Jezus powiedział; „Szymonie, Szymonie, oto szatan wyprosił sobie, aby was przesiać jak pszenicę. Ja zaś prosiłem za tobą, aby nie ustała wiara twoja, a ty, gdy się kiedyś nawrócisz, utwierdzaj braci swoich. On zaś rzekł do niego: Panie, z tobą gotów jestem iść i do więzienia, i na śmierć. A On rzekł: Powiadam ci, Piotrze, nie zapieje dzisiaj kur, a ty się trzykroć zaprzesz, że mnie znasz”. (Łuk. 22:31-34).

Mam do was pytanie: Co mogą zrobić dzieci Boże w czasach nadchodzącego sądu, aby poruszyć serce Pana?

Widzimy katastrofy przyrodnicze na taką skalę jak nigdy dotąd; fale tsunami, huragany, pożary, powodzie, susze. Myślę o zniszczeniu spowodowanym przez tsunami, które poruszyło cały świat, o huraganie Katrina, trzęsieniach ziemi w Indiach i Pakistanie.

Apostoł Paweł mówi, że w dniach ostatecznych przyjdzie na całą ziemię wielkie odstępstwo. Co to jest odstępstwo?

Obecnie cały świat drży z powodu wybuchu terroru i nieszczęść, które mają miejsce na ziemi. Każdego dnia budzimy się, słysząc o nowej tragedii. Niektórzy obserwatorzy mówią, że jesteśmy świadkami początku III wojny światowej.

Najpierw terroryści wysadzili pociągi w Hiszpanii, następnie masy ludzi zginęły w wybuchu w pociągu w Indiach. W Pakistanie niszczycielskie trzęsienie ziemi zrujnowało całe miasta, pozostawiając tysiące bezdomnych, głodnych i cierpiących. Wielu na Dalekim Wschodzie nadal cierpi po skutkach tsunami.

W ostatnich kilku latach prowadziliśmy wiele konferencji dla pastorów, ale celowo nie nauczałem, jak głosić kazania. Dość mam zmagań z moimi własnymi kazaniami i nie chciałbym nikogo uczyć, jak to robić.

Pamiętam wyraźnie takie chwile w mojej ponad pięćdziesięcioletniej służbie kaznodziejskiej, kiedy głoszone przeze mnie słowo poruszało i przeszywało moją własną duszę. Kiedy głosiłem te kazania, wiedziałem, że towarzyszy im duchowy autorytet. Był w nich bez wątpienia dotyk Pana.

Pewnego dnia Pan ukazał się Abrahamowi i dał mu niezwykłe polecenie: “Wyjdź z ziemi swojej i od rodziny swojej, i z domu ojca swego do ziemi, którą ci wskażę” (1 Mojż. 12:1).

Jakież to zdumiewające. Naraz Bóg wybrał człowieka i powiedział do niego: “Chcę, byś wstał i poszedł, zostawiając za sobą wszystko – swój dom, swoich krewnych, nawet swój kraj. Chcę wysłać cię gdzieś, a w drodze będę ci wskazywał, jak tam dojść”.

Przesłanie, które teraz do was piszę, otrzymałem od Ducha Świętego. Właściwie traktuję je jako wezwanie do czujności dla siebie samego. Zdaję sobie sprawę z tego, że wielu czytelników może nie potrzebować takiego samego poruszenia, jakiego ja potrzebuję. Jednak to poruszenie Ducha było tak mocne i głębokie, że chcę trzymać te notatki zawsze na swoim biurku, abym mógł je czytać na nowo i na nowo w dniach, które są przede mną.

Chcę pokazać wam jeden z najciemniejszych dni w historii Izraela. Tego szczególnego dnia pewna wdowa stała przed trzema trumnami, otoczona tłumem płaczących ludzi. W tym tłumie rozpaczających były setki innych, płaczących wdów, jak również mnóstwo rannych żołnierzy, których rany jeszcze krwawiły.