“Ang tunay na Judio ang taong nabago sa puso’t kalooban ayon sa Espiritu at hindi ayon sa Kautusang nasusulat. Ang taong iyon ay pararangalan ng Diyos at hindi ng tao” (Roma 2:29).

“Matatagpuan ninyo sa akin ang kapahingahan sapagkat madaling dalhin ang aking pamatok at magaan ang pasaning ibinibigay ko sa inyo” (Mateo 11:29-30).

Isa lamang ang alam kong paraan na tinutukoy ni Jesus tungkol kapahingahang ito. Kung mauunawaan at ibubukod-tangi, ang katotohanang ito ay mag-aakay sa iyo sa pinakamaluwalhating kapayapaan na maaring mayroon sa bahaging ito ng langit at tatapusin ang lahat ng damdamin ng kawalan ng tiwala.

Binigyan tayo ni Pablo ng listahan noong mga hindi magmamana ng kaharian ng Diyos:

“Hindi ba ninyo alam na ang mga makasalanan ay walang bahagi sa kaharian ng Diyos? Huwag ninyong dayain ang inyong sarili! Ang mga nakikiapid, sumasamba sa diyus-diyosan, nangangalunya, nakikipagtalik sa kapwa lalaki o kapwa babae, nagnanakaw, sakim, naglalasing, nanlalait ng kapwa, o nandaraya, ay walang bahagi sa kaharian ng Diyos” (1 Corinto 6:9-10).

Ilarawan mo ang iyong sarili sa harap ng trono ng Diyos na walang pagdadahilan, walang pagpapaliwanag, ang iyong matwid na katungggali, ay binabasa ang talaan ng mga sakdal, na may oras, lugar, ang bawat kahiya-kahiyang detalye. Gumagawa siya ng mga paratang ng pagmamataas, kawalan ng pananalangin, pag-iimbot, walang katapatan, at dinuro ka ng puso mo sapagkat kailangan mong aminin, “Oo, ako yan. Ginawa ko ang lahat ng iyan.”

Nangako ang Diyos sa Kanyang mga tao ng maluwalhating kapahingahan, isang kapahingahan na may kasamang kapayapaan at seguridad ng kaluluwa. Inialok ng Panginoon ang kahanga-hangang kapahingahang ito sa anak ng Israel, nangangahulugan na buhay na puno ng kagalakan at tagumpay, na walang takot, kasalanan o pagkondena. Hanggang sa panahon ni Cristo, walang salinlahi ng mga mananampalataya ang lubos na lumakad sa pinagpalang pangakong ito. Bakit ganoon? Maliwanag na inihayag ng Bibliya na ito ay dahilan sa kawalan ng pananalig.

Inihayag sa atin ng Genesis na habang lalong dumarami ang tao sa buong daigdig, ay lalo silang nagiging marahas.

“Maliban kay Noe, masasama ang lahat ng tao sa paningin ng Diyos at laganap ang karahasan sa lahat ng dako. Ito ang kalagayang nakita ng Diyos sa buong daigdig; namumuhay sa kasamaan ang lahat ng tao” (Genesis 6:11-12).

“Pag-ibig mo, Yahweh, ay hindi magmamaliw; kahabagan mo’y walang kapantay. Ito ay laging sariwa bawat umaga; katapatan mo’y napakadakila” (Panaghoy 3:22-23).

“Mapalad ang mga taong nagtitiwala kay Yahweh, pagpapalain ang umaasa sa kanya. Katulad niya’y isang punongkahoy na nakatanim sa tabi ng batisan; ang mga ugat ay patungo sa tubig; hindi ito ito manganganib kahit dumating ang tag-init, sapagkat mananatiling luntian ang mga dahon nito, kahit hindi umulan ay wala itong aalalahanin; patuloy pa rin itong mamumunga” (Jeremias 17:7-8).

Isaalang-alang yaong nagtitiwala sa Diyos sa mga mahirap na kalagayan: “ang mga taong nagtitiwala kay Yahweh, pagpapalain ang umaasa sa kanya” (t7).

Wala pang sinuman ang nakakita ng maraming mga mahiwagang mga gawain kundi ang Israel. Nagbigay ng himala ang Diyos ng sunud-sunod para sa kanila—gayunman ang bawat gawaing ito hindi pa rin naging sapat sapagkat ang mga tao ay nanatiling walang pananampalataya at hindi naniniwala katulad pa rin ng dati! Iisipin mo na ang sampung salot sa Egipto ay sapat na para magbunga ng pananampalataya sa mga Israelita. Nang ang Egipto ay sinugod ng mga balang, ang kampo ng Israelita ay hindi naapektuhan. Nang ang Egipto ay nagdilim, ang Israel ay nanatiling maliwanag.

“Mula sa disyerto ng Sin, naglakbay ang mga Israelita, sila’y humihinto at nagpapatuloy kapag sinabi ni Yahweh. Sila’y nagkampo sa Refidim ngunit walang tubig doon, kaya nagalit sila kay Moises. Sinabi nila, “Bigyan mo kami ng tubig na maiinom.” “Bakit kayo nagagalit? Bakit ninyo sinusubukan ang kakayahan ni Yahweh?” tanong ni Moises.