„Są to ci, którzy się nie skalali z kobietami; są bowiem czyści. Podążają oni za Barankiem, dokądkolwiek idzie. Zostali oni wykupieni spomiędzy ludzi jako pierwociny dla Boga i dla Baranka. I w ustach ich nie znaleziono kłamstwa; są bez skazy” (Objaw. 14:4-5).

Wraz z moją żoną jedliśmy obiad z przyjaciółką naszej rodziny, którą znamy od wielu lat. Naraz, w czasie naszego posiłku nasza przyjaciółka zaczęła wypowiadać myśli, które słyszałem od chrześcijan w całym kraju. Powiedziała do nas:

Uczę się czegoś wspaniałego o Duchu Świętym. Ma On bardzo unikalne cechy: Nie lubi mówić o Sobie. Nie zwraca naszej uwagi na Siebie.

"... Dzięki bojaźni Pana stronimy od złego" (Przyp. Sal. 16:6). "Bać się Pana - znaczy nienawidzić zła..." (Przyp. Sal. 8:13). "Kto ma przykazania moje i przestrzega ich, ten mnie miłuje..." (Jan 14:21). "A to jest miłość, abyśmy postępowali według przykazań jego..." (2 Jana 6).

"Wy jesteście świadkami i Bóg, jak świątobliwe i sprawiedliwe, i nienaganne było postępowanie nasze między wami, wierzącymi..." (1 Tes 2:10).

Wzywanie Boga na świadka swojej świętości - to naprawdę potężne stwierdzenie! A jednak Paweł bez wahania szczycił się przed wierzącymi w Tesalonikach:

Bóg pragnie, aby każdy wierzący w pełni panował nad swoim życiem - poprzez moc i siłę Ducha Świętego. Biblia wyraźnie stwierdza, że nasze życie powinno być kierowane przez Pana. Dawid zaświadczył: "Ci, którzy ufają Panu, nie zawiodą się" (zob. Psalm 22:5).

Jednak twoje życie nie będzie pod kontrolą, jeśli jesteś opanowany przez ducha strachu, pożądliwości, przygnębienia lub depresji. Jeżeli nieustannie jesteś bombardowany uczuciami bezwartościowości albo myślami o poddaniu się - wtedy twoje życie nie jest pod kontrolą!

Mógłbym wam wymienić całą listę grzechów, które popełniają wierzący chrześcijanie. Jednak żaden z nich nie byłby bliski temu jednemu, o którym chcę porozmawiać. Grzech ten jest korzeniem wszystkich grzechów - rodzi on wszelkie inne grzechy. Jest to grzech niewiary!

"A Duch składa świadectwo, gdyż Duch jest prawdą" (1 Jana 5:6).

Kila lat temu zostałem zaproszony na ewangelizację do podmiejskiego kościoła w okolicy Nowego Jorku. Ludzie zachwycali się "udaną ewangelizacją" prowadzoną przez dwóch młodych kaznodziejów. W końcu i ja udałem się na jedno z ich spotkań, gdzie posadzono mnie na przedzie, razem z grupą prowadzącą. Jakże bardzo nieświadomy byłem tego okropnego doświadczenia, które miało być moim udziałem!

Bóg pracuje, dokonując czegoś ukrytego i cichego. Jest to tak nadprzyrodzone, że przekracza możliwości ludzkiego umysłu. Jednak to, czego On dokonuje w tej chwili wywrze wpływ na cały świat w tych dniach ostatecznych.

Kościół Jezusa Chrystusa wyrobił sobie zniekształcony obraz tego, czym jest zepsucie. Niewielu chrześcijan rozumie Bożą definicję zepsucia, a jeszcze mniej przyznałoby się do tego, że sami są zepsuci.

Jestem przekonany, że Salomon jest obrazem ducha i natury współczesnego, laodycejskiego kościoła dni ostatecznych. A ten kościół - tutaj w Ameryce i na całym świecie - zmierza do tej samej ruiny, która spotkała Salomona.

Pismo mówi nam:

"I Salomon, syn Dawida został umocniony w królestwie swoim, a Pan jego Bóg był z nim i powiększył go niezmiernie..." (2 Kron. 1:1).