World Challenge Pulpit Series Newsletters

Të jetosh në vullnetin e përsosur të Perëndisë

elis_tarelli — Mon, 30 Mar 2009 18:03:47 -0500

Ne si të krishterë mundohemi shumë të gjejmë dhe kuptojmë vullnetin e Perëndisë për jetët tona, dhe pasi besojmë se e kemi gjetur atë, punojmë shumë për t’a parë të përmbushur në jetët tona.Jam i bindur se ky mundim për gjetur vullnetin e Perëndisë – për të jetuar në të, për ecur në të dhe për t’a parë atë të përmbushur – mund të shndërrohet në betejën tonë më të madhe. Dhe kjo betejë bëhet akoma edhe më e fortë veçanërisht kur gjendemi në situata të vështira.

Shumë të krishterë thjesht nuk mund të pranojnë gjendjen në të cilën ata ndodhen momentalisht. Jetët e tyre janë të rënduara nga probleme serioze. Për disa, problemi serioz mund të jetë një sëmundje e pashërueshme. Për disa të tjerë, një person i dashur por i pashpëtuar. Dhe për një numër gjithnjë në rritje, problemi serioz në këto momente mund jetë kriza financiare. Vetëm një numër i vogël të krishterësh pranojnë që barra të cilën atyre iu duhet të përballojnë për momentin mund të jetë pjesë e vullnetit të përsosur të Perëndisë për jetët e tyre.

Pak kohë më parë, disa njerëz më shkruan për të më pyetur se pse predikoj kaq shumë rreth shqetësimeve dhe dhimbjeve të atyre që janë pjesë e trupit të Krishtit. Dikush mund të kuptojë që autorët e këtyre letrave nuk janë nga ata që kanë nevojë për një fjalë shëruese nga Zoti.

Megjithatë e vërteta është që një numër i madh fëmijësh të Perëndisë sot po përballen me kohë të vështira. Dhe ata janë të shokuar pasi nuk arrijnë dot të perceptojnë se pse Zoti po lejon që të tilla kohë të vështira të vazhdojnë. Shumë prej këtyre shenjtorëve e shtojnë edhe më tej agoninë e tyre duke bindur vetveten se me siguri duhet të kenë bërë diçka e cila i ka ndarë ata nga vullneti i Perëndisë.

Askush prej atyre që janë gjallë sot nuk dyshon se vështirësitë dhe rreziqet me të cilat po përballemi sot nuk janë parë apo përjetuar më parë mbi tokë. Si të krishterë, ne besojmë se në kohë të tilla të vështira kisha e Jezus Krishtit ngrihet në lartësinë e saj. Ne shpallim se jetët tona duhet të jenë fanar shprese në mes të vështirësive të mëdha, duke provuar aftësinë e Krishtit për t’u kujdesur për njerëzit e tij në çdo situatë, dhe duke inkurajuar njëri-tjetrin për të besuar, shpresuar dhe për t’u mbajtur fort tek premtimet e Perëndisë.

Sa për veten time, kam shpallur mesazhin dhe predikim pas predikimi kam inkurajuar besimin dhe qendrueshmërinë në mes të kohërave sprovuese. Kam paralajmëruar gjithashtu në lidhje me pasojat e mosbesimit gjatë këtyre kohërave. Shumë të krishterë janë përgjigjur duke shkruar se janë ndihmuar dhe inkurajuar në besimin e tyre.

Si një predikues i ungjillit, e di se një besim dhe shpresë e qendrueshme duhet të kenë një të vërtetë themelore mbi të cilën të rriten. Por kush është kjo e vërtetë themelore? Thjesht kjo: Unë duhet të besoj se jam në vullnetin e përsosur të Perëndisë – në këtë moment, këtu ku ndodhem, pikërisht në këtë kohë dhe në këtë vend.

E thënë thjesht, nuk ka rëndësi gjendja në të cilën ndodhem – nëse po vuaj apo po shijoj rrezet e diellit, nëse jam i varfër apo i pasur, i shëndetshëm apo i sëmurë, i burgosur apo i lirë – unë duhet të besoj se gjendem në qendër të vullnetit të përsosur të Perëndisë për jetën time. Unë pranoj që hapat e mia janë drejtuar për Perëndinë.

Falenderoj Perëndinë për shembullin e Palit. Ky apostull besnik dinte si të tepronte në bekime, por ishte gjithashtu në gjendje të gëzonte në kohë të rrezikshme. Pavarësisht situatës së tij të jashtme, pavarësisht se sa e vështirë ishte situata e tij, Pali gjithnjë e dinte se ishte në qendër të vullnetit të përsosur të Perëndisë.

Pali shkruajti shumë prej letrave të tij drejtuar kishave ndërsa ishte i mbyllur në burgje të mbipopulluara, i lidhur, i përbuzur, i ndarë nga besimtarët dhe nga çdo lloj shërbese tjetër. Kushtet e jetës së tij ishin të dhimbshme. Megjithatë, Pali asnjëherë nuk u shpreh se ishte i burgosur i rrethanave në të cilat ndodhej. Përkundrazi, ai e quajti veten “i burgosuri i Krishtit”.

Në letrën e tij drejtuar Kolosianëve, Pali shprehu dëshirën e tij për të gjithë shenjtorët të cilët vuajnë:

“[...] që të mbusheni me njohjen e vullnetit të tij me çdo urtësi dhe mençuri frymërore; që të ecni në mënyrë të denjë për Zotin, që t’i pëlqeni atij në çdo gjë, duke sjellë fryt në çdo vepër të mirë dhe duke u rritur në njohjen e Perëndisë; duke u forcuar me çdo fuqi, pas pushtetit të lavdisë së tij, për çdo ngulm e durim, me gëzim.” (Kolosianëve 1:9–11 )

E mahnitshme është që Pali i shkruajti këto fjalë shprese dhe inkurajimi kur ishte ende i burgosur. Në fakt, këto fjalë ishin produkt i burgosjes më të gjatë të tij, ndoshta në Cezare. Kur Pali i shkruajti këto fjalë, ai nuk kishte asnjë shpresë se mund të lirohej. Ai mendonte se mund të qendronte atje për shumë vjet, ndoshta për të gjitha ditët e jetës së tij.

Në asnjë moment në letrën e tij nuk lexojmë që Pali vuri në pikëpyetje veprimet e Zotit. Apostulli kishte hyrë në një kuptim shpirtëror të vullnetit të Perëndisë. Ai kishte pranuar rrethanat e tij si vullnetin e Zotir për jetën e tij në atë moment. Për këtë arsye Pali iu shkruajti triumfalisht duke iu thënë: “Oh, sikur edhe ju të arrinit kuptimin e plotë frymëror të vullnetit të Perëndisë për ju.”

A mund ta imagjinosh dot? Pali ndodhej në robëri ekstreme, pa asnjë lloj lirie. Megjithatë ai foli për “të ecurit denjësisht për Zotin...në një mënyrë që i pëlqen Zotit, duke dhënë fryt në çdo vepër të mirë, dhe duke u rritur në njohurinë për Zotin.”

Shumë prej atyre që e njihnin Palin në atë kohë ndjenin mëshirë për të. Ata mendonin se ai nuk ishte më i dobishëm për Zotin, i ndaluar për të bërë punën e Perëndisë në ditët e tij më të mira, i pafuqishëm për të bërë ndonjë gjë për çuar përpara mbretërinë e Perëndisë. Por në të vërtetë, Pali po rritej në njohurinë e frymërore, në jetë dhe në të vërtetën.

Pak kohë më parë, një i krishterë i ri i mrekullueshëm më hapi zemrën e tij duke më thënë: “Ndjej një thirrje nga Zoti për punuar me të rinjtë dhe fëmijët. Por të gjitha dyert për të mundësuar këtë shërbesë po më mbyllen. Lutem që të tjera dyer të hapen, por Zoti nuk po e dëgjon thirrjen time. Ndjehem kaq i padobishëm, i mbyllur brenda rrethanave të mia.

E vetmja shërbesë që po bëj momentalisht është vetëm një herë në javë. Po ndihmoj në një fushatë ungjillizimi në një prej zonave tona më të vështira. Po shërbej si vëlla i madh i djalit të një prej predikuesve tanë pasi babai i tij është shumë i sëmurë. Por kjo është gjithçka po bëj. Besoj se Perëndia ka më shumë se kaq për mua.”

Kur e dëgjova këtë, i thashë këtij të riu: “Dua që të kuptosh diçka. Ajo çfarë ti po bën për momentin është më e çmuar për Perëndinë sesa po të ishe duke iu predikuar mijëra vetëve në një stadium. Të qenit i dobishëm për Të nuk ka fare të bëjë me numrat.

“Ti po bën pjesën tënde për të shpëtuar djalin e atij pastori. Shko dhe ji mik me ata pak fëmijë të varfër që Perëndia të ka dhënë. Ji i kënaqur për atë çfarë po bën në këtë moment dhe në atë vend dhe kupto që je duke jetuar vullnetin e përsosur të Perëndisë sepse ti po je besnik në gjëra të vogla.”

Më thuaj o vëlla i krishterë: A je pajtuar me situatën tënde në të cilën ndodhesh? A beson se Perëndia po bën punën e tij të përsosur në ty përmes çdo situate? Nëse nuk mund t’a besosh, atëherë nuk do të gjesh prehje, shprese dhe madje mund të inatosesh me Perëndinë. Do të hidhërohesh dhe zemra jote do të ngurtësohet.

Pjetri shkruan: “Prandaj edhe ata që vuajnë sipas vullnetit të Perëndisë, le t’i besojnë shpirtrat e vet atij, si te Krijuesi besnik, duke bërë të mirën. (1 Pjetri 4:19). Në të njëjtën mënyrë Pali udhëzon: “Për çdo gjë falenderoni sepse i tillë është vullneti i Perëndisë në Krishtin Jezus për ju”. (1 Thesalonikasve 5:18).

Pali shkruan: “Ne jemi të shtrënguar në çdo mënyrë...ndërdyshas....të përndjekur....të rrëzuar, megjithatë nuk jemi të ngushtuar deri në fund, nuk jemi të dëshpëruar, nuk jemi të shkatërruar.” (2 Korintasve 4:8-9).

“Të shtrënguar në çdo mënyrë” – a identifikohesh me këto fjalë? Mund të jetë ajo çfarë ti po përjeton momentalisht në jetën tënde. Ndoshta po vuan fizikisht, ke probleme në martesë, probleme financiare, shqetësime për fëmijët e tu. Jeta shpeshherë mund të shndërrohet në një barrë të papërballueshme.

Fakt është që mund të jesh në vullnetin e përsosur të Perëndisë dhe megjithatë të jesh i rrëzuar dhe i hedhur tutje. Mund të jemi duke ecur qendër të vullnetit të Perëndisë dhe megjithatë të jemi ndërdyshas, të shqetësuar, të përndjekur.

Disa të krishterë kanë qenë shtrënguar në çdo mënyrë për një kohë aq të gjatë sa fillojnë të mendojnë se “Ky nuk mund të jetë Perëndia. Është shumë e vështirë të duroj më gjatë. Vuajtjet e mia dhe provat nëpër të cilat po kaloj kanë zgjatur shumë. Ndjehem plotësisht i braktisur. Zoti me siguri po më qorton për mëkatet e mia në të shkuarën. Nuk mund të ketë shpjegim tjetër.”

Pali na shfaq para syve tre të vërteta pas të cilave ai u mbajt fort për të mos rënë në dëshpërim:

Kjo është e vërtëta që Pali po deklaron:

“Është e vërtetë që gjithë këto mundime dhe sprova kanë rrënuar trupin tim të jashtëm. Mishi im në fakt po plaket dhe rrënohet, por në të njëjtën kohë diçka e mrekullueshme po ndodh me shpirtin tim. Të gjithë këto gjëra po bashkëpunojnë për të mirën time. Unë po rritem në njohurinë time në Zotin dhe në të gjitha rrugët e tij.”

Pali ishte i vetëdijshëm se po jetonte në vullnetin e përsosur të Perëndisë. Ai kuptoi që gjithë ato vuajtje nuk po ndodhnin për shkak se ai po qortohej nga Perëndia. Përkundrazi, Pali e dinte më mirë se kurrë se Perëndia e donte në një mënyrë të mrekullueshme.

E thënë shkurt, Pali ishte pajtuar me situatën e tij aktuale dhe në atë situatë ai po mësonte të ishte i duruar: “Sepse ju keni nevojë për ngulm që mbasi të bëni vullnetin e Perëndisë të merrni gjërat e premtuara.” (Hebrenjve 10:36).

Përpiquni të kuptoni fjalët e Palit:

“Sepse trishtimi ynë i lehtë që është vetëm për një moment, prodhon për ne një peshë të pamasë e të pashoqe të amshueshme (përjetshme) lavdie; ndërsa ne nuk i drejtojmë sytë ndaj gjërave që duken, por ndaj gjërave që nuk shihen, sepse gjërat që duken janë për një kohë, kurse ato që nuk shihen janë të përjetshme.” (2 Korintasve 4:17–18).

Pali është duke na thënë: “Mos i mbani sytë tek shqetësimet. Mos u përqendroni në gjërat që po vijnë mbi tokë. Ato të gjitha kanë për të kaluar. Problemet dhe shqetësimet tuaja nuk janë asgjë para dritës së lavdisë së përjetshme që i pret njerëzit e Perëndisë. Vetëm për një moment në parajsë, dhe nuk keni për të kujtuar më asnjë nga vuajtjet tuaja.”

Për Krishtin u shkruan këto fjalë: “Ai duroi kryqin duke përçmuar fyerjen .... për gëzimin që ndodhej para tij” (Hebrenjve 12:2). Vetë Jezusi tha: “Dhe kur këto të fillojnë të ndodhin, shikoni lart dhe ngrini kokat tuaja, sepse çlirimi juaj është afër” (Lluka 21:28).

Pali po flet këtu për një shfaqje të lavdishme të njohurisë së lavdisë së Krishtit e cila vjen tek ne në kohë sprovash.

“Sepse Perëndia që tha: “Le të ndriçojë drita në errësirë” është i njëjti që shkëlqeu në zemrat tona për të na ndriçuar në njohurinë e lavdisë së Perëndisë, në fytyrën e Jezu Krishtit” (2 Korinstasve 4:6). Pali po përshkruan këtu asgjë më pak se sa një zbulesë të re të lavdisë së Perëndisë në personin e Krishtit.

Kur Pali mori këtë zbulesë ai ndodhej akoma në burg dhe pa asnjë monedhë në xhep. Megjithatë jeta e tij ndryshoi. Megjithëse ai mbijetonte me ushqimin e keq të burgut, ai u ripërtëri nga zbulesa e freskët e lavdisë së Krishtit të cilën ai merrte çdo ditë.

Pali nuk e akuzoi Perëndinë se pse ai po e qortone gjatë kësaj kohe. Pali nuk vuri asnjëherë në dyshim vullnetin e Perëndisë. Pse? Qielli ishte hapur para tij. Dhe ndërsa Pali sodiste lavdinë e Krishtit, ai po ndryshohej dita ditës nga ajo çfarë ai shihte, “nga lavdia në lavdi” (2 Korintasve 3:18).

Thjesht mendimi i lavdisë së Krishtit është pothuajse i papërballueshëm. Lavdia e Krishtit është përshkruar si pushteti dhe madhështia e Zotit, autoriteti dhe shkëlqimi i tij, i madhi UNË JAM. Problemi është se unë nuk jam një gjendje të perceptoj asnjë prej këtyrë gjërave. Mendja ime njerëzore thjesht nuk është në gjendje të perceptojë një madhështi të tillë.

Gjatë javëve të kaluara i kam kërkuar Zotit që të mbajë zemrën time të “ankoruar” tek ai gjatë këtyre kohëve me dallgë të këqija. Kam kërkuar nga Ai për një fjalë që të më japë paqe në mes të këtyre kohëve me lajme që të bëjnë të ndjehesh nervoz.

Dhe kam dëgjuar Frymën e Shenjtë tek pëshpëriste: “David, vështro lavdinë e Krishtit. Ajo lavdi do të të mbajë të ankoruar në paqe.

U luta “Faleminderit Zot”. “Por çfarë është në të vërtetë lavdia e Krishtit?”

Për mua, lavdia e tij do të thotë diçka për të cilën unë kam nevojë dhe të cilën unë e kuptoj: mirësi me dashuri. Kjo është më tepër sesa thjesht mirësia e Krishtit. Është mirësia e Tij me dashuri – është mirësia e tij e butë me dashuri. Kjo mund të jetë njëra nga anët e lavdisë së tij. Por është ajo se si kemi ne nevojë ta shohim Krishtin – shëmbëlltyra e përsosur e Atit qiellor, i cili është i përkujdesshëm, i butë, i dashur, i mirë ndaj fëmijëve të Tij.

Ky shërbëtor i vuajtur i Perëndisë zgjohej shpesh me një zemër thellësisht të shqetësuar. Shpeshherë ai ndjehej i rrëzuar dhe ndërdyshas, por megjithatë Pali detyroi frymën e tij për të vështruar lart dhe për të soditur lavdinë e Krishtit – mëshirën dhe mirësinë me dashuri të personit të Krishtit. Dhe ndërsa Pali bënte këtë gjë, Fryma e Shenjtë e ripërtërinte me forca të reja për përballuar ditët që pasonin.

Jeremia shkruante në profecinë e tij: “Por kush lavdërohet, të lavdërohet me këtë: të ketë gjykim dhe të më njohë mua, që jam Zoti, që bëj mirësinë, ushtroj të drejtën dhe drejtësinë mbi tokë, sepse kënaqem me këto gjëra” (Jeremia 9:24).

Vini re gjënë e parë në listën e gjërave që kënaqin Perëndinë: mirësinë. Mesazhi i tij për ne është i qartë: Ne jemi thirrur për lavdi në mirësinë e tij.

Davidi dëshmoi tek Psalmet: “[....] të gjitha dallgët e tua dhe valët e tua kanë kaluar përmbi mua. Ditën Zoti më jep mirësinë e tij, dhe natën i ngre atij një kantik, një lutje Perëndisë së jetës sime. (Psalmi 42:7–8).

Kjo lavdi e Krishtit – kjo butësi, mirësi me dashuri që shkëlqen në zemrat tona ndërsa lutemi dhe kërkojmë Fjalën e Tij – na ndryshon “nga lavdia në lavdi”, në shëmbëlltyrën e Krishtit, dhe zbulesa e dashurisë, e mëshirës dhe e kujdesit që ne kemi marrë nga ai duhet të rrezatojë jashtë nesh tek të tjerët.

Kjo zbulesë rritet çdo ditë brenda nesh “nëpërmjet Frymës së Zotit”. Në të vërtetë, është Fryma e Shenjtë e cila na drejton tek lavdia e Krishtit. Është Fryma e cila shkëlqen brenda ndesh dhe e cila na ndryshon përmes çdo rrethane. Së fundmi, ai na tregon se si mund të rrezatojmë mirësinë e tij më dashuri dhe përkujdesje tek të tjerët.

Tani po të pyes ty: Çfarë po shkaktojnë tek ti dhe brenda teje rrethanat të cilat ndodhesh momentalisht? A po rrezaton tek ti ëmbëlsia e Krishtit? A i kërkon Frymës së Shenjtë që të të japë sy për të parë dhimbjen dhe nevojat e të tjerëve? Ky është ndryshimi që Pali thotë se do të ndodhë brenda nesh nëpërmjet Frymës së Shenjtë.

Vetëm ata që janë të pajtuar me faktin që ndodhen në vullentin e përsosur të Perëndisë mund të besojnë se “të gjitha gjërat bashkëpunojnë për të mirën” edhe në situatat më të vështira. Kështu i dashur shenjtor, ngrije kokën lart dhe dëshmoi vetes tënde, qiellit dhe rrethanave në të cilat ndodhesh: “Unë po jetoj në vullnetin e përsosur të Perëndisë, pavarësisht se çfarë mund të ndodhë.” Amen!

NJE MESAZH URGJENT

elis_tarelli — Tue, 10 Mar 2009 11:43:27 -0500

Jam i shtyrë nga Fryma e Shenjtë për të dërguar një mesazh urgjent tek të gjithë personat e regjistruar në listën tonë të emaileve, si dhe tek të gjithë miqtë dhe peshkopët që kam takuar anembanë botës.

NJË FATKEQËSI QË DO TË TRONDISË GJITHË BOTËN ËSHTË GATI PËR TË NDODHUR. DO JETË KAQ E FRIKSHME SA TË GJITHË DO TË DRIDHEMI – MADJE EDHE MË TË PERËNDISHMIT MESH NESH.

Për dhjetë vjet me rradhë kam paralajmëruar për mijëra zjarre që do të vijnë mbi qytetin e Nju Jork-ut. Do të përfshijë të gjithë zemrën e qytetit, madje edhe zona të Nju Xhersi-t dhe të Konektikatit. Qytetet kryesore anembanë Amerikës do të përjetojnë trazira dhe zjarre të mëdha – të ngjashme me ato që kemi parë para disa vitesh në Watts, Los Anxhelos.

Zjarret dhe trazirat do të përfshijnë qytete anembanë botës. Do të ketë vjedhje dhe shkatërrim – edhe në Times Square, në qytetin e Nju Jork-ut. Ajo çfarë ne po përjetojmë sot nuk është një rënie ekonomike, nuk është madje as depresion. Ne sot gjendemi nën zemërimin e Perëndisë. Në Psalmin 11 është shkruar:

“Kur thelemet janë shkatërruar, çfarë mund të bëjë i drejti?” (vargu 3).

Perëndia po dënon mëkatet e tmerrshme të Amerikës dhe të të gjitha kombeve. Ai po shkatërron thelemet pagane.

Profeti Jeremia iu përgjërua Izraelit plot mëkate duke thënë: “Ja këshut thotë Zoti: Unë kam përgatitur kundër jush të keqen dhe një plan kundër jush. Tani le të heqë dorë secili nga rruga e keqe, përmirësoni rrugët tuaja dhe veprimet tuaja” Por ata thonë: “Është e kotë, ne duam të ecim duke ndjekur mendimet tona dhe dëshirojmë të veprojmë sipas kryeneçësisë së zemrës sonë të keqe.” (Jeremia 18:11–12).

Në Psalmin 11:6, Davidi paralajmëron: “Ai do të bëjë të bien mbi të pabesët leqe, zjarr, squfur dhe erëra zhuritëse, kjo do të jetë pjesa nga kupa e tyre”. Pse? Davidi përgjigjet: “Sepse Zoti është i drejtë” (v.7). Ky është një gjykim i drejtë – njëlloj si gjykimi në kohën e Sodomës dhe Gomorrës.

ÇFARË DUHET TË BËJË I DREJTI? ÇFARË DUHET TË BËJNË NJERËZIT E PERËNDISË?

Fillimisht po ju jap një këshillë praktike të cilën e mora për udhëzimin tim. Mbani rezerva ushqimesh dhe mjetesh të tjera të nevojshme për 30 ditë. Në qytetet kryesore dyqanet boshatisen brenda një ore kur ka shenja të një fatkeqësie që pritet të ndodhë.

Sa për reagimin tuaj shpirtëror, ka dy mundësi. Kjo shprehet në Psalmin 11. “Ik në malin tënd, si një zog i vogël”. Ose, siç Davidi thotë: “Ai i fiksoi sytë e tij tek Zoti në fronin e tij në qiejtë – sytë e tij shohin, qepallat e tij vëzhgojnë bijtë e njerëzve” (v.4). “Unë gjej strehë tek Zoti” (v.1)

Do t’i them frymës sime: Nuk ke pse vrapon...nuk ke pse fshihesh. Kjo është vepra e drejtë e Perëndisë. Do t’i mbaj sytë tek Zoti në fronin e tij, tek syri i tij plot dashuri dhe mirësi që sheh çdo hap që bëj – duke besuar që ai do t’i çlirojë njerëzit e tij nga përmbytjet, zjarret, fatkeqësitë, provat dhe sprovat e çdo lloji.

Shënim: Unë nuk e di se kur do të ndodhin këto gjëra, por e di që nuk do të vonojnë shumë. E kam hapur zemrën time tek ju. Bëni ashtu si ju mendoni se është më mirë për ju.

Perëndia ju bekoftë dhe ju mbajttë.

Në Krishtin,
DAVID WILKERSON

Fuqia e pranisë së Perëndisë - Një mesazh shprese në këto kohë të vështira

elis_tarelli — Fri, 27 Feb 2009 16:02:59 -0600

Ky është një mesazh mbi fuqinë e gjithpushtetshme të pranisë së Perëndisë dhe se si fëmijët e Perëndisë mund të mbështeten fort tek ky pushtet. Shkrimi i shenjtë përmban një mori shembujsh se si prania e Perëndisë i aftëson njerëzit e Tij të jetojnë për të. Një prej shembujve më domethënës është edhe jeta e Moisiut.

Moisiu ishte i bindur sa pa praninë e Perëndisë në jetën e tij, çdo gjë do të ishte e pamundur. Kur ai fliste ballë përballë me Perëndinë, ai deklaronte me guxim se: “Nëse prania jote nuk vjen me mua, mos na nis që këtej”. Ajo çfarë Moisiu po thoshte ishte: “Zot, nëse ti nuk vjen me ne, atëherë nuk kemi për t’ia dalë mbanë. Ne nuk do të ndërmarrim asnjë hap të vetëm derisa të sigurohemi që prania jote është me ne”.

Moisiu ishte i vetëdijshëm që ishte prania e Perëndisë që i bënte ata të ndryshëm nga të gjithë popujt e tjerë. E njëjta gjë është edhe sot për njerëzit e Perëndisë. E vetmja gjë që na veçon ne nga jobesimtarët është prania e Perëndisë “me ne” e cila nga udhëheq, na drejton, dhe që punon në ne dhe përmes nesh. Prania e tij largon tutje frikën dhe pështjellimin.

Qendrimi i Moisiut ishte: “Ne veprojmë mbi bazën e një parimi të vetëm. E vetmja rrugë për ne që të udhëhiqemi apo drejtohemi, që të luftojmë apo mbijetojmë në këto kohë të vështira është që të kemi praninë e Perëndisë me ne. Kur prania e tij është në mesin tonë, atëherë askush nuk mund të na shkatërrojë. Pa të ne jemi të pafuqishëm, jemi asgjë. Le të mbështeten kombet e tjera tek ushtritë e tyre të mëdha, tek karrocat e hekurta apo ushtarët e stërvitur. Sa për ne, ne do të mbështetemi tek manifestimi i pranisë së Perëndisë.”

Perëndia iu përgjigj deklaratës së guximshme të Moisiut: “Prania ime do të shkojë me ty, dhe unë do të të jap pushim.” Fjala “pushim” në hebraisht do të thotë “siguri që sjell paqe dhe komfort”. Perëndia po thoshte: “Nuk ka rëndisi se me çfarë beteje apo vështirësie po përballesh, ti gjithmonë do të gjesh një vend qetësie dhe sigurie tek unë.”

Thjesht mendoni për shembujt e mëposhtëm:

• Prania e Perëndisë ishte kaq e dukshme në jetën e Abrahamit, saqë edhe paganët rreth tij mundën të vinin re ndryshimin midis jetës së tyre dhe jetës së Abrahamit: “Abimeleku…i foli Abrahamit duke i thënë: “Perëndia është me ty në tërë ato që bën.” (Zanafilla 21:22). Ky mbret pagan po thoshte: “Diçka është e veçantë rreth teje Abraham. Perëndia është me ty kudo ti shkon.”

• Zoti i premtoi Jozueut se asnjë armik nuk do të mund t’i rezistonte kur prania e Perëndisë do të ishte me të: “Askush nuk do të mund të të kundërshtojë gjatë tërë ditëve të jetës sate; ashtu siç kam qenë me Moisiun, kështu do të jem me ty; nuk do të të lë, as nuk do të të braktis. Ji i fortë dhe trim, sepse ti do të bësh që ky popull të zotërojë vendin që u betova t`u jap etërve të tyre.” (Jozueu 1:5–6). Kur Fryma e Perëndisë është me ne, atëherë mund të jemi të fortë dhe me kurajo për shkak të premtimit të Tij se ai do jetë me ne në të gjitha rrugët tona.

• Perëndia i tha Gideonit: “Zoti është me ty, o luftëtar trim!... Shko me këtë fuqi që ke dhe shpëtoje Izraelin” (Gjyqtarët 6:12, 14). Fjalët “këtë fuqi” i referohet vargut të mëparshëm: “Zoti është me ty”. Perëndia po thoshte: “Gideon, në ty ka një forcë kaq të pushtetshme sa të shpëtojë Izraelin. Kjo forcë është prania ime.” Megjithëse Gideoni e konsideronte veten frikacak, Perëndia e quajti “luftëtar trim”. Pse? Sepse Zoti donte të provonte se çfarë mund të bëjë dikush kur prania e tij është me të.

• Perëndia i tregoi Isaias për një premtim të veçantë që Perëndia u bën atyre që Ai do: “Mos ki frikë, sepse unë të kam çliruar, të kam thirrur me emër; ti më përket mua. Kur do të kalosh përmes ujërave unë do të jem me ty, ose do të kalosh lumenjtë, nuk do të të mbytin; kur do të ecësh nëpër zjarr, nuk do të digjesh dhe flaka nuk do të të konsumojë. Sepse unë jam Zoti, Perëndia yt…Sepse ti je i çmuar në sytë e mi. Mos ki frikë, sepse unë jam me ty.” (Isaia 43:1–5). Me praninë e Perëndisë brenda teje, mund të ecësh nëpër zjarr, dhe jo thjesht do të mbijetosh, por Perëndia do të mbajë në duart e tij dhe do të të mbrojë gjatë të gjithë kohës.

Këto shembuj nga Dhjata e Vjetër nuk janë thjesht histori të shkuara dhe pa vlerë. Këto shembuj janë aty për të na inkurajuar të mbajmë besimin fort tek Perëndia për të pasur praninë e tij në jetët tona. Ashtu si Abrahami, Jozueu dhe shumë të tjerë, edhe ne kemi një dëshmi të fortë të asaj çfarë Perëndia ka bërë për ne: ka drejtuar hapat tona, ka hapur dyer, ka larguar pengesa, na ka çliruar nga frika dhe pasiguritë.

Mendoni pak për Mbretin Asa. Ky njeri drejtoi popullin e Perëndisë drejt një fitoreje të mrekullueshme mbi ushtrinë etiopase prej 1 milion ushtarësh. Pas fitores, ai dëshmoi se ishte prania e Perëndisë ajo që kishte shpartalluar ushtrinë kundërshtare: Atëherë Asa i klithi Zotit, Perëndisë të tij, dhe tha: "O Zot, nuk ka njeri veç teje që mund të ndihmojë në luftimet midis një të fuqishmi dhe atij që i mungon forca. Na ndihmo, o Zot, Perëndia ynë, sepse ne mbështetemi te ti dhe dalim kundër kësaj shumice në emrin tënd. O Zot, ti je Perëndia ynë; mos lejo që njeriu të ta kalojë ty!... Kështu Zoti goditi Etiopasit përpara Asas.“ (2 Kronikasve 14:11–12).

Ndërsa Asa po udhëhiqte triumfalisht ushtrinë e tij drejt Jeruzalemit, profeti Azariah u takua me të në hyrje të portave të qytetit dhe i dha këtë mesazh: “Zoti është me ju, kur ju jeni me të. Në rast se e kërkoni, ai do të vijë tek ju, por në rast se e braktisni, edhe ai do t`ju braktisë. Për një kohë të gjatë Izraeli ka qenë pa Perëndinë e vërtetë... Por në fatkeqësinë e tyre ata u rikthyen tek Zoti, Perëndia i Izraelit, e kërkuan dhe ai i la ta gjenin.” (15:2–4).

Ky është sekreti se si mund të merrni dhe mbani praninë e Perëndisë në jetën tuaj. Zoti i kujtoi Asas në mënyrë të qartë: “Asa, mos harro sesi e more këtë fitore. Kur ishe në vështirësi, më kërkove me të gjithë zemrën tënde, dhe unë dërgova praninë time me ty. Mos harro, ishte prania ime ajo që të solli fitoren.”

Kur prania e Perëndisë mungon, atëherë asgjë nuk është në formën apo gjendjen e duhur, pa ligj, pa drejtim dhe pa udhëzime të drejta. Kjo është një gjendje e pranishme sot në shumë shtëpi të krishtera: asgjë nuk është në rregull, pa paqe dhe qetësi, gjithkush bën atë që dëshiron. Zoti në mëshirën e tij trishtohet për një gjendje të tillë.

Por nuk duhet të jetë kështu. Premtimet e Perëndisë janë të pandryshueshme, dhe fjala e tij premton: “Për të gjithë jetën tënde, nëse më kërkon, atëherë unë do të jem me ty. Kur të më thërrasësh, unë do të gjendem prej teje.”

Kjo që po them nuk është ndonjë doktrinë e komplikuar teologjie. Gjithkush mund të jetojë në praninë e Perëndisë nëse ai apo ajo e kërkojnë këtë gjë me besim. Ne na është premtuar: “Zoti...do të vijë tek ju “(15:2). Një përkthim tjetër thotë: “Zoti...do të gjendet nga ju”. Fjala në hebraisht për “do të gjendet” në rastin konkret nënkupton “prania e tij vjen për të na aftësuar, për të na bekuar.” Me fjalë të tjera: “Kërkojë Perëndinë me të gjithë zemrën tënde, dhe ai do të shfaqë praninë e tij. Do të jetë forca e plotfuqishme e cila do të të aftësojë të jesh i qendrueshëm dhe mos kesh frikë.”

Kur izraelitët ishin në shkretëtirë, Perëndia e shfaqte praninë e tij nëpërmjet një reje. Kjo re ishte manifestimi fizik i premtimit të Perëndisë se ai do të ishte me njerëzit e tij. Reja mbulonte tabernakullin ditë e natë, dhe shërbente si udhërrëfyes për çdo veprim të izraelitëve. Kur reja lëvizte, edhe izraelitët lëviznin pas saj. Kur reja ndalonte, edhe ata ndalonin. Popullit i Izraelit nuk i duhej të përpiqej të kuptonte se ku duhet të shkonin apo se kush do të ishte e ardhmja e tyre. Ata vendosën të gjithë besimin e tyre në renë e dukshme të pranisë së Zotit.

Sot, reja e pranisë së Perëndisë gjendet në vendin tënd të fshehtë të lutjes. Pret çdo ditë për të të mbuluar me paqe. Ajo do të të drejtojë, fuqizojë dhe do të të mbajë në paqen e Perëndisë duke të dhënë drejtim për familjen, punën dhe marrëdhëniet e tua. Dhe ti mund të bashkëbisedosh me Perëndinë në çdo vend dhe kohë, madje edhe duke shkuar për në punë. Duke harruar gjithçka mund të thuash: “Zot, në këtë gjysëm ore kohë që kam, dua të flas me ty.” Dhe pikërisht kjo do të jetë koha jote vetëm për vetëm me Zotin.

Është e mrekullueshme të shpenzosh kohë cilësore me Zotin, duke ndërtuar në këtë mënyrë një marrëdhënie të vazhdueshme intime. Zoti premton që sa më shumë kohë kalon me të, aq më prezente do të jetë prania e tij në jetën tënde duke bërë bërë të mundur planin hyjnor të tij. Por për më tepër, një gjë akoma edhe më madhështore ka për të ndodhur: Lavdia e Krishtit do të të zbulohet ndërsa kërkon vazhdimisht praninë e Perëndisë.

Moisiu i kërkoi Perëndisë një manifestim të përhershëm të pranisë së Zotit “...që të kem mundësi të të njoh.” (Eksodi 33:13). Dhe Perëndia iu përgjigj shërbëtorit të tij: “Prania ime do të shkojë me ty, dhe unë do të të jap pushim.” (33:14).

Kërkesa që bëri Moisiu do të mjaftonte për shumë të krishterë. Cili prej nesh nuk dëshiron paqen dhe pushimin e premtuar nga Perëndia? Çfarë mund të dëshirojë dikush më shumë se kaq? Megjithatë, thjesht siguria që prania e Perëndisë do të ishte me Moisiun, nuk ishte e mjaftueshme për të. Moisiu e dinte që kishte me tepër se kaq, dhe për këtë arsye ai thirri: “Tregomë lavdinë tënde.” (33:18).

Lavdia e Perëndisë nuk u shfaq si ndonjë re e ndriçuar apo në formën e ndonjë tërmeti të fuqishëm. Perëndia e shfaqi lavdinë e tij nëpërmjet një zbulimi të thjeshtë të natyrës së tij: “Dhe Zoti kaloi pranë tij dhe thirri: "Zoti, Perëndia i përjetshëm, i mëshirshëm dhe i dhembshur, i ngadalshëm në zemërim, i pasur në mirësi dhe në besnikëri, që përdor mëshirën për mijëra njerëz, që fal padrejtësinë, shkeljet dhe mëkatin” (34:6–7). Lexoje me kujdes! Lavdia e Perëndisë ishte një zbulim i perëndishmërisë, mëshirës, dashurisë dhe dhembshurisë së tij.

Dikush mund të pyesë: “Çfarë mund të themi atëherë për përjetimin e jashtëzakonshëm të dishepujve në Malin e Shpërfytyrimit? A nuk ishte edhe ajo një shfaqje e lavdisë së Perëndisë? Ajo ishte një shfaqje e mbifuqishme e shkëlqimit dhe një shfaqje e Moisiut dhe Elias.”

Në atë moment të jashtëzakonshëm, lavdia e Perëndisë nuk u shfaq në Moisiun apo Elian, apo në shkëlqimin spektakolar. Jo, lavdia e Tij rrëzëlluese ishtë në Jezusin: “Fytyra e tij shkëlqeu si dielli, dhe rrobat e tij u bënë të bardha si drita....u dëgjua një zë që thoshte: “Ky është Biri im i dashur, në të jam i kënaqur: dëgjojeni. (Mateu 17:2, 5–6,).

Kjo është lavdia e Perëndisë e personifikuar në Krishtin. Jezusi është zbulesa e të gjithë asaj çfarë Perëndia i tha se ishte (ai, Perëndia) Moisiut: i hirshëm, i mëshirshëm, i durueshëm, bujar në mirësi dhe në të vërtetë, i mëshirshëm me të gjithë, fal padrejtësitë dhe mëkatet. Në Malin e Shpërfytyrimit Perëndia zbuloi një pamje të gjallë të lavdisë së tij. “Gjithçka është trupëzuar në Birin tim.”

Kam dëgjuar disa të krishterë të thonë, se edhe sikur Zoti të më tregonte tmerret e ferrit, unë nuk do ta braktis kurrë atë. Unë me siguri do të jetoj për Jezusin çdo ditë. Megjithatë vizione të tilla nuk mbajnë asnjë larg mëkatit. Vetëm vizioni se kush është Jezusi – lavdia, hiri dhe mëshira e Perëndisë – mund të na mbajë të shenjtë.

Kam njohur një person që ishte shumë pranë vdekjes dhe pa një vizion të tmerreve të ferrit, dhe menjëherë u betua që do t’ia përkushtonte jetën e tij Jezusit. Megjithatë, brenda disa javëve ai vizion i frikshëm i ferrit u venit, dhe ai iu kthye jetës së tij mëkatare. Vëlla apo motër e dashur, Perëndia dëshiron të të ndriçojë sytë që të shohësh se cilat janë “pasuritë e lavdisë së trashëgimisë së tij në shenjtorët” (Efesianët 1:18). Kjo do të thotë se e gjithë lavdia që iu shfaq Moisiut është trupëzuar në Birin e Perëndisë. Dhe tani Krishti na është dhënë ne si trashëgimi. Sepse tek ai (Krishti Jezus) banon trupërisht gjithë plotësia e Hyjnisë” (Kolosianët 2:9).

Besoj se arsyen mund ta lexojmë tek ky varg: “Dhe atje do të takohem me bijtë e Izraelit; dhe çadra do të shenjtërohet nga lavdia ime.” (Eksodi 29:43). Fjala “do të shenjtërohet” do të thotë “do të pastrohet”. Perëndia po thoshte “Ndërsa ju më adhuroni, unë do të takohem me ju dhe do t’ju jap praninë time. Dhe kur të jeni në praninë time, atëherë do t’ju zbuloj lavdinë time. Unë do t’ju ngre lart mbi çdo rrethanë tuajën.”

Atëherë ku mund ta gjejmë këtë zbulim të Krishtit? Mund ta gjejmë vetëm nëse vijmë në lutje duke besuar në Fjalën e Perëndisë. Pali thotë se ndërsa ne lejojmë Shkrimin e Shenjtë të na shfaqë në mënyrë të vazhdueshme zbulimin e Jezusit, ne do të transformohemi nga lavdia në lavdi: “Dhe ne të gjithë, duke soditur fytyrëzbuluar lavdinë e Zotit si në pasqyrë, transformohemi në të njëjtën shëmbëllim nga lavdia në lavdi, posi prej Frymës së Zotit.” (2 Korintasit 3:18).

Ky zbulim i lavdisë së Krishtit do të na japë fuqi për jetët tona: “...sepse mbi tërë lavdinë do të ketë një mbrojtje.” (Isaiah 4:5). Me fjalë të tjera, lavdia e tij do të na e mbajë mendjen të fokusuar tek Perëndia në kohërat më të vështira.

Ajo çfarë Perëndia po përpiqet të na thotë është që të marrim kohë të njohim Birin e tij. Duhet të lexojmë dhe hetojmë Fjalën e Tij dhe lutemi çdo ditë. Dhe ndërsa qendrojmë në praninë e tij, sytë tanë do të çelen për të soditur lavdinë e tij. Gjithçka do të shfaqet në Krishtin. Jezusi është zbulesa e plotë e dashurisë, hirit, mëshirës dhe mirësisë së tij.

Dhe ndërsa reflekton mbi këtë zbulim dhe bashkëbisedon me Perëndinë çdo ditë, do të bëhesh gjithmonë e më shumë si Jezusi. Dhe kur të përjetosh se sa i dashur dhe i mëshirshëm është ai me ty, atëherë do t’i besosh atij gjithmonë e më shumë në çdo situatë. Fjala e tij shprehet qartë: “Në të vërtetë Zoti me sytë e tij shikon përpara dhe mbrapa tërë dheun për të treguar forcën e tij ndaj atyre që kanë një zemër të ndershme ndaj tij.” (2 Kronikave 16:9). Kërkoje atë me gjithë zemrën dhe dëshiroje fort praninë e tij në jetën tënde të përditshme. Atëherë do të njohësh dhe përjetosh lavdinë e tij të mrekullueshme.

Nuk mund ta imagjinoj se ku mund të gjejnë paqe jobesimtarët në këto kohë të vështira, pa praninë dhe sigurinë që vjen nga Jezusi. Frikë dhe ankth mbulojnë tashmë njerëzimin si një re e zezë. Kohët e fundit në një takim të disa prej njerëzve më të pasur të botës, një prej folësve tha: “Jemi në situatën më të vështirë të mundshme. Ne e shkaktuam vetë këtë situatë, dhe tani nuk gjejmë dot rrugëdalje.”

I jam mirënjohës Perëndisë për afërsinë dhe praninë e Jezusit në këtë kohë të tmerrshme. Unë personalisht po e shkarkoj barrën time të frikës dhe pasigurisë në qoshen time të lutjes, pikërisht atje ku edhe i shpreh dashurinë time Jezusit. E adhuroj atë në heshtje, duke e falenderuar dhe duke ndarë me të të gjithë dhimbjen, frikën dhe pasigurinë time. Çdo ditë këndoj një këngë të vjetër, e cila thotë: “Mbyllu me Perëndinë në vendin tënd të fshehtë të lutjes, atje në praninë e tij sodit fytyrën e tij, dhe merr forcë të re për të përfunduar garën. Mezi pres të takohem me Perëndinë.”

Vëlla dhe motër e dashur, Jezusi do të ecë me ty në të gjithë problemet e tua. Ai gëzohet në ty. Ti do t’ia dalësh mbanë, do të jesh fitimtar. Dashuria dhe prania e Perëndisë qofshin me ty!

Të thirrur për të qënë si Krishti

elis_tarelli — Tue, 18 Dec 2007 14:53:56 -0600

Pak kohë më parë një motër e krishterë më tha: "Përmes një kursi që po ndjek, po mësoj se kush është qëllimi në jetën time." Ajo po përfundonte një kurs 8 javor, i cili synonte të ndihmonte pjesëmarrësit të zbulonin thirrjen për jetën e tyre. Ajo më tregoi se të gjithë pjesëmarrësit në kurs mezi prisnin të gjenin qëllimin e tyre në jetë.

Dëgjova gjithashtu në radio një pastor i cili po bënte reklamë për një kurs të ngjashëm. Ai ishte i gatshëm të ndihmonte dëgjuesit për të zbuluar dhuntitë e tyre frymërore. Nëse do të kishit një kopje nga pyetësori i tyre, mund ta plotësonit dhe t’ia dërgonit dhe personat që ndihmonin këtë pastor do të vlerësonin dhuntitë e tua të veçanta. Pastaj ata do të të tregonin se si mund të gjeje vendin tënd në trupin e Krishtit.

Një çift që shërbente në një kishë më shkruajti një ditë: “Po kërkojmë për mënyrat se si mund të përmbushin thirrjen e Perëndisë në jetët tona, por kemi hasur lloj lloj pengesash. Jemi kaq shumë të dekurajuar, saqë ndonjëherë mendojmë të dorëzohemi.” Ndoshta ky çift do të përdorë burimet që përdorin edhe njerëz të tjerë. Jam i sigurt që këto mjete mund të ndihmojnë deri në një farë mase. Bibla thotë se Perëndia u jep dhunti njerëzve të vet dhe unë besoj se ka edhe njerëz me thirrje të veçanta.

Megjithatë, jam i bindur nga Shkrimi se ka vetëm një qëllim thelbësor për të gjithë besimtarët. Thirrjet tona specifike mblidhen në një qëllim të vetëm, dhe çdo dhunti pastaj buron nga ky qëllim i vetëm. Nëse ne nuk përmbushim këtë qëllim, atëherë të gjitha dëshirat dhe përpjekjet tona do të jenë më kot.

Jezusi përmbledh qëllimin tonë thelbësor tek Gjoni 15:16: “Nuk më keni zgjedhur ju mua, por unë ju kam zgjedhur juve; dhe caktova të shkoni dhe të jepni frut.”^[1] Qëllimi ynë është thjeshtë ky: ne jemi thirrur dhe zgjedhur për të dhënë frut.

Shumë të krishterë të sinqertë mendojnë se të japësh frut, do të thotë thjesht të sjellësh shpirtra të humbur tek Krishti. Por të japësh frut, do të thotë shumë më shumë sesa fitimi i shpirtrave.

Fruti për të cilin Jezusi flet është të jesh si Krishti. E thënë thjesht, të japësh frut do të thotë të pasqyrosh shëmbëlltyrën e Jezusit. Dhe fraza “shumë frut” do të thotë “ngjashmëria gjithmonë edhe më e madhe me Krishtin”.

Shndërrimi gjithmonë edhe më shumë në imazhin e Krishtit është qëllimi thelbësor i jetës. Ky qëllim duhet të jetë qendra e të gjitha aktiviteteve tona, e stilit tonë të jetesës, e marrëdhënieve tona. Në të vërtetë, të gjitha dhuntitë dhe thirrjet tona – puna, shërbesa dhe dëshmia jonë – duhet të rrjedhin nga ky qëllim thelbësor.

Nëse në zemrën time nuk jam si Krishti – nëse nuk jam duke u bërë gjithmonë edhe më tepër si ai – atëherë nuk kam kuptuar qëllimin e Perëndisë për jetën time. Nuk ka rëndësi se çfarë po realizoj apo kam realizuar për mbretërinë e Tij. Nëse nuk kuptoj këtë qëllim thelbësor, atëherë kam jetuar, predikuar dhe jam munduar më kot.

Duhet të kuptoj që qëllimi i Perëndisë për mua nuk mund të përmbushet nëpërmjet asaj që bëj për Krishtin. Nuk mund të matet me asgjë nga ato që arrij në jetë, edhe sikur të jem në gjendje të shëroj të sëmurët apo të largoj demonët. Jo! Qëllimi i Perëndisë plotësohet në mua vetëm nëpërmjet shndërrimit tim në imazhin e Krishtit. Ngjashmëria me Krishtin nuk ka të bëjë me atë çfarë bëj për Zotin, por ka të bëjë me transformimin tim në imazhin e Tij.

Në mendjen e dishepujve, tempulli në Jeruzalem ishte madhështor, një vepër e perëndishme, një arritje e mrekullueshme. Ata e morën Jezusin me vete dhe i treguan madhështinë e arkitekturës, turmat e mëdha që mblidheshin atje përditë, shërbesat fetare që zhvilloheshin atje. Ata menduan se Krishti do të ishte po aq i mahnitur sa edhe vetë dishepujt.

Por me reagimin e Tij, Jezusi i hodhi ujë të ftohtë entuziazmit të tyre. Ai u tha atyre, se e gjithë kjo madhështi do të shkatërrohet. Nuk ka për të mbetur asnjë gur mbi gur. Të gjitha këto turma do të shpërndahen, madje edhe barinjtë do t’ia mbathin. Gjithçka që ju ka mahnitur kaq shumë – gjithçka që duket kaq fetare – do të hidhet poshtë. Dhe e gjithë kjo do të ndodhë pasi kjo nuk flet për Krishtin. E gjithë kjo i shërben njeriut, dhe flet për njeriun.

Pra Jezusi ripërqendroi vëmendjen e dishepujve mbi tempullin shpirtëror. Pali më vonë do t’i shkruante kishës: “A nuk e dini se trupi juaj është tempulli i Zotit?”

Besoj se shumë të krishterë sot janë si dishepujt. Ne mahnitemi me ndërtesat e mëdha të kishave, nga moria e njerëzve që shkojnë të djelave në kishë, nga unikaliteti i adhurimit, nga moria e programeve dhe shërbesave që ofrohen në kisha. Por mesazhi i Krishtit për ne është i qartë: ne nuk duhet të fokusohemi tek ndërtesat që janë prej guri dhe metali, në format e ndryshme të adhurimit apo në atë se si po drejtohet një kishë. Këto gjëra vetëm sa do të na shpërqendrojnë. Përkundrazu, fokusi duhet të jetë tek tempulli ynë shpirtëror.

Fakt është që Fryma e Shenjtë është në tempullin e Tij gjatë të gjithë kohës. Ai banon në trupat tanë dhe Ai është gati që në çdo kohë të na sjellë tek qëllimi i Tij. Kjo do të thotë që shtëpia jonë frymërore duhet të jetë në rregull.

Ka kohë kur jemi thirrur për të dhënë një gjykim të drejtë. Shkrimi kërkon nga çdo i krishterë që të verë në dukje doktrinat dhe profetët e rremë. Drejtuesit e shërbesave janë veçanërisht të thirrur për të treguar në shtëpinë e Zotit atë që nuk është si Krishti.

Por Pjetri thotë që gjykimi fillon nga shtëpia e Perëndisë. Dhe “shtëpia” nuk nënkupton vetëm kishën, por edhe tempullin tonë njerëzor. Unë duhet të gjykoj vetveten – duhet të shoh se si janë kushtet brenda tempullit tim – para se të jem në gjendje të gjykoj atë që shoh në kishë.

Jezusi thotë: “Çdo shermend që nuk jep frut në mua, ai e heq.....Në qoftë se ndokush nuk qendron në mua, hidhet jashtë si shermendi dhe thahet; pastaj i mbledhin , i hedhin në zjarr dhe digjen.” (Gjoni 15:2, 6). Gjithçka që në kishë nuk është një shëmbëlltyrë e Jezusit – gjithçka që është e korruptuar apo e pavërtetë, apo e cila nuk i sjell njerëzit e Tij në ngjashmërinë e Krishtit – do të gjykohet. Jezusi do t’a hedhë jashtë. Dhe vetë Jezusi do të bëjë që kjo shërbesë dhe shkaktarët e saj të thahen. Jezusi do të nxjerrë në dritë dhe do ta përfundojë dhe mbyllë këtë shërbesë të tillë.

Jam i sigurt që çdo i krishterë i sotëm, po të kishte ecur përmes tempullit në kohën e Jezusit, do të ishte trishtuar nga pamja që ofronte tempulli. Priftërinj që fusin paratë fshehurazi, lakmi dhe korrupsion, çmenduri pas parasë – e gjithë kjo do të ishte tronditëse. Ky i krishterë do të pyeste veten: “Edhe përsa kohë do të durojë Zoti këtë çmenduri në shtëpinë e Tij?”

Në fakt, e vërteta është që kushtet e tempullit nuk janë diçka që duhet të n’a shqetësojë. Jezusi e nxorri jashtë tempullit ligësinë. Me kamzhik dhe litar, Jezusi pastroi shtëpinë e Atit të tij. Ai mbylli dhe shkatërroi të gjitha shërbesat e korruptuara që zhvilloheshin atje.

Sot, ne i shërbejmë të njëjtit Jezus që pastroi tempullin. Dhe ai është besnik dhe do të pastrojë kishën e vet nga korrupsioni, por në kohën dhe sipas mënyrës së vet. Ai mund të rrëzojë çdo profet të rremë, nëse Jezusi zgjedh të veprojë në këtë mënyrë. Për këtë arsye ne duhet të besojmë se Jezusi do të kujdeset për kishën e Tij. Përgjegjësia jonë është të mos lejojmë që gjërat e botës të zenë vend të tempullin tonë njerëzor.

“Dhe ne e dimë se të gjitha gjërat bashkëveprojnë për të mirë për ata që e duan Perëndinë, për ata që janë të thirrur sipas qëllimit të Tij”. (Romakët 8:28) Mesazhi i Palit në këtë pasazh është i thjeshtë: “Të gjitha gjërat do të funksionojnë për mirë në jetën e atyre që e duan Perëndinë dhe ecin në rrugët e Tij.”

Kjo e vërtetë më bën të mendohem: Pse ka kaq shumë dekurajim dhe shqetësim tek të krishterët? Pse kaq shumë pastorë ndjehen të raskapitur, të lodhur dhe pa orientim për kishën e tyre? Pse ka kaq shumë konkurrëncë midis shërbesave?

Kudo shoh kisha të zhytura në materializëm dhe në borxhe. Në të njëjtën kohë, njerëzti kërkojnë për përgjigje në jetët e tyre. Po të pyes ty tani, si mundet të jetë kjo jeta me bollëk që ne duhet të jetonim, për të cilën flet edhe Pali? Kjo jetë nuk duket të jetë një jetë e mirë. Sinqerisht duket si një jetë mizerje. Hyr thjesht në një librari me libra të krishterë dhe lexo titujt e librave nëpër rafte. Shumica e tyre janë libra që orientojnë drejt vet-ndihmesës, psh: si të mposhtim vetminë, si të mbijetojmë në depresion, si të gjejmë përmbushje. Pse ndodh gjithë kjo?

Për shkak se kemi kuptuar gjithçka gabim. Ne nuk jemi thirrur për të qenë një sukses i vërtetë, të lirë nga çdo shtrëngim apo problem, për të qenë të veçantë, për t’ia dalë mbanë. Ne nuk po kuptojmë thirrjen e vetme, fokusin e vetëm, atë që duhet të jetë qendra e jetëve tona: të japim frut në shëmbëllyrën e Jezusit.

Kush isha 29 vjeç, një ungjilltar i njohur, më i madh nga unë në moshë më këshilloi duke më thënë: “Nëse nuk ia del mbanë deri kur të bëhesh 50 vjeç, atëherë nuk ke për t’ia dalë asnjëherë mbanë. Unë kam edhe 5 vjet, dhe pastaj shanset e mia për sukses nuk ekzistojnë më . Kështu që do filloj një program televiziv kombëtar.”

Pyeta veten: “T’ia dal mbanë? Kjo nuk më tingllon si thirrja që vjen nga Perëndia.” Jo shumë kohë pas kësaj bisede, ky njeri vdiq. Ai humbi, të gjitha ëndrrat e tij u thyen. Është e trishtueshme, por unë vazhdoj të dëgjoj të tilla tregime si këto edhe sot kur udhëtoj. Disa drejtues shërbesash me thonë: “Do të ndërtoj një super-kishë të madhe”.

Dikush që vizitoi njëherë kishën tonë më tha: “Inatosem shumë kur shoh që të gjithë janë të përfshirë në diçka të madhe, ndërkohë që unë kam shumë nevojë për para. Tani është radha ime. Do bëj gjithçka që është e nevojshme.” Gjëja e fundit që dëgjova rreth tij ishte që kërkohej nga autoritetet policore.

E vërteta është që shumë prej nesh janë të thirrur për të qenë të krishterë të zakonshëm. Megjithatë ne e vendosim veten nën presion për të përballuar shpirtin konkurrues që ekziston sot në botë. Ne i shtyjmë fëmijët tanë të bëhen doktorë, juristë, njerëz të biznesit, madje edhe drejtues “të suksesshëm” kishash. Por në fakt ne nuk kemi nevojë të prodhojmë ndonjë gjë për të gjetur qëllimin e jetës sonë. Ne nuk na duhet të ngremë ndërtesa, të shkruajmë libra apo të mbledhim turma të mëdha njerëzish. Pali thotë që ne jemi të destinuar për t’u shndërruar në imazhin e Krishtit, dhe ky është qëllimi ynë i vetëm: “Sepse ata që Ai i ka njohur që më parë, edhe i ka paracaktuar që të jenë të ngjashëm me shëmbëlltyrën e Birit të tij, kështu që ai të jetë i parëlinduri në mes të shumë vëllezërve. (Romakët 8:29)”

Jezusi ia përkushtoi veten e tij Atit dhe kjo ishte gjithçka për Jezusin. Ai deklaroi se nuk bënte apo nuk thoshte asgjë përveç atyre që Ati i thoshte. Pali thotë që çdo besimtar duhet të ndjekë të njëjtën mënyrë dhe drejtim, dhe duhet të ketë të njëjtin interes thelbësor: “Unë jam këtu për Zotin”.

Kështu pra, a dëshiron të japësh atë më “shumë frut” që buron nga të shndërruarit në imazhin e Krishtit? Ia bëra vetes këtë pyetje ndërsa përgatisja këtë mesazh. Dhe Fryma më pëshpëriti duke më thënë “David, duhet të kesh vullnetin të shohësh se si i trajton ti të tjerët.”

E thënë thjesht pra, të japësh frut përmblidhet në faktin se si i trajton të tjerët. Ne përmbushim qëllimin e jetës sonë vetëm kur fillojë të duam të tjerët ashtu si Krishti na ka dashur. Ne bëhemi gjithmonë e më tepër si Krishti kur dashuria jonë për të tjerët rritet. Jezusi tha: “Sikurse Ati më ka dashur mua, ashtu edhe unë ju kam dashur juve; qendroni në dashurinë time. (Ungjilli sipas Gjonit 15:9)” Urdhëri i tij është i qartë dhe i thjeshtë: “Shkoni dhe i duajini të tjerët. Jepuni të tjerëve dashurinë e pakushtëzuar që unë ju kam treguar.”

Fryma më tregoi tre fusha ku dashuria e pakushtëzuar e Krishtit duhet të fillojë:

Urdhëri i Jezusit ka të bejë me atë se si trajtoj unë bashkëshortin/en dhe fëmijët. Për të pamartuarit ku urdhër ka të bëjë me shokët/shoqet e dhomës, me të krishterët e tjerë që njeh, pra me njerëzit e tu më të afërt.

E vërteta gjendet në thelb të profecisë së Malakias për Izraelin. Perëndia i tha priftërinjve të asaj kohe: “Ju po bëni edhe këtë veprim tjetër: e mbuloni altarin e Zotit me lot, me të qara dhe vajtime, sepse nuk e shikon më me favor ofertën tuaj dhe nuk e pranon më me kënaqësi nga duart tuaja” (Malakia 2:13). Perëndia po thoshte se nuk e pranoj më ofertën ose adhurimin tuaj. Nuk kam për të pranuar asgjë nga ato që sillni.

Po pse nuk e pranontë më Perëndia shërbesën e këtyre njerëzve? “Sepse Zoti është dëshmitar midis teje dhe bashkëshortes së rinisë sate, ndaj se cilës je sjellë me pabesi...Tregoni kujdres” (2:14 – 15). Gjithçka kishte të bënte me martesat e tyre.

Nuk mund të bësh sikur nuk ka ndodhur asgjë. Nëse dua të bëhem burri dhe shërbyesi që Perëndia ka thirrur që unë të bëhem, atëherë gruaja ime duhet të jetë në gjendje të thotë ndershmërisht në qiell, në ferr dhe para gjithë botës: “Burri im më do me dashurinë e Krishtit. Ai bën gabime, por po bëhet gjithashtu edhe më i duruar dhe i kuptueshëm me mua. Ai po bëhet më i dashur dhe i përkujdesur. Ai lutet me mua. Ai është i ndershëm. Ai është ajo çfarë ai predikon.”

Unë ndihmoj pastorë të atyre që mund të quhen mega – kisha. Drejtoj konferenca të drejtuesve të shërbesave në të gjithë botën, iu predikoj me mijëra njerëve njëherësh. Themelova Teen Challenge, një shërbesë e krishterë rehabilitimi për konsumuesit e alkoolit dhe drogës, e cila sot numëron rreth 500 qendra në të gjithë botën. Kam shkruar rreth 20 libra, kam ndihmuar në themelimin e një shkolle bible, kam ngritur një shtëpi për nëna dhe fëmijë të braktisur. Jam nderuar nga shumë njerëz.

Megjithatë, nëse ajo që citova më lart nuk është dëshmia e gruas sime – nëse ajo ka një dhimbje të fshehtë në zemër dhe mendon se bashkëshorti im nuk është ajo çfarë ai pretendon se është – atëherë gjithçka në jetën time është e kotë. E gjithë puna ime – predikimet, arritjet, dhurimet, udhëtimet e shumta – përmblidhen në asgjë. Unë do të jem një degë e tharë dhe e papërdorshme që nuk jep frutin e ngjashmërisë së Krishtit. Jezusi do të bëjë të tjerët të shohin vdekjen brenda meje dhe unë do të jem pa vlerë në mbretërinë e Tij.

Ti mund të predikosh sa të duash, mund të dëshmosh dhe shpërndash fletushka. Mund të shkosh në kishë javë për javë dhe t’i këndosh Zoti këngë lavdërimi. Por kush është mendimi i bashkëshortes tënde? Çfarë lloj jete jeton në shtëpinë tënde?

Një ditë erdhën tek unë duke qarë një pastor, mesatar në moshë, dhe bashkëshortja e tij. Pastori më tha duke qarë: “Vëlla David, kam mëkatuar para Perëndisë dhe para gruas sime. Kam kryer tradhëti bashkëshortore”. Ai u drodh me një trishtim të perëndishëm ndërsa më pohoi mëkatin. Më pas gruaja e tij u kthye dhe më tha: “Unë e kam falur. Pendimi i tij është i vërtetë për mua. Unë e di që ai nuk është një njeri i tillë. Kam besim se Zoti do të na kthejë sërish së bashku.”

Kisha privilegjin të isha dëshmitar i fillimit të një shërimi të bukur. Ne nuk mund t’i ç’bëjmë dështimet tona të kaluara. Por kur ka pendim të vërtetë, Perëndia premton se do të riparojë gjithçka që krimi ka gërryer brenda nesh.

Por, pabesia që përshkruan Malaku nuk ka të bëjë vetëm me tradhëtinë bashkëshortore apo veprat e turpshme. Ajo pabesi përfshin gjithçka që mund të konsiderohet si jo në imazhin e Krishtit, si psh. dashakeqësia, hidhësia dhe pandershmëria. Këto lloje pabesish zbrazin të gjitha arritjet e jetës sonë. Të gjithë atyre që kryejnë këto llojë pabesish Perëndia iu thotë: “Unë nuk do pranoj veprat tuaja, adhurimin tuaj apo gjithçka tjetër që ju sillni tek unë. Unë kam kundërshtime në lidhje me ju.”

Thellë në zemrën time uroj që çdo çift që jeton një martesë që ka Jezusin si qendër të ngrihet dhe të thotë të vërtetën: “Nuk është e lehtë”. Martesa është nje përpjekje e përditshme, ashtu siç është edhe jeta e krishterë. Ashtu si rruga e Kryqit, edhe martesa nënkupton të dorëzuarit e të drejtave të tua çdo ditë. Sigurisht, Djalli e di që zemra jote është e përqendruar në përpjekjen për t’u shndërruar si Krishti. Për këtë arsye ai ka për të sjellë sfida në rrugen tënde.

E thënë shkurt pra, nuk ka shkollë më të vështirë dhe më intensive sesa shkolla e martesës. Për të tepër, nuk diplomohesh asnjëherë. Perëndia po na e bën të qartë: Jeta jonë me të dashurit tanë është pika më e lartë, maja e malit tonë të provave. Nëse gabojmë këtu, atëherë kemi për të gabuar në çdo vend tjetër në jetë.

Të jesh si Krishti do të thotë të pranosh Krishtin tek të tjerët. Gjatë udhëtimeve të mia takohem me burra dhe gra të cilët i janë përkushtuar plotësisht Perëndisë. Në momentin që takohem me ta zemra ime kërcen nga gëzimi. Megjithëse nuk i kam takuar ndonjëherë më parë, Fryma e Shenjtë brenda meje dëshmon që ata janë plot me Krishtin.

Akoma eshte sot mund të shoh disa nga fytyrat e tyre: pastorë, peshkopë, ungjilltarë të varfër rrugësh. Në momentin që takohem me ta, edhe pa thënë asnjë fjalë arrij të kuptoj që ky burrë ka qenë me Jezusin. Kjo grua është e gëzuar në Krishtin. Kur i përshëndes, iu them atë që të tjerët dua që të thonë për mua: “Vëlla, motër unë shoh Jezusin tek ti”. Nuk e them për t’iu bërë qejfin, por është vetë dëshmia e Frymës së Shenjtë.

Ne e dimë që të jesh si Jezusi do të thotë të duash të tjerët ashtu siç na do Ai. Por kjo do të thotë që duhet të duam edhe armiqtë tanë – ata që na urrejnë, ata që me përbuzje na shfrytëzojnë, ata që nuk janë në gjendje të na duan. Dhe në shkëmbim nuk duhet të presim gjë. Sigurisht që të duash në këtë mënyrë, nga pikpamja njerëzore duket e pamundur. Nuk ka asnjë libër, udhëzues apo përmbledhje parimesh apo mençuri njerëzore që të na tregojë se si mund të duam armiqtë tanë ashtu si Krishti na deshi ne. Megjithatë ne jemi urdhëruar të duam armiqtë tanë, dhe këtë duhet t’a bëjmë gjithnjë e më shumë. Sipas Jezusit, ky është fruti që ne duhet të japim.

Por si mund t’i duam armiqtë tanë? Si mund të dua muslimanin që më pështyu në fytyrë jo shumë larg kishë sonë? Si mund t’i dua ata njerëz që në internet më quajnë profet të rremë? Si mund të dua një homoseksual i cili parakalonte në Bulevardin No. 5 me një banderolë ku shkruhej “Jezusi ishte homoseksual”? Si mund t’i dua ata vërtetë në Krishtin? Une nuk di madje as se si mund të dua të krishterët e tjerë.

Përgjigja është shumë e thjeshtë: është e nevojshme puna e Frymës së Shenjtë. Ashtu si Jezusi iu lut Atit: “...që dashuria, me të cilën ti më ke dashur mua, të jetë në ta dhe unë në ta” (Ungjilli sipas Gjonit 17:26). Krishti i kërkoi Atit të vendoste dashurinë e Tij brenda nesh. Dhe ai premtoi se Fryma e Shenjtë do të na tregonte se si t’a jetojmë atë dashuri:

“Por, kur të vijë ai, Fryma e së vërtetës, ai do t’ju prijë në çdo të vërtetë, sepse ai nuk do të flasë nga vetja, por do të thotë gjithë ato gjëra që ka dëgjuar dhe do t’ju kumtojë gjërat që do të vijnë. Ai do të më përlëvdojë, sepse do të marrë prej meje dhe do t’jua kumtojë...ai do të marrë prej simes dhe do t’jua kumtojë” (Ungjilli sipas Gjonit 16:13 – 15).

E kupton se çfarë po thotë këtu Jezusi? Fryma e Shenjtë me besnikëri do të mbledhë të gjitha mënyrat me të cilat Krishti deshi të tjerët, dhe “do të t’i tregojë ty”. Në fakt, Frymës së Shenjtë i pëlqen të n’a tregojë më shumë nga Jezusi. Është kjo arsyeja pse ai banon në tempullin tonë trupor: të n’a mësojë Krishtin. “....por ju e njihni, sepse qendron me ju dhe do të jetë në ju....ai do t’ju mësojë çdo gjë” (Ungjilli sipas Gjonit 14:17, 26).

Në kohët e apostujve, kisha ishte aq shumë e mbushur me autoritetin e Krishtit saqë edhe mbretërit dhe zotëruesit e kombeve dridheshin. Pali, pastorët dhe ungjilltarët e rinj predikonin pa frikë. Ata mbushën qytete dhe kombe të tëra me mesazhin e Jezusit. Në atë kohë kisha ishte e njohur për ngjashmërinë me Krishtin, për pushtetin e saj në qiell dhe në tokë.

Por sot, pjesa më e madhe e kishës është një institucion i dobët, me fare pak nga autoriteti i Krishtit. Kisha sot tallet dhe përqeshet në të gjithë botën. Në udhëtimet e mia të shpeshta nga njëri komb në tjetrin mund të shoh pse kisha ndodhet në një situatë të tillë. Shpeshherë e shoh kishën në një situatë shumë të trishtë, për shkak të denominacioneve të ngushta që ekzistojnë brenda saj. Çdo grup pretendon të jetë nga Krishti dhe se predikon ungjillin biblik. Megjithatë, në disa raste këto grupe nuk mund as të ulen së bashku në një tavolinë.

Por fatmirësisht, në shumë kombe drejtues të krishterë arrijnë të tejkalojnë ndarjet denominacionale dhe të organizojnë konferenca të përbashkëta. Megjithatë, ndarje të mëdha ekzistojnë ende midis kulturave dhe racave. Disa grupe shihen me përçmim dhe nuk ftohen për të marrë pjesë në takime. Gjithashtu, grupime të reja fetare po lindin gjithandej duke sjelle ringjallje të vërtetë. Por disa prej këtyre grupimeve janë bërë ekskluzive, duke pretenduar se vetëm këta kanë dhe njohin të vërtetën.

Së fundmi, ekziston edhe një ndarje tjetër në kishë e cila është absolutisht jo e krishterë. Është ndarja midis të mëdhenjve dhe të vegjëlve: midis atyre që bëjnë gjëra të mëdha në emër të Krishtit dhe atyre që janë thirrur të bëjnë gjëra të vogla.

Perëndia ka një qortim për këtë lloj ndarje: “Kush ka mundur të përçmojë ditën e gjërave të vogla”? Kjo ishte fjala drejtuar izraelitëve të cilët përbuzën themelet e tempullit të vendosura nga Zorobabeli. Ata përçmuan punën e re pasi nuk ishte aq madhështore sa tempulli i Salomonit.

Në të njëjtën mënyrë sot, në shumë konferenca pastorësh vihet në dukje rritja e mega-kishave. Drejtuesve të kishave të vogla iu thuhet në shumë mënyra: “Merrni pjesë në seminarin e ofruar nga ky apo ai pastor i kësaj kishe super të madhe, dhe ke për të gjetur çelësin e suksesit. Kështu edhe ti mund të kesh një kishë po kaq të madhe.” Por në këtë mënyrë këta pastorë vetëm sa shkurajohen edhe më shumë. Në përfundim këta pastorë mendojnë: “Nuk po bëj asgjë domethënëse për Perëndinë. Ai nuk po më përdor.”

Me ndershmëri po ju them që do të dëshiroja shumë të merrja pjesë në një konferencë drejtuesish kishash ku folësit të ishin pastorë nga kisha të vogla ose të mesme. Nuk kam dëshirë të dëgjoj se si mund të ndërtoj një kishë të madhe apo se si mund të siguroj një buxhet të madh për kishën time. Do të preferoja të mblidhesha me 20 apo 30 pastorë kishash të vogla dhe të bisedoja me ta se si po iu flet atyre Perëndia, apo çfarë zbulese kanë marrë nga Krishti.

Ndoshta po mendoni: “Unë jam një prej këtyre njerëzve të vegjël. Gjërat që unë bëj në mbretërinë e Perëndisë janë të vogla. Unë nuk jam përfshirë në asnjë gjë shumë të rëndësishme për Zotin.” Por kjo nuk është e vërtetë. Më lejoni t’ju tregoj se si e sheh Perëndia të gjithë këtë situatë.

Njerëzit më të dobishëm në kishën e Jezu Krishtit janë ata njerëz që kanë sy për të parë dhe veshë për të dëgjuar. Është e vërtetë që disa njerëz bëjnë gjëra madhështore të cilat shihen dhe dëgjohen nga të gjithë. Por disa prej këtyre drejtuesve nuk kanë sy për të parë nevojat e njerëzve që vuajnë. Ata shohin më tëpër projektet e tyre sesa nevojat e njerëzve.

Fakti i thjeshtë është që Krishti që jeton brenda meje nuk është i verbër, as i shurdhët. Fjala e tij thotë: “Dhe nëse njëri ka të mirat e kësaj bote dhe sheh vëllanë që është në nevojë dhe e mbyll zemrën e tij, si qendron në të dashuria e Perëndisë?” Jezusi sheh të gjithë nevojën dhe dhimbjet rreth meje. Ai dëgjon gulçmimet dhe thirrjet e atyre që janë në dhimbje dhe të robëruar. Dhe nëse dua të jem më shumë si Krishti, atëherë unë kam nevojë për sytë e Tij për të parë të njëjtat gjëra.

Kjo është dashuria e Krishtit: të dëgjoj thirrjen e dhembshur të jetimit, të fëmijës që jeton rrugëve.....thirrjen e heshtur dhe të vetmuar të homoseksualit të sëmurë nga mëkati i tij, që mbyt torturën e tij në alkohol....thirrjen në agoni të të uriturit, të të varfërit, të të burgosurit. Të jesh si Krishti do të thotë të kesh të tillë “sy për të parë dhe veshë për të dëgjuar”.

O Zot më jep vesh që dëgjojnë. Më ndihmo të mos u tregoj më njerëzve se sa shumë di, por të dëgjoj atë që Ti po iu thua atyre që nuk kanë një zë të flasin. Më ndihmo të jem një nxënës në këmbët e pastorëve dhe shërbyesve në trupin tënd të cilët janë duke dhënë frutin e duhur. Me lejo të dëgjoj atë që Ti flet përmes këtyre njerëzve. Dhe së fundmi, më ndihmo t’i dua të tjerët jo vetëm me fjalë por me vepra dhe në të vërtetë.

---
^[1] Diodati i Ri, Përkthimi 1991-1994, Botim i Albanian Bible Society