David Wilkerson Today, Daily Devotions

TO JEST WALKA PAŃSKA

Fri, 10 Feb 2012 00:00:01 -0600

Bez względu na to, w jakim kłopocie jesteś, nie możesz o własnych siłach się z niego wyplątać.

Aby zrozumieć, jak Bóg wyzwala nas z utrapień, musimy prześledzić to, jak On wyzwolił Izrael z ich niewoli. Biblia mówi: „A to wszystko na tamtych przyszło dla przykładu i jest napisane ku przestrodze dla nas” (1 Kor. 10:11).

Wszystko, co spotkało Izrael – ich niewola, doświadczenia i wyzwolenie z Egiptu – to są przykłady dla nas obecnie.

Pan powiedział do Mojżesza, „Napatrzyłem się na niedolę ludu mojego w Egipcie i słyszałem krzyk ich z powodu naganiaczy jego; znam cierpienia jego. Zstąpiłem przeto, by go wyrwać....” (2 Mojż. 3:7-8).

Słowo Boże wyraźnie mówi, „Znam ich niedolę”. Kochani, jeżeli to nie daje wam pociechy w waszych cierpieniach, to nic innego nie da. Pan mówi, ‘Wiem, przez co przechodzisz, ale to nie jest twoja walka. Diabeł jest dla ciebie zbyt silny, dlatego zstąpiłem, by cię wybawić!”

„Jam jest Pan; Ja was uwolnię od ciężarów nałożonych przez Egipcjan i wybawię was z ich niewoli i wyzwolę was wyciągniętym ramieniem i przez surowe wyroki. I przyjmę was za swój lud, i będę wam Bogiem, i poznacie, żem Ja, Pan, Bogiem waszym, który was uwalnia od ciężarów nałożonych przez Egipcjan. I wprowadzę was do ziemi, którą przysiągłem” (2 Mojż. 6:6-8).

Próbuj jak tylko chcesz, by się wyzwolić – możesz o tym marzyć, planować i manipulować – ale na końcu Bóg mówi, „To jest Moje zadanie!”

Kiedy Dawid wyszedł naprzeciw tego olbrzyma, powiedział, „I dowie się całe to zgromadzenie, że nie mieczem i włócznią wspomaga Pan, gdyż wojna należy do Pana” (1 Sam. 17:47).

Dawid nie przejął sprawy w swoje ręce i nie powiedział, „Ja wyślę pocisk w mojej własnej sile”. Nie! On wiedział, że to walka Pana.

UCZĄC SIĘ PRZEZ UTRAPIENIA!

Thu, 09 Feb 2012 00:00:01 -0600

Psalmista Pisze, „Dobrze mi, żem został upokorzony, Abym się nauczył ustaw twoich” (Psalm 119:71).

Hebrajskie słowo określające utrapienia oznacza „poniżony, smagany, sprofanowany, zbolały, upokorzony, osłabiony, przygnębiony”. Jeżeli takie znaczenie zastosujemy do tego wiersza, to on brzmi: Dobre jest dla mnie to, że jestem smagany, upokorzony, osłabiony i przygnębiony – po to, bym nauczył się ustaw Pańskich”. Słowo ustawy oznacza „wyryte prawo”. Psalmista mówi, „Dobrze, że przeszedłem przez te kłopoty, ponieważ w tym procesie Bóg wyrył Swoje prawa na moim sercu”.

Pan pozwala, by doświadczenia stanęły na naszej drodze, by nas wypróbować, ale to nie jest Jego główny cel. Raczej nasze utrapienia mają nas uczyć chodzenia przed Nim w prawości. Biblia mówi: „Wiele nieszczęść spotyka sprawiedliwego....” (Psalm 34:20). Według psalmisty, celem naszych utrapień jest to, byśmy z nich się uczyli.

Pewne małżeństwo naszych misjonarzy pisało o sytuacji w narodzie afrykańskim, gdzie pracowali. Jest to jedno z najbiedniejszych na ziemi, a jego sytuacja pogarszała się przez długą i krwawą wojnę domową. Misjonarze ci niedawno jechali ciężarówką do tego zrozpaczonego kraju, z grupą chrześcijan z sąsiedniego kraju. Dostarczali zaopatrzenie i mieli tego wieczora uczestniczyć w nabożeństwie po drugiej stronie granicy. Około 5 mil od granicy ich ciężarówka zaczęła zwalniać. Kierowca naciskał pedał gazu, ale szybkość malała. Byli zniechęceni, widząc jak samochód przed nimi zaczyna się oddalać i znikać.

Wreszcie grupa ta dotarła do granicy i natychmiast silnik zgasł, i nie można go było uruchomić. Wszyscy z grupy zastanawiali się, „Panie, co się dzieje?” Nagle strażnicy graniczni zaczęli biegać i w podnieceniu krzyczeć, „Niedaleko stąd nastąpiła eksplozja! Jedna z walczących frakcji wysadziła samochód, który właśnie tamtędy przejeżdżał”. Grupa misyjna uświadomiła sobie, że zaatakowany został samochód, który jechał bezpośrednio przed nimi. Gdyby ciężarówka misyjna jechała prawidłowo, byliby też obiektem ataku.

Następnego ranka kierowca z grupy misyjnej przekręcił klucz w stacyjce – i silnik od razu działał. Działał dobrze przez resztę drogi. Uświadomili sobie, że Boży cel został wykonany poprzez pozornie kłopotliwą sytuację.

DUCH ANTYCHRYSTA

Wed, 08 Feb 2012 00:00:01 -0600

Nasz Zbawiciel jest teraz jako człowiek w chwale. On jest żywą osobą – z ciałem, kośćmi włosami, oczami – nawet chociaż jest Bogiem. Chociaż my jesteśmy na ziemi, Jego Duch mieszka w nas: „A ponieważ jesteście synami, przeto Bóg zesłał Ducha Syna swego do serc waszych, wołającego: Abba, Ojcze!” (Gal. 4:6).

Ale w świecie działa jeszcze inny duch – to duch antychrysta. Tak, jak jest pewne, że Chrystus dał nam Swojego Ducha, tak jest też w tym świecie duch antychrysta, przygotowując ludzi na przyjęcie Człowieka Grzechu!

„Jest to duch antychrysta, o którym słyszeliście, że ma przyjść, i teraz już jest na świecie” (1 Jan 4:3). Jan mówi, „Słyszeliście, że ma przyjść antychryst. O tym głosiliśmy i spodziewacie się jego przyjścia. Ale umiłowani, obudźcie się, ponieważ duch antychrysta już działa!”

Zrozumcie, że antychryst nie pojawi się nagle na scenie i zadziwi ludzkość. Raczej jego duch działa misternie już teraz, ustanawiając jego królestwo w zimnych i idących na kompromis sercach. Kiedy pojawi się ostatecznie, będzie objawiony światu, który jest już na niego przygotowany, w sercach, które jego duch już posiada!

Już teraz widzimy wzrastający sentyment dla antychrysta, ale wkrótce to przerodzi się w rzekę, a ostatecznie w wielki ocean. Duch antychrysta atakuje serca wielu odstępczych chrześcijan już teraz. Może zapytasz, „Jak? Dlaczego niektórzy chrześcijanie zwrócą się do antychrysta?” To dlatego, że są podobnych myśli, jak on.

Jan pisze: „Nie miłujcie świata ani tych rzeczy, które są na świecie. Jeśli kto miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. Bo wszystko, co jest na świecie, pożądliwość ciała i pożądliwość oczu, i pycha życia, nie jest z Ojca, ale ze świata..... Dzieci, ostatnia to już godzina. A słyszeliście, że ma przyjść antychryst, lecz oto już teraz wielu antychrystów powstało. Stąd poznajemy, że to już ostatnia godzina” (1 Jan 2:15-18).

Jan ostrzega nas, że ci, którzy dalej kochają rzeczy tego świata, otwierają się na ducha antychrysta. Mówi, „Wiecie, że to są dni ostateczne, ponieważ tak wielu poddało się duchowi pożądliwości, duchowi antychrysta!”

ON MA UPODOBANIE W MIŁOSIERDZIU

Mon, 06 Feb 2012 23:00:01 -0600

„Żadne karanie nie wydaje się chwilowo przyjemne, lecz bolesne, później jednak wydaje błogi owoc sprawiedliwości tym, którzy przez nie zostali wyćwiczeni” (Hebr. 12:11).

Bóg mówi tu o Swoim sercu, jak również o naszych sercach. Jego karanie nie jest dla Niego radosne, ale bolesne i smutne. Ale kiedy Bóg przechodzi do sądzenia, to unosi się nad Swoimi dziećmi, kiedy ich karze. Szuka nawet najmniejszej oznaki smutku i pokuty i odpuszcza przy pierwszym takim znaku. Pragnie powiedzieć: „Wystarczy – nic więcej. To Mnie zbytnio boli, kiedy ciebie karzę.”

Umiłowani, musicie zrozumieć sprawę Bożego bólu. Kiedy inni próbują ciebie zranić, musisz podporządkować swoje myśli i powiedzieć: „Panie, pozwól mi się modlić o moich wrogów, o tych, którzy próbują mnie zranić.”

Bóg kocha najbardziej bezbożnego, zepsutego grzesznika na ulicy, a jeżeli On kocha tę osobę, to o ile bardziej kocha chrześcijanina, który ciebie rani i stał się twoim wrogiem?

Może już pojmujesz jak daleko jesteśmy od serca Bożego. Mamy jeszcze tyle do nauczenia się z Jego serca. Nie, On nie ma upodobania w sądzie. On nie ma upodobania w zniszczeniu bezbożnych, ani w karaniu Swoich dzieci. Wręcz przeciwnie, Jemu to sprawia wielki ból.

Pozwól, że ci powiem w czym Pan ma upodobanie:

„ Któż jest, Boże, jak Ty, który przebaczasz winę, odpuszczasz przestępstwo resztce swojego dziedzictwa, który nie chowasz na wieki gniewu, lecz masz upodobanie w łasce? Znowu zmiłuje się nad nami, zmyje nasze winy, wrzuci do głębin morskich wszystkie nasze grzechy” (Micheasza 7:18-19).

Dzięki Bogu za Jego wielkie współczucie dostępne dla wszystkich. On ma upodobanie w miłosierdziu!

KOCHAĆ PRAWDĘ

Sun, 05 Feb 2012 23:00:01 -0600

Paweł dziękuje Bogu za ludzi, którzy pozostają niewzruszeni w trudnych czasach. Ta święta resztka powstanie przeciwko duchowi antychrysta i będzie stać mocno. Nie będą pokonani. Wręcz przeciwnie, zwyciężą świat, ciało i złego!

„My jednak powinniśmy dziękować Bogu zawsze za was... że Bóg wybrał was od początku ku zbawieniu ... Przeto, bracia, trwajcie niewzruszenie i trzymajcie się przekazanej nauki ... A sam Pan nasz Jezus Chrystus i Bóg, Ojciec nasz, który nas umiłował i dał pocieszenie wieczne, i dobrą nadzieję z łaski niech pocieszy serca wasze i utwierdzi was we wszelkim dobrym uczynku i w dobrym słowie” (2 Tesaloniczan 2:13-17).

Święta resztka kocha prawdę i nie boi się napominania. Badają siebie w świetle Bożego Słowa i pozwalają, aby Ono przenikało ich do samego szpiku. Umiłowani, jeżeli wasze serca będą otwarte na prawdę – jeżeli będziecie trwać w miłości do Słowa Bożego – Pan was ugruntuje.

„Ci, którzy ufają Panu, są jak góra Syjon, która się nie chwieje, lecz trwa wiecznie. Jak Jeruzalem otaczają góry, tak Pan otacza lud swój teraz i na wieki. Gdyż nie pozostanie berło bezbożnych nad działem sprawiedliwych, by sprawiedliwi nie wyciągali rąk swych ku bezprawiu. Czyń dobrze, Panie, dobrym i tym, co są prawego serca. Ale tych, którzy zbaczają na kręte drogi niech Pan odrzuci wraz ze złoczyńcami (Psalm 125:1-4).

Duch antychrysta ma różdżkę, która wskazuje na autorytet. Ale jego moc i panowanie nie dotyczy ciebie, gdyż ty jesteś cząstką Bożej świętej resztki.

„Napisałem wam ...gdyż jesteście mocni i Słowo Boże mieszka w was, i zwyciężyliście złego” (1 Jana 2:14).

„A zwycięstwo, które zwyciężyło świat, to wiara nasza” (1 Jana 5:4).

Niech przyjdzie duch antychrysta. Ty się nie poruszysz, bo będziesz mocno utwierdzony na prawdzie Słowa Bożego. Będziesz w Domu Bożym, oddając chwałę z czystego serca, a twoja wiara zwycięży wszystko, co wróg postawi przeciwko tobie.

PODWÓJNY BÓL!

Thu, 02 Feb 2012 23:00:01 -0600

Pierwsza część Bożego „podwójnego bólu” jest wtedy, kiedy my grzeszymy w Jego obecności przeciwko Jego światłości i miłości. Sam grzech nie jest tym, co smuci Boga, ale fakt, że On zna konsekwencje naszego grzechu. Bóg wie, że nasz grzech wpędzi nas w smutek i rozpacz.

Drugą częścią Bożego „podwójnego bólu” jest to, że nasz grzech zmusza Go do tego, żeby dotrzymywał Swojego Słowa, aby stać przy nas tak jak kochający ojciec i słuchać naszego wołania udręki, kiedy nas karze – a to wszystko po to, aby wytworzyć w nas bogobojny charakter.

Ja kiedyś znalazłem się w kryzysie – byłem na końcu swoich możliwości. Mówiono o mnie oszczerstwa i kiedy to trwało już przez jakiś czas, zacząłem przypominać Bogu Jego Słowo:

„Fałszywe świadectwo nie ujdzie bez kary, a ten, który wypowiada kłamstwo zginie” (Przyp. Sal. 19:9).
„Kłamca chętnie słucha złego (niszczącego) języka” (17:4).

Po jakimś czasie zacząłem wołać w rozpaczy: „Boże, jak długo jeszcze na to pozwolisz? Kłamstwa ciągle się zmieniają i nawet nie wiem czym są z dnia na dzień. Ty jesteś moim obrońcą, Panie, a Ty powiedziałeś, że weźmiesz w obronę Swój lud. Ale ja nie widzę, żebyś egzekwował jakąś sprawiedliwość.”

Kiedy tak myślałem o tych wszystkich oszczerstwach przeciwko mnie, to zacząłem myśleć o innych oczernianych pastorach i sługach. Dzisiaj jest wielu sprawiedliwych ludzi, którzy znoszą okropne doświadczenia dlatego, że inni mówią przeciwko nim złe rzeczy.

Modliłem się: „Dlaczego Panie nadal pozwalasz, by Twoi słudzy byli ranieni?”

Pan odpowiedział: „Dawidzie, jestem miłosiernym, cierpliwym i nierychłym do gniewu, ponieważ sprawia mi ból, kiedy muszę wymierzać Moją sprawiedliwość. Gdybyś mógł odczuwać Mój ból, to nigdy byś nie chciał oglądać Mojego sądu. Zrozumiałbyś dlaczego czekam tak długo, żeby posyłać sąd. Wiesz jak bolesne jest dla ciebie, kiedy musisz karać swoje dzieci. Tak samo jest ze Mną. Boli Mnie to, kiedy muszę karać tych, których kocham!”

SPOJRZENIE NA BOŻY PLAN

Wed, 01 Feb 2012 23:00:01 -0600

„Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: Zejdź na dół, gdyż sprzeniewierzył się lud twój, który wyprowadziłeś z ziemi egipskiej..... Zrobili sobie cielca ulanego, oddali mu pokłon, złożyli mu ofiarę.... Patrzę na lud ten i widzę, że jest to lud twardego karku. Teraz zostaw mnie, żeby zapłonął mój gniew na nich” (2 Mojż. 32:7-10)

„ Lecz Mojżesz łagodził gniew Pana, Boga swego i mówił: Dlaczegóż, Panie, płonie gniew twój przeciwko ludowi twojemu, który wyprowadziłeś z ziemi egipskiej wielką siłą i ręką potężną?... Odwróć się od zapalczywości swego gniewu i użal się nad złem, jakie chcesz zgotować ludowi swemu....I użalił się Pan nad złem, które zamierzał sprowadzić na swój lud” (w.11-14).

Czytając ten fragment wielu chrześcijan mylnie przypisuje więcej łaski i miłosierdzia Mojżeszowi, niż Bogu. Myślą tak: „Mojżesz błaga o wielkie zmiłowanie dla Izraela, podczas gdy Bóg jest gotowy ich zniszczyć.” Nic nie może być dalsze od prawdy. Jedynym powodem dlaczego Mojżesz mógł się tak modlić było to, że znał on Boże serce miłosierdzia.

Boża sprawiedliwość wymagała, aby lud zginął, ale Mojżesz wiedział, że Bogu by sprawiało zbyt wiele bólu wygubienie Jego ludu, dlatego przedstawił tę prośbę przed Bogiem. „Wiem, że Twoja sprawiedliwość płacze, żeby ten lud twardego karku został zmieciony z ziemi, ale ja wiem, że nie byłbyś w stanie znieść bólu, gdybyś tak postąpił. Znam Twoje serce Boże i wiem, że nie możesz zniszczyć Izraela – ponieważ ich kochasz.”

Biblia mówi, że Bóg „zaniechał gniewu”, co znaczy, że zmienił zdanie co do tego w jaki sposób osądzi Izraela. Nie miał zamiaru ich zniszczyć; natomiast ludzie ci mieli pozostać na pustyni. Chociaż ci ludzie nadal będą sprawiać ból Jego sercu przez trzydzieści osiem lat poprzez swoją niewiarę, to Pan będzie ich nadal ochraniał, prowadził, karmił i przyodziewał aż do śmierci.

CZY MAMY TRWAĆ W GRZECHU?

Tue, 31 Jan 2012 23:00:01 -0600

Kiedy Paweł po raz pierwszy nauczał prawdy o usprawiedliwieniu przez wiarę, to wstrząsnęło kościołem. W tym czasie była to niesamowita wiadomość. Nawet niektórzy teologowie odpowiadali, „Jeżeli mam przebaczenie, jeżeli Bóg jest tak miłosierny, żeby mi za darmo przebaczyć, tylko przez wiarę, to mogę sobie dalej grzeszyć, by Bóg mógł się cieszyć, że może mi okazywać więcej łaski!” Ci teologowie nie rozumieli Ewangelii.

Z powodu krzyża Bóg uznał, że wszystko co dotyczy naszej starej natury, jest załatwione. Paweł pytał, „Czy mamy pozostać w grzechu, aby łaska obfitsza była?” (Rzym 6:1) i szybko dodaje, „Oczywiście, że nie!” Wierzę, że Paweł mówił, „Dlaczego ktoś uwolniony od śmierci, miałby z powrotem powracać do zwłok? Dlaczego miałby iść z powrotem do życia w grzechu, kiedy Bóg chce zabrać wszelką winę i potępienie, a dać mu pokój i bezpieczeństwo? Teraz, z powodu krzyża możesz służyć Panu z radością i zadowoleniem, i być Mu posłusznym w nowym zobowiązaniu, które nazywa się miłością”.

Może pytasz, „Czy mamy po prostu przyjąć wiarą usprawiedliwienie Jezusa?” Tak, absolutnie! To właśnie jest droga chrześcijańska – odpoczywanie wiarą w tym, czego Jezus dokonał.

Nasz stary człowiek jest martwy, a nowy nazywa się Jezus. Kiedy naszą wiarę pokładamy w Nim, Bóg akceptuje nas w pełni. Uważa nas za sprawiedliwych, ukrytych na łonie Jego drogiego Syna. Dlatego, kiedy upadniesz lub zgrzeszysz, biegnij szybko do twojego Obrońcy, twojego Adwokata. Wyznaj Mu swoje upadki i odpocznij w Jego sprawiedliwości.

Może zapytasz, „Czy dobre uczynki nie mają miejsca w tej doktrynie?” Oczywiście, że mają, ale w tym znaczeniu: Dobre uczynki nie mogą cię zbawić, ani usprawiedliwić, ani zapewnić ci akceptacji przed Bogiem. Jedyne, co cię zbawi, to twoja wiara w to, co Jezus uczynił!

Co Jezus uczynił? On cię zbawił, przebaczył ci i przyjął cię w Umiłowanym. Bóg widzi cię teraz tylko w Jezusie Chrystusie i dlatego musimy przychodzić do naszego Zbawiciela za każdym razem, kiedy upadamy. Krew, która nam przebaczyła i oczyściła nas kiedy po raz pierwszy przyszliśmy do Jezusa, to ta sama krew, która nas zachowa aż On powróci.

Wraz z tym zabezpieczeniem przychodzi wyższe zobowiązanie do wykonywania wszystkich naszych uczynków w Jego mocy i sile, a nie w naszych próbach, by czynić to o własnych siłach. „Jeśli Duchem sprawy ciała umartwiacie, żyć będziecie” (Rzym. 8:13).

ZBAWIONY TYLKO Z ŁASKI

Mon, 30 Jan 2012 23:00:01 -0600

Kiedy po raz pierwszy przyszliśmy do Chrystusa, zaufaliśmy, że nasze grzechy są przebaczone. Uwierzyliśmy, że jesteśmy przyjęci i możemy odłożyć nasze poczucie winy i powiedzieć, „Jestem zbawiony tylko przez wiarę w to, co Jezus uczynił dla mnie na krzyżu”.

Potem w naszej drodze z Jezusem na nowo popełnialiśmy akty nieposłuszeństwa. Byliśmy zdruzgotani przez nasze grzechy i szybko straciliśmy wizję krzyża. Próbowaliśmy wypracować naszą własną sprawiedliwość, by odzyskać Bożą przychylność, ale życie stało się zmorą poprzez powracanie do grzechu, wyznawanie, grzeszenie i wyznawanie.

Czasami postępujemy tak, jakby nasze własne wysiłki mogły nas zbawić. Myślimy, że gdyby nam się udało zreformować nasze ciało, Bóg będzie zadowolony. Stale pracujemy nad naszym starym człowiekiem, by go ukształtować do zwycięskiego życia chrześcijańskiego.

Niektórzy chrześcijanie mogą mówić, „Zapłaciłem wysoką cenę za zwycięstwo, które osiągnąłem. Kosztowało mnie to wiele bólu i cierpienia. Pościłem, modliłem się i udało mi się odrzucić moje grzeszne pragnienia. Czy moje zmagania nie są nic warte przed Bogiem? Czy On uważa moją sprawiedliwość i moje wysiłki za brudną szatę?” Tak! To wszystko jest z ciała i nic z tego nie ostoi się przed Nim. Jest tylko jedna sprawiedliwość, a to jest sprawiedliwość Jezusa Chrystusa!

„Bo nie znając usprawiedliwienia, które pochodzi od Boga, a własne usiłując ustanowić, nie podporządkowali się usprawiedliwieniu Bożemu” (Rzym. 10:3).

Jedyny sposób, by skorzystać z Bożej łaski, to uznać prawdę: „W moim ciele nie ma nic dobrego i nic z moich dobrych uczynków nie zapewnia mi zbawienia. Nie staję się sprawiedliwym przez cokolwiek, co robię w swojej sile. Moja sprawiedliwość jest jedynie w Chrystusie” Paweł mówi o darze usprawiedliwienia: „Ci, którzy otrzymują obfitość łaski i daru usprawiedliwienia, królować będą w życiu przez jednego, Jezusa Chrystusa” (Rzym. 5:17).

BEZ DZIEDZICTWA

Sun, 29 Jan 2012 23:00:01 -0600

Paweł podaje nam listę tych, którzy nie odziedziczą królestwa Bożego.

„Ani wszetecznicy, ani bałwochwalcy ani cudzołożnicy, ani rozpustnicy, ani mężołożnicy, ani złodzieje, ani chciwcy, ani pijacy, ani oszczercy, ani zdziercy Królestwa Bożego nie odziedziczą” (1 Kor 6:9-10).

Potem apostoł dodaje: „A takimi niektórzy z was byli; aleście obmyci, uświęceni, i usprawiedliwieni w imieniu Pana Jezusa Chrystusa i w Duchu Boga naszego” (w.11).

Jak ci ludzie, którzy byli zbawieni z okropnych grzechów, stali się sprawiedliwymi przed Bogiem? Co się z nimi stało, że już nie byli złymi, a zamiast tego zostali zaakceptowani przez Boga?

Po pierwsze, Bóg nie ma względu na osoby. Na Nim nie robią wrażenia ziemskie tytuły i honory – czy to jest król, królowa, prezydent lub premier. Po drugie, Bóg nie jest oczarowany naszą dobrocią. Długie modlitwy, posty, dziesięciny, studiowanie Biblii, akty miłosierdzia – żadne z nich nie czynią nas sprawiedliwymi lub godnymi dla Boga. Nawet nasz „dobry” cielesny charakter, mowa, myśli i uczynki – gdyby miały być dowodem naszej sprawiedliwości przed Bogiem, są jak stęchlizna w Jego nozdrzach.

Kiedy Jezus poszedł na krzyż, ukrzyżował „starego człowieka” ciała. Został tylko jeden Człowiek, ten, który jest według Boga – a tym jest Jego Syn. Kiedy Jezus zakończył Swoją misję na ziemi i usiadł po prawicy Ojca, Bóg powiedział, „Od teraz uznaję tylko jednego Człowieka, jedną sprawiedliwość. Każdy, kto przychodzi do Mnie, musi przejść przez Niego – Mojego Syna. Wszyscy, którzy chcą być sprawiedliwi, muszą przyjąć Jego sprawiedliwość i żadną inną!”

Jesteśmy zaakceptowani w Bożych oczach tylko przez wiarę w Chrystusa i Jego dzieło. „On nas zaakceptował w Umiłowanym” (Efezjan 1:6).

Czy widzisz, jak ważne jest trwanie w Jezusie i przychodzenie do Niego szybko, kiedy upadasz? Musisz nauczyć się szybko do Niego przychodzić i wołać, „Jezu, zawiodłem Cię! Sam nie dam rady. Bez względu na to, co robię, nie mogę być uznany przed Ojcem inaczej, jak tylko, kiedy przychodzę do Niego przez Ciebie!”