Bez względu na to, w jakim kłopocie jesteś, nie możesz o własnych siłach się z niego wyplątać.

Aby zrozumieć, jak Bóg wyzwala nas z utrapień, musimy prześledzić to, jak On wyzwolił Izrael z ich niewoli. Biblia mówi: „A to wszystko na tamtych przyszło dla przykładu i jest napisane ku przestrodze dla nas” (1 Kor. 10:11).

Wszystko, co spotkało Izrael – ich niewola, doświadczenia i wyzwolenie z Egiptu – to są przykłady dla nas obecnie.

Psalmista Pisze, „Dobrze mi, żem został upokorzony, Abym się nauczył ustaw twoich” (Psalm 119:71).

Nasz Zbawiciel jest teraz jako człowiek w chwale. On jest żywą osobą – z ciałem, kośćmi włosami, oczami – nawet chociaż jest Bogiem. Chociaż my jesteśmy na ziemi, Jego Duch mieszka w nas: „A ponieważ jesteście synami, przeto Bóg zesłał Ducha Syna swego do serc waszych, wołającego: Abba, Ojcze!” (Gal. 4:6).

Ale w świecie działa jeszcze inny duch – to duch antychrysta. Tak, jak jest pewne, że Chrystus dał nam Swojego Ducha, tak jest też w tym świecie duch antychrysta, przygotowując ludzi na przyjęcie Człowieka Grzechu!

„Żadne karanie nie wydaje się chwilowo przyjemne, lecz bolesne, później jednak wydaje błogi owoc sprawiedliwości tym, którzy przez nie zostali wyćwiczeni” (Hebr. 12:11).

Bóg mówi tu o Swoim sercu, jak również o naszych sercach. Jego karanie nie jest dla Niego radosne, ale bolesne i smutne. Ale kiedy Bóg przechodzi do sądzenia, to unosi się nad Swoimi dziećmi, kiedy ich karze. Szuka nawet najmniejszej oznaki smutku i pokuty i odpuszcza przy pierwszym takim znaku. Pragnie powiedzieć: „Wystarczy – nic więcej. To Mnie zbytnio boli, kiedy ciebie karzę.”

Paweł dziękuje Bogu za ludzi, którzy pozostają niewzruszeni w trudnych czasach. Ta święta resztka powstanie przeciwko duchowi antychrysta i będzie stać mocno. Nie będą pokonani. Wręcz przeciwnie, zwyciężą świat, ciało i złego!

Pierwsza część Bożego „podwójnego bólu” jest wtedy, kiedy my grzeszymy w Jego obecności przeciwko Jego światłości i miłości. Sam grzech nie jest tym, co smuci Boga, ale fakt, że On zna konsekwencje naszego grzechu. Bóg wie, że nasz grzech wpędzi nas w smutek i rozpacz.

Drugą częścią Bożego „podwójnego bólu” jest to, że nasz grzech zmusza Go do tego, żeby dotrzymywał Swojego Słowa, aby stać przy nas tak jak kochający ojciec i słuchać naszego wołania udręki, kiedy nas karze – a to wszystko po to, aby wytworzyć w nas bogobojny charakter.

„Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: Zejdź na dół, gdyż sprzeniewierzył się lud twój, który wyprowadziłeś z ziemi egipskiej..... Zrobili sobie cielca ulanego, oddali mu pokłon, złożyli mu ofiarę.... Patrzę na lud ten i widzę, że jest to lud twardego karku. Teraz zostaw mnie, żeby zapłonął mój gniew na nich” (2 Mojż. 32:7-10)

Paweł podaje nam listę tych, którzy nie odziedziczą królestwa Bożego.

„Ani wszetecznicy, ani bałwochwalcy ani cudzołożnicy, ani rozpustnicy, ani mężołożnicy, ani złodzieje, ani chciwcy, ani pijacy, ani oszczercy, ani zdziercy Królestwa Bożego nie odziedziczą” (1 Kor 6:9-10).

Potem apostoł dodaje: „A takimi niektórzy z was byli; aleście obmyci, uświęceni, i usprawiedliwieni w imieniu Pana Jezusa Chrystusa i w Duchu Boga naszego” (w.11).

„Znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest miłe, a brzemię moje lekki” (Mat. 11:29-30).

Znam tylko jeden sposób wejścia do odpocznienia, o którym mówi Jezus. Jeżeli to zrozumiesz, to ta prawda wprowadzi cię w najbardziej chwalebny pokój, jaki jest możliwy po tej stronie nieba i zakończy wszelkie uczucie niepewności.

Fundamentalna prawda, na której wszystkie inne są zbudowane, to doktryna o usprawiedliwieniu przez wiarę. Jest to doktryna, którą musisz zrozumieć, jeżeli masz nadzieję wejść w odpocznienie, które Jezus oferuje.

„Ale ten jest Żydem, który jest nim wewnętrznie, i to jest obrzezanie,
które jest obrzezaniem serca, w duchu,
a nie według litery; taki ma chwałę nie u ludzi,
lecz u Boga” (Rzym. 2:29).