanan rin sa pagkamatay ng mga Kristiano sa kanilang mga ilang sa ngayon.

Hindi Nila Kailanman Tinanggap ang Pag-ibig ng Dios para sa Kanila.

Sa buong pagsubok ng mga Israelitas, sinubukan ng Dios na paulit-ulit na iparating ang kanyang malaking pag-ibig sa kanila. Nguniít ayaw nilang taggapin ito. Hindi sila makapaniwala na ang pagsubok nila ay nagmula sa pag-ibig. Sa halip, sinasbi ng mga tao paulit-ulit, "Kung mahal tayo ng Dios, bakit tayo dinala dito sa desyerto para patayin tayo? Bakit hinayaan niya tayong magdusa ng malubha?

Dito, makikita natin ang ugat ng hindi paniniwala: ang pagtanggi na maniwala at magpahinga sa pag-mamahal ng Dios sa mga anak niya. Nguniít, ang buong katuwiran na hinirang ng Dios ang Israel para maging tao niya ay dahil sa pag-ibig: "At sapagkaít kaniyang inibig ang iyong mga magulang, kayaít kaniyang pinili ang kaniyang binhi pagkatapos nila....Hindi kayo inibig ng Panginoon, ni pinili kayo ng dahil sa kayoíy marami sa bilang kaysa alin mang bayan; sapagkaít kayo ang pinamalapit sa lahat ng mga bayan (Deuteronomio 4:37, 7:7-8). Pinagsabihan ang Israel, "Hindi kayo pinili ng Dios dahil sa anomang mahalagang bagay sa inyo. Pinili kayo dahil iniibig kayo." Isaalang-alang:

Bakit hinayaan ng Dios na isumpa si Balaam? "Gayon maíy hindi dininig ng Panginoon mong Dios si Balaam; kundi pinapaging pagpapala ng Panginoon mong Dios, ang sumpa sa iyo; sapagkaít iniibig ka ng Panginoon mong Dios" (23:5).

Bakit inilagay ng Dios ang Israel sa ganong kalagayan sa Dagat na Mapula? Nais niyang makita kung magtitiwala sila sa pagibig ng kanilang makalangit ng Ama. Nagtataka siya, "Anong uri ng Ama na nais na maisalarawan ako ng aking mga tao? Naniniwala ba kaya sila na totohanan ko silang iniibig na sapat na hindi ko sila maaring pabayaan sa kamay ng mga kaaway? Magtitiwala ba sila sa parang bakal na pangako ko na maiiaalis ko sila sa ano mang kalagayan? Alam ba nilang hindi ko sila pinabayaan kailanman, kahit na ang mga bagay-bagay ay mukhang madilim at walang pag-asa?"

Bakit pinangunahan ng Dios ang Israel sa mapait na tubig sa Marah? Minsan pa, nais niyang makita sa mga tao niya ang patotoo na nananampalataya nga sila sa pag-ibig niya sa kanila. Nais niyang malaman kung pinagtitiwalaan siya na makapapawi ng pag-kauhaw dahils sa malaking pag-ibig.

Nakita rin natin ang isa pang pag-subok noon ang Israel ay papalapit na sa lupang ipinangako. Labindalawang lalake ang pinag-utusan na tingnan ang lupa. Nguniít sampu ang bumalik na may masamang balita." Sinasabi nilang ang Israel ay hindi kailanman maaaring makamit ang lupa, dahil ito ay puno ng mga higante, matataas ng lugar, matitibay ang pader sa lungsod, mga hadlang na masyadong nakakatakot para mapagwagian.

Ano ang ginawa ng mga tao sa ganitong balita? Minsan pa, umiyak sila sa takot at hindi paniniwala: Nguniít sinabi ng mga lalaking nagsiakyat na kasama niya, Hindi tayo makaaakyat laban sa bayan; sapagkaít silaíy malakas kay sa atin" (Mga Bilang 13:31). Ang sinasabi nila, " Ang mga kaaway ay malakas kaysa sa pag-ibig ng Dios para sa atin." Inakusahan nila ang Panginoon na pinabayaan sa panahon ng kanilang pangangailangan, at iniwan sila sa sariling kakayanan. At inubos nila ang buong gabi na nagrereklamo, umiiyak, " Sana patay na ako. Bakit inilagay tayo sa ganitong walang pag-asang kalagayan?" Si apostol na Esteban ay nagsabi sa mga tao, "Sa mga puso nila, (sila) ay bumalik muli sa Egipto" (Mga Gawa 7:39).

Minsan pa, nakita na sa bawaít krisis, tinitiyak ng Panginoon sa mga tao, "Inibig ko kayong matapat." Nguniít bawaít panahon, hinayaan nila ang bawaít handlang na makapagpalabo sa kaalaman na minamahal kayo ng Dios.

Pagisipan ninyo ito; Kung tayo ay naniniwala, tinatangap at nagtitiwala sa pagmamahal ng ating makalangit na Ama, ano ang dapat nating ikatakot? Natotohan ko, halimbawa, na kung totohanan akong nagtitiwala sa pagmamahal ng Dios akin, hindi ako natatakot na maloko. Kung totoong sa kanya ako ñ kung naniniwala akong dinadala niya sa mapagmahal niyang mga braso- kung sa ganoon hindi niya kailanman hahayaan o kung ano mang tinig na iligaw ako.

O kaya man ay matakot ako ng biglaang sakuna, o pagbagsak, o kaya ay ang pagtanaw sa walang katiyakang bukas. Ang mapagmahal kong Ama ay hindi tutulot ng anomang bagay na mangyari sa aking buhay, maliban doon sa mga bagay na nakalaan bago pa man na makabubuti sa akin at sa mga minamahal ko sa buhay. Kahit na ano pa man ang suliranin ko, gagawa siya nag paraan para sa akin. Ang Dios ng pag-ibig ay maaring makagawa ng mga kababalaghan para sa ikakabuti ko, kung pagtitiwalaan ko lamang siya.

Ito ay makatutulong sa aking para harapin ang mahihirap na panahon, maiinit na pagsubok, kahit na kamatayan. Alam na sa pamamagitan nilang lahat, ang Panginoon ko ay makikibahagi ng mga sakit ko, mga luha ay magiging napakahalaga na parang ginto para sa kanya. Hindi niya papayagan ang mga pagsubok na sirain ako. Parati siyang tapat para gumawa ng daan para makaalis ako.

Maaaring magtaka kayo, "Nguniít hindi baít sinira na natin ang ating buhay, sa ating mga maling pag-papasya? Hindi baít nagdadala tayo ng kaguluhan sa ating sarili dahil lumabas tayo sa kagustuhan ng Dios? Paano yoong mga kalokohan nating ginawa na nakapagpapalito sa atin?" Tinitiyak ko sa inyo: Kung pagtitiwalaaan lamang ninyo ang pag-ibig ng Dios, magsisi kayo at kumapit sa kanya, lilinisin niya ang lahat ninyong karumihan. Ang mga abo natin ay gagawin niyang maganda.

Sila ay Bulag sa Kasiyahan ng Dios sa Kanila.

Ang ating Dios ay hindi lamang nagmamahal sa kanyang tao kundi nasisiyahan sa bawaít isa sa tin. Siya ay lubhang natutuwa sa atin. At siya ay totohanang napagpapala sa pag-iingat at pagliligtas sa atin.

Nakita ko itong uri ng makamagulang na kasiyahang ito sa aking asawang babaeng si Gwen, kung ang isa sa aming mga apo ay tumawag. Si Gwen ay nagliliwanag na parang Pamaskong puno kapag ang isa sa aming maliliit na bata ay nasa linya. Walang makapagaalis sa kanya sa telepono. Kahit na sabihin ko sa kanya na ang Pangulo ay nasa pintuan, paaalisin niya ako at magpapatuloy sa pakikipagusap.

Paano ko mapaparatangan ang makalangit kong Ama ng kasiyahan para sa akin ng kulang kaysa sa ginagawa ko sa aking mga pamilya? May mga panahon na ang aking mga anak ay naibabagsak ako, gumagawa ng mga bagay na labag sa aking itinuro sa kanila. Kayaít kung mayroon ako ng uri ng mapagtiis na pagmamahal bilang amang hindi naman lubos na mabuti, gaano pa kaya ang ating makalangit na Ama na may pagmamalasakit para atin, mga anak niya?

Kayaít nasumpungan ko itong tagpo ng mga lihim na nagmatyag sa Israel ay nakapagtataka. Sa bawaít panahon, pinatunayan ng Dios ang pagmamahal niya sa kanyang mga tao. Nguniít sa bawaít pagkakataon, tinangihan nilang tangapin ito. Hanggan sa huli, si Josue at Caleb ay tumayo sa kalagitnaan nila at umiyak, "Kung kalulugdan tayo ng Panginoon ay dadalhin nga niya tayo sa lupaing yaon, at ibibigay niya sa atin;" (Mga Bilang 14:8). Anong napakadali nguniít makapangyarihang pagsasaad. Ang sinasabi nila, "Ang ating Panginoon ay natutuwa at nagmamahal sa atin. At lilipulin niya ang bawaít higante, dahil natutuwa siyang gawin iyon para atin. Kung gayon, hindi natin dapaít tingnan ang ating mga hadlang. Dapat nating ituon ang ating paningin sa marubdub na pag-ibig ng Panginoon para sa atin."

Sa kabuon ng mga Salita ng Dios nabasa natin na ang Dios ay natutuwa sa atin: "Silang suwail sa puso ay kasuklamsuklam sa Panginoon: nguniít ang gayong sakdal sa kanilang lakad ay kanyang kaluguran"(Mga Kawikaan 11:20). "Ang dalangin ng matuwid ay kaniyang kaluguran" (15:8). "Iniligtas niya ako sa aking malalakas na kaaway....silaíy totoong makapangyarihan sa ganang akin....nguniít ang Panginoon ay siyang aking gabay. Inilabas naman niya ako sa maluwag na dako; iniligtas niya ako, sapagkaít siyaíy nalulugod sa akin" (Mga Awit 18:17-19).

Dito sa huling pangungusap na ito, nalaman natin ang malaking katotohanan na hindi nakuha ng mga Israelitas: "Inilabas niya ako, dahil nalulugod siya sa akin." Gaano man kalakas ang ating mga kaaway- gaano man kainit ang ating mga pagsubok, o kaya ay kawalang pag-asa ang mga bagay-bagay- ilalabas tayo ng ating Dios. Bakit? Dahil nalulugod siya sa atin!

Ginawa ng Dios ang pag-ibig niya sa Israel na masagana at maliwanag. Kayaít maaari niyang tanungin ang mga tao niya, "Bakit sinabi mo, Oh Jacob, at sinasalita mo, Oh Israel, Ang daan ko ay lingid sa Panginoon, at nilalagpasan ng aking Dios ang kahatulan Ko?" (Isaias 40:27). Ang sinasabi niya, "Paano ninyo masasabi na hindi ko nakita ang inyong pagsubok? Paano kayo naniniwala na hindi ako nalulugod sa inyo? Nalulugod ako sa aking tagapaglingkod na si Job, lahat sa kabuon ng kanyang masasamang karanasan. At ako ay nalulugod sa iyo sa ngayon, sa gitna ng iyong paghihirap."

Ito ay lubhang pangangailangan na tayo ay manampalataya-mabilis, matatag, ngayon ñ na ang Dios ang nagmamahal sa atin at nalulugod sa atin. Kung gayon ay maaari na nating tangapin ang bawaít pangyayari sa ating buhay na magpapatunay na dahil pag-ibig ng Ama sa atin. Lalabas tayo mula sa ating ilang na nakasandal sa mapagmahal na mga kamay ni Jesus. At magdadala siya ng tuwa mula sa ating mga pagluluksa.

Mga minamahal na santo, huwag ninyong tingnan ang dumadami ninyong mga dapaít na bayaran. At huwag rin ninyong subukan tingnan ang inyong walang katiyakang hinaharap. Ang bahagi ninyo ay ang magtiwala sa mga pangako ng inyong mapagmahal na Ama, at sumandal sa kanyang malaking pagibig para sa iyo. Lalabas kayong matagumpay, sapagkaít inaalalayan ka ng kanayang mapagmahal na mga braso.