World Challenge Pulpit Series Newsletters

Het liefdevolle antwoord van de Heer op verdriet.

rina_jongsma — Thu, 03 Dec 2009 13:17:37 -0600

Ik ben gewoon verbaasd over het liefdevolle antwoord van de Heer op verdriet. Als ik de bijbel lees, zie ik dat niets onze God meer raakt dan de ziel die overweldigd wordt door verdriet.

Verdriet wordt gedefinieerd als: "diep lijden" of "verdriet veroorzaakt door zeer grote nood". Jesaja vertelt ons dat de Heer zelf bekend is met deze zeer grote, pijnlijke emotie: "Hij was veracht en van mensen verlaten, een man van smarten en vertrouwd met ziekte" (Jes. 53:3).

We zien een geweldig voorbeeld van Gods liefdevolle antwoord op verdriet in Marcus 5. Dit hoofdstuk verhaalt de ontmoeting van Jezus met Jairus, een leider van een synagoge, en een vrouw met een chronische bloeding.

Als leider van de synagoge in Capernaüm, was Jairus deel van een religieus systeem dat Jezus had verworpen. We weten niet wat Jairus persoonlijk dacht van Christus, maar we weten wel dat hij getuige was geweest van zijn genezende kracht. Het is zeer waarschijnlijk in de synagoge van Jairus geweest dat Christus een man met een verschrompelde hand genas. En Jairus was waarschijnlijk onder de menigte toen Jezus boze geesten uitwierp, die riepen: "U bent de zoon van God" (Marcus 3: 11).

Jairus moet ook hebben geweten van de machtige werken van Jezus in andere steden zoals Chorazin en Bethsaida. Hij en andere oudsten in Capernaüm gebruikten hun grote invloed om hem te verwerpen, waarop Jezus tot hen zei: "En gij, Kafarnaüm, zult gij tot de hemel verheven worden? Tot het dodenrijk zult gij nederdalen; want indien in Sodom de krachten waren geschied, die in u geschied zijn, het zou gebleven zijn tot de dag van heden" (Mattheüs 11:23).

Maar nu, zoals we lazen in het verhaal over Jairus in Marcus 5, zien we dat verdriet in het huis van de leider van de synagoge is gekomen. Zijn 12 jaar oude dochter lag ziek in bed en ging bijna dood (Marcus 5: 23). Zeker maakte dit dat Jairus aan Jezus moest denken.

Als deze ellende het huis van Jairus niet had getroffen, dan twijfel ik of hij naar Jezus was gekomen. Bedenk eens: zelfs het wonder van de genezen hand had Jairus niet aangeraakt. Massa's mensen volgden Jezus om hem te horen prediken en hem wonderen te zien doen, maar niets daarvan trok Jairus tot hem. Misschien wist zelfs de eigen dochter van Jairus over Christus, omdat de schriften zeggen dat de kinderen in hem geloofden en hem prezen. Ik kan me zo voorstellen dat dit zieke klein meisje haar vader vroeg: "Vader, roep Jezus toch, Hij zal me genezen."

Nu was het geliefde kind van Jairus op het punt van doodgaan. Welke innerlijke strijd had deze leider van de synagoge te doorstaan voordat hij Jezus om hulp verzocht? Zijn sociale cirkel bespotten Christus, en noemde hem een oplichter. Zij wilden hem doden, en bereidden zelfs een aanslag voor op zijn leven. Als Jairus naar Jezus zou gaan om hulp, zou hij verbannen worden, afgesneden, belachelijk worden gemaakt. Het zou hem niet alleen zijn plaats in de synagoge kosten, maar ook in de religieuze samenleving. Hij zou uitgestoten zijn.

Ik geloof dat ons daarom wordt verteld dat vele mensen Jairus volgden toen hij tenslotte hulp aan Christus kwam vragen (Marcus 5:24). De mensen van Capernaüm wilden zien wat er zou gebeuren met deze leider van de synagoge als hij Jezus in zijn huis bracht.

Dus, wat was het antwoord van de Heer toen Jairus aan zijn voeten viel en hem: "dringend verzocht"? We worden gewoon gezegd: "Jezus ging met hem mee". Christus antwoordde in liefde, zelfs toen het geloof van Jairus in hem uit verdriet was geboren. Ik kan me voorstellen wat de discipelen dachten: "Deze man, die Jairus, wilde niks met Jezus te maken hebben toen alles goed ging. Nu wil hij hem alleen maar omdat hij in de narigheid zit. Jairus moet naar Jezus toe omdat hij geen andere optie heeft."

Ze hadden gelijk: alleen verdriet had Jairus tot Jezus gebracht. Maar het feit is dat we een heiland dienen die liefdevol antwoord op iedere pijn, verdriet en zorg. Bedenk eens: wat Jairus deed, hebben we allemaal gedaan. Ook wij vergaten vaak de Heer, verwaarloosden hem, en verwierpen hem zelfs misschien. Maar de vraag waar onze God het meest in is geïnteresseerd is deze: "Op welk punt ben je nu met mij? Roep je voor het verdriet dat je nu hebt mijn hulp in?"

Zelfs toen God zijn volk Israël aan het kastijden was, werd hij diep geraakt door hun verdriet. Richteren 10:16 vertelt ons: "Toen kon Hij Israëls ellende niet langer aanzien." De Heer was dus bedroefd over zijn volk, en had diepe pijn. Tot dat punt had Hij die generatie gezegd: "Ik zal u niet meer verlossen." Maar nu, in hun tijd van ellende, antwoordde Hij door in hun verdriet aanwezig te zijn.

We vinden dit zelfde patroon terug in het hele Oude Testament. Keer op keer lezen we: "God had berouw vanwege hun ellende." De zin suggereert: "medelijden, verdriet, troost, lastenverlichting."

Zelfs in zijn oordeel heeft God verdriet over zijn kinderen. De Psalmist verklaart iets ongelooflijks: "Dan gedacht Hij te hunnen gunste aan zijn verbond, en had deernis naar zijn grote goedertierenheid. Dan deed Hij hen barmhartigheid vinden bij allen die hen als gevangenen hadden weggevoerd" (Psalm 106:45-46). Als God Zijn kinderen ziet pijn lijden, heeft Hij niet alleen verdriet over hen, maar Hij maakt zelfs dat hun vijanden met hen medelijden krijgen!

Misschien word je, als je dit leest, terneergedrukt door één of ander zwaar verdriet. Bijvoorbeeld over het verdriet van een goede vriend (vriendin) die lijdt of pijn heeft. Het kan een zoon of dochter zijn die teruggevallen is, en langzaam wegzinkt in de dood van zonde. Het kan ook zijn dat iemand die je dierbaar is een dreigende, zware financiële crisis moet doorstaan. Ik zeg tegen jullie allemaal: Jezus Christus wordt geraakt door jullie verdriet.

Het is geweldig Jezus bij ons te hebben wanneer wij pijn lijden, zoals Jairus ook gehad. Maar zelfs als het erop lijkt dat er een wonder gaat gebeuren, kan er oponthoud zijn. Ofschoon Christus met hem was, zou een dodelijk oponthoud Jairus tot een punt brengen dat hij geen hoop meer had.

Op weg naar het huis van Jairus, ontmoetten zij een vrouw die lijdde aan een chronische bloeding. 12 jaar lang had zij zonder oponthoud gebloed. Ze stierf letterlijk een langzame dood. Lucas, een geneesheer, schreef dat zij: "door niemand genezen kon worden" (Lukas 8: 43).

De joodse wetten zeiden dat deze vrouw "onrein" was. Voor ons vertegenwoordigt zij een type van gelovige die vastzit aan de "onreinheid" van zonde. In feite kunnen sommigen die deze boodschap lezen aan het "bloeden zijn" door iets wat voor hen een ongeneeslijke zondeplaag is geweest. Gedurende de jaren is hun geestelijke leven langzaam weggekwijnd door een gevecht waar ze niet in konden overwinnen.

Twaalf jaar lang vocht deze vrouw dat soort gevecht. Ze zocht overal naar genezing. Ze hoorde van een of andere specialist, en dat gaf haar weer op. Bij ieder dokter die zij raadpleegde, herhaalde zij opnieuw haar verhaal, en zei: "Dit is mijn probleem." Zij namen allemaal geld van haar aan en deden haar beloftes. Maar iedere keer kwam zij ontmoedigd thuis. Op een zeker punt moet deze vrouw gedacht hebben: "Het heeft geen zin. Mijn toestand is hopeloos. Ik ga door met lijden totdat ik langzaam sterf."

Jammergenoeg zie ik massa's christenen hedentendage die precies doen wat deze vrouw deed. Zij rennen naar iedere plaats die een antwoord aanbiedt. Zij leggen hun problemen steeds weer uit en hopen dat zij deze keer verlossing zullen vinden. Alles wat zij willen is dat iemand het bloeden van hun hart doet stoppen.

Nu reikte deze lijdende vrouw voor de laatste keer uit om hulp te verkrijgen. Deze keer ging het er om deze man Jezus aan te raken, alleen maar contact met hem te maken door de zoom van zijn kleed aan te raken. En toen zij dat deed, werd ze ogenblikkelijk genezen!

Op hetzelfde moment keerde Jezus zich om en vroeg: "Wie raakte mij aan?" Dit maakte dat deze vrouw begon te trillen van angst (zie Marcus 5: 33). Waarom deed zij dat? Omdat zij volgens de wet onrein was. Het werd haar zelfs niet toegestaan om samen met anderen te aanbidden, laat staan iemand aanraken. De joodse wet verklaarde: "Drieëndertig dagen zal zij blijven in het reinigingsbloed; niets heiligs zal zij aanraken, naar het heiligdom zal zij niet komen, totdat de dagen van haar reiniging vervuld zijn." (Lev. 12:4).

Deze vrouw was bang om toe te geven wat zij had gedaan. Ze had zelfs reden om bang te zijn voor haar leven. Maar: "Wetende wat met haar geschied was, kwam zij en wierp zich voor Hem neder en zeide Hem de volle waarheid." (Marcus 5:33).

De eerste reden was dat Jezus wilde dat deze vrouw bevrijd zou worden van haar gevoel van "onrein zijn". Hij wilde dit moment gebruiken om publiekelijk deze smaad van haar weg te nemen.

Ik ken vele christenen die, zoals deze vrouw deed, onder een wolk van angst leven vanwege hun: "onrein zijn". Misschien beschrijft dit jou. Je hebt zolang al met een zonde geleefd dat je denkt: "En wat nou met míjn verschrikkelijke zondegeschiedenis? Als Jezus helemaal geneest, dan moet er wel iets mis zijn met me. Dan hoor ik niet in de kerk. Het is een heilige plaats, en ik ben niet rein."

Ik zeg tegen je dat als je in een goede, liefdevolle kerk bent, je echt op de juiste plek bent, omdat de Geneesheer er is! En niemand is er in geïnteresseerd hoe slecht je in het verleden was of hoe lang je al "onrein" bent. In plaats daarvan zouden ze alleen maar zoveel om je moeten geven dat ze je vragen: "Wil je genezen worden?"

Dit brengt ons naar de tweede reden waarom Jezus een oponthoud van het wonder voor Jairus toestond: Hij probeerde Jairus een diepe les te leren. Probeer je eens voor te stellen hoe dit tafereel zich ontwikkelde: Jairus was wanhopig om Jezus naar het bed van zijn dochter te brengen. Maar deze vrouw met haar probleem van bloeden bleef maar praten en vertelde Jezus haar hele verhaal. Volgens de schriften vertelde zij hem alles, wat veel tijd gekost moet hebben.

Ik vraag me af of Jairus bij zichzelf dacht: "Deze vrouw is 12 jaar lang ziek geweest. Kan dit niet nog een paar uurtjes wachten? Mijn dochter staat op het punt dood te gaan op dit moment." Ik stel me voor hoe hij in zijn handen wrijft, en nerveus van de ene voet naar de andere gaat, zijn tenen krult, turend om te zien of er al een boodschapper aankwam.

Het feit is, Jezus had regelrecht naar het huis van Jairus kunnen gaan zonder oponthoud. Hij zou de vrouw daar hebben kunnen genezen, zonder naar haar hele verhaal te luisteren. Maar hij stelde het allemaal uit met een bedoeling. Hier was deel één van de les die hij wilde geven: het is mogelijk voor ons zo gericht te zijn op ons eigen lijden en pijn, ons eigen behoefte aan een wonder, dat we niet meer instaat zijn ons te verheugen in wat Jezus aan het doen is bij anderen. In het kort, onze pijn kan ons verblinden voor de nood van iemand anders dan wijzelf.

Dat brengt ons naar deel twee van de les: Als we zien wat Jezus voor anderen doet, kan dat ons geloof opbouwen voor ons eigen probleem. Ik geloof dat Christus het geloof van Jairus probeerde op te bouwen in deze situatie. Hij zou tegen Jairus gezegd kunnen hebben: "Ik weet hoe wanhopig je bent, en ik weet alles over de situatie van je dochter. Maar kijk eens naar deze arme vrouw! Ze heeft iedere dag al meer dan 12 jaar geleden, ieder uur sinds het moment dat je dochter was geboren."

Dus, is er oponthoud geweest bij de beantwoording van jouw gebed? Zie je dat anderen om je heen overwinningen krijgen, aangeraakt worden en genezen, en dat er wonderen bij hen gebeuren, maar jij staat er maar hopeloos bij en je lijdt? Word je ongeduldig of boos op God en roep je: "Waarom ik niet Heer? Waar is mijn wonder? Waarom wordt het uitgesteld?" Als dat zo is, mis je helemaal waarom het gaat. De Heer probeert je geloof op te bouwen. Hij wil dat je voorbij het punt komt van verdriet en op Hem gaat vertrouwen, welke oponthouden er ook zullen komen. Hij toont je dat Hij aan het werk kan zijn met het genezen van duizenden om je heen en toch zijn ogen op jou gericht kan hebben!

Ik vraag me af of Jairus de verbazingwekkende woorden van Jezus kon horen tegen de bloedende vrouw: "Dochter, uw geloof heeft u behouden; ga heen in vrede en wees genezen van uw kwaal." (Marcus 5:34). Ik twijfel of Jairus er iets van gehoord heeft, omdat zijn focus nu op een boodschapper gericht was die naar hem toe zou rennen. De schriften zeggen dat, terwijl Jezus nog steeds de wondere woorden sprak tegen de vrouw, Jairus een ijzingwekkende boodschap kreeg: "Uw dochter is gestorven" (5:35).

Oh, wat een leugens moet satan in de oren van Jairus hebben gefluisterd: "Dit is allemaal tevergeefs geweest. Jezus kan niks voor je doen. Er is geen wonder. Deze vrouw zegt dat ze genezen is, maar zou het waar zijn?" Toen kwamen de doordringende woorden van de boodschapper: "Waarom valt gij de Meester nog lastig? Bedenk eens wat hier tegen Jairus werd gezegd: "Het heeft geen zin. Het is te laat voor God om te werken. Bedankt, Jezus, maar het hoeft niet meer. U wachtte te lang met helpen."

Ik kan een stem horen door dit alles heen die erg tegen Jairus tekeergaat: "Je vertrouwde op deze Jezus. Je viel aan zijn voeten en smeekte om zijn hulp. Maar niets hielp. Het is nu weer tijd om rechtsomkeert te maken naar de synagoge. Jezus kan je niet helpen."

Maar Jezus had alles gehoord wat er gaande was. Nu, terwijl Hij de angst, wanhoop en verdriet zag op het gezicht van Jairus, zei Hij tegen hem: "Wees niet bevreesd, geloof alleen" (Marcus 5:36). Ik geloof dat Christus tot deze menigte en tot ons vandaag zei: "Het is niet genoeg om met mij mee te lopen, mij aan te roepen en voor mijn voeten te vallen in berouw. Je moet in mij vertrouwen. Je moet geloven dat ik leven uit de dood kan doen ontstaan."

Inderdaad, er was een laatste test voor het geloof van Jairus: hij werd gedwongen de dood recht in het gezicht te kijken. De geliefde dochter van deze gebroken man was dood. Stel je de chaos en verwarring eens voor in zijn huis toen hij en Jezus aankwamen. Ik kan me zo voorstellen dat Jairus' vrouw zich in zijn armen wierp, roepend: "Waar ben je geweest? Het is te laat. Onze dierbare dochter is dood!"

Zoals de gewoonte was van die tijd, waren betaalde, professionele treurders aan het huilen en weeklagen bij dit gebeuren. Maar toen Jezus dit allemaal zag, zei hij tot hen: "Waarom maakt gij misbaar en weent gij? Het kind is niet gestorven, maar het slaapt" (5:39). Wat was hun reactie? "En zij lachten Hem uit" (5:40). Eens temeer verwierpen zij de boodschap van Jezus.

Geliefde, deze situatie laat zien wat de Heer van ons allemaal vraagt. We moeten recht in onze plek van verwarring lopen, terwijl de dood, verschrikking en bespotting ons aanstaren, en dit woord gehoorzamen: "Wees niet bevreesd, geloof alleen!

We weten niet of het geloof van Jairus staande was gebleven, of dat zijn hart gebroken was van angst. We weten alleen dat ze allemaal stomverbaasd waren door wat er verder gebeurde. Jezus nam het dode meisje bij de hand en zei: "Talita koem, hetgeen betekent: Meisje, ik zeg u, sta op! En het meisje stond onmiddellijk op en het kon lopen; want het was twaalf jaar" (5:41-42).

Kerk, we moeten ons steeds weer de woorden van Jezus herinneren, in tijden van hopeloosheid en dood, als alle mogelijkheden verdwenen zijn en niets menselijkerwijze meer gedaan kan worden: "Wees niet bevreesd, geloof alleen." Je zegt misschien: "Maar wanneer ik pijn heb, heb ik niet de kracht om te geloven. Dan ben ik te zwak, en voel ik me erdoor overweldigd." Ik moet toegeven dat zelfs na 58 jaar in de bediening, ik nog steeds bid: "Heer, U moet geloof in mij leggen. Ik kan uit mijzelf niet geloven." Maar ik kan ook getuigen dat de heilige Geest getrouw is om dat werk te doen. Hij heeft nooit gefaald het voor mij te doen.

Tenslotte zegt Paulus, komt er een tijd om: "Uw taak geheel vervuld hebbende, stand te houden" (Efeze 6:13). Staan op Gods woord, ondanks alle pijn en verdriet, ondanks alle zwakheid van het vlees. Jairus deed dit, en ook de bloedende vrouw. Zij besloten: "Ik hoef alleen maar de zoom van zijn kleed aan te raken."

David schreef in een psalm dat de Heer: "het getal der sterren bepaalt" (147:4). Bedenk eens: de adem van God's mond bracht iedere galaxie in zijn plaats. David zegt tegen ons: "Als je pijn hebt, stop dan en kijk omhoog. Dan zul je je realiseren: "Als God dat kan doen, dan kan Hij zeker ook voor mij zorgen." En daar ben ik het mee eens. Als jij in je pijn je ogen richt op de majesteit van God, zul je meer antwoord ontvangen dan welke prediker je ooit kan geven.

Je denkt misschien dat God jou in de steek heeft gelaten omdat Hij niet heeft geantwoord. Ik zeg je, jouw woord dat wonderen zal verrichten is onderweg. Hij is op dit ogenblik aan het werk voor jouw verlossing en Hij is aan het werk geweest sinds het moment dat je voor het eerst begon te bidden. Hij heeft beloofd dat Hij je nooit in de steek zal laten. De zeeën mogen bulderen, bergen vallen misschien in de zee, en alles wat geschut kan worden zal worden geschud. Maar Hij kan niet geschud worden, en ook zijn doel voor zijn kerk niet.

Ik zeg tegen de homoseksueel: "Hou op met het wroeten in je verleden, en met het onderzoeken van de wortels van je levensstijl. Kom in geloof en raak Jezus zelf aan, zoals deze vrouw deed." Ik zeg tegen allen die door zonde bezet zijn: "Hou op met heen en weer rennen op zoek naar hulp, en met zeggen dat het hopeloos is. Kom in geloof naar Jezus toe en raak hem aan. Gehoorzaam hem, en Hij zal je genezen". Ik tegen allen met bedroefde harten: "Leg al je laster neer bij Jezus. En laat dan alles in zijn handen. Wees niet bevreesd, geloof alleen!"

Als je Jezus aanraakt, als je uitreikt naar de zoom van zijn kleed, ontvang je zijn kracht. Toen de bloedende vrouw Hem aanraakte, wordt ons gezegd dat: "Jezus terstond bij Zichzelf de kracht bemerkte, die van Hem uitgegaan was" (Marcus 5:30). Dit betekent kracht over alle onreinheid, zonde en dood.

Bedenk, Hij is de God die alle dingen maakte, met inbegrip van jou en mij. Als die God een rein hart in David kon scheppen, een moordenaar en een overspeler, dan kan hij hetzelfde in jou doen. Hij kan je leven helemaal veranderen. "De leidsman en voleinder des geloofs" (Hebr. 12:2)

Geliefde heilige, Jezus is bij je nu en in jouw gevecht. Je kan naar hem toekomen en hem aanraken net zoals de bloedende vrouw deed. Je kunt de genezende opstandingskracht van Christus ervaren, net zoals Jairus deed. Hij wandelt iedere dag naast je in alle omstandigheden. En hij heeft een plan om je van de dood naar het leven te brengen. Wees niet bevreesd, geloof alleen!

Het uur van duisternis van de mens is voor God het uur van kracht.

rina_jongsma — Wed, 11 Nov 2009 15:10:55 -0600

In Johannes 2 worden Jezus en zijn discipelen uitgenodigd voor een huwelijksfeest in Cana. Klaarblijkelijk heeft ook de familie van de Heer de uitnodiging geaccepteerd, omdat de moeder van Jezus daar was. Maria kwam naar hem met een verzoek: "De gastheren hebben geen wijn meer."

Het antwoord van Jezus aan zijn moeder lijkt een beetje merkwaardig. Hij zei tegen haar: "Mijn uur is nog niet gekomen."

Wat was "dit uur" waar Jezus naar verwees? Hij sprak niet over het moment van duisternis dat hij drie jaar later zou moeten doormaken voor zijn kruisiging. Bij die gebeurtenis zei Jezus: "Mijn uur is gekomen".

Maar hier in Cana sprak hij over een ander uur. Het feit is dat de bediening van Christus net begon. Er dit is waar hij naar verwees toen hij tegen zijn moeder zei dat zijn uur nog niet was gekomen. Inderdaad, spoedig daarna verrichtte hij een wonder: zes grote potten met water werden wonderbaarlijk in wijn veranderd.

Laat me je de vraag stellen: heb je je ooit afgevraagd waarom Jezus met dit wonder wachtte? Hij wachtte totdat iedere fles, ieder glas leeg was, zelfs totdat de gastheer erg bezorgd werd.

Ik zeg je, Jezus wachtte doelbewust bij dat huwelijksfeest totdat alle menselijke bronnen op waren. Hij wachtte totdat niets anders het probleem kon oplossen dan een wonder. Toen kwam Gods uur.

Ik geloof dat Jezus zijn discipelen, en zijn toekomstige kerk, een geïllustreerde preek aan het geven was. Onze Heer deed nooit iets of sprak nooit een woord dat niet belangrijk was voor de eeuwigheid. Alles wat de schriften verhalen over hem wijst naar de onveranderlijke natuur en de werkingen van God. En er is een goddelijk principe bedoeld voor ons in deze scene in Cana.

"Jezus' uur" had te maken met iets dat gebeurde op het feest. Dat wil zeggen, zijn uur van kracht komt als er geen wijn meer over is in onze flessen, als we zelf geen oplossingen meer hebben, als al onze menselijke pogingen tevergeefs zijn, en alleen een wonder ons probleem kan oplossen.

We vinden dit principe door de hele bijbel heen: in het donkerste uur van de mens gaat de Heer juist zijn kracht vaak manifesteren. Wanneer we helemaal tot het einde van ons kunnen komen, heeft God al een groot werk van verlossing voorbereid ten behoeve van ons.

De schriften geven ons heel veel voorbeelden van dit principe. We vinden twee van zulke voorbeelden in Richteren, een boek dat enige van de donkerste perioden bevat van de oude geschiedenis van Israël.

Richteren 6 laat Israël zien in een periode van afschuwelijke verarming. Jaar na jaar werd Gods volk in hopeloosheid achtergelaten door een rovende vijand die hen in armoede achterliet. Wanneer de Midianieten-schurken kwamen, vluchtte Gods volk naar de heuvels voor beschutting, en verborg zich in holen. Ondertussen stal hun vijand hun oogst en kuddes en verwoestte alles wat zij gebouwd hadden. Zij lieten Israël volledig zonder bezittingen achter.

Wat een uur van duisternis. En de verarmde positie van Israël bleef jaar na jaar voortduren. Dit spreekt van geestelijke dood. Hun roep was: "Och, mijn heer, indien de HERE met ons is, waarom is dit alles ons dan overkomen? Waar zijn dan al zijn wonderen?" (Richteren 6:13).

Toch was het in dit donkere uur dat God zijn macht manifesteerde ten behoeve van zijn volk. Inderdaad, de Heer verrichtte zijn verlossing door de armste man te kiezen van de armste familie in de armste stam in Israël: Gideon.

Je bent waarschijnlijk bekend met de rest van het verhaal. God zond een engel naar Gideon. Tezamen met 300 andere mannen, die alleen gebruik maakten van trompetten en fakkels, braken zij de macht van de Midianieten. Israël werd wonderbaarlijk verlost!

Hun uur van duisternis werd Gods uur van macht.

Richteren 4 vertelt ons: "Toen gaf de HERE hen over in de macht van Jabin, de koning van Kanaän" (Richteren 4:2). Vanwege grove zonden, viel Israël in diepe duisternis, 20 jaar lang. In die tijd werd Gods volk heftig onderdrukt. Maar datzelfde donkere uur voor hen werd Gods uur waarin hij zijn macht manifesteerde.

Toen Israël helemaal geen hoop meer had, liet God een profetes met de naam Deborah opstaan. Deze vrouw had een duidelijk inzicht aangaande deze duisternis. Iedereen in Israël kreunde uit angst behalve deze vrome vrouw. De schriften zeggen dat zij "onder de palmboom woonde.. op het gebergte van Efraïm" (4:5), waar zij openluchtsamenkomsten hield om het volk te bemoedigen.

Deborah riep uit: "Breek op, want dit is de dag, dat de HERE Sisera in uw macht gegeven heeft: is niet de HERE vóór u uitgetogen?... En de hand der Israëlieten drukte steeds zwaarder op Jabin" (4:14, 24).

Deborah weigerde de duisternis haar te laten overweldigen. Zij wist dat God nooit wordt verrast door de duisternis van de tijd. Dus versterkte zij het geloof van Gods volk, en noemde dat donkere uur in de geschiedenis juist het uur van Gods verlossing.

In Kronieken 2 lezen we dat Josafat een angstwekkende boodschap ontving: "Een grote menigte is tegen u opgetrokken van de overkant der zee, uit Aram; ...Toen werd Josafat bevreesd en besloot de HERE te raadplegen; hij riep voor geheel Juda een vasten uit" (2 Kronieken 20:2-3).

Vol angst riep de koning een grote gebedssamenkomst bijeen: "Juda kwam bijeen om hulp te zoeken bij de HERE" (20:4). Toen het volk bijeenkwam om God te zoeken, bad Josafat: "Here, we weten niet wat we moeten doen. Maar onze ogen zijn op u!"

Dit was misschien het donkerste uur voor Israël. Zij werden geconfronteerd met vernietiging waarbij ze op geen enkele manier de binnenvallende vijanden konden stoppen. Wat was Gods antwoord aan zijn volk op dat uur? "Weest niet bevreesd en wordt niet verschrikt voor deze grote menigte, want het is geen strijd van u, maar van God" (20:15).

Toen het volk dit hoorde, werden zij er van binnen door geraakt. Ze hadden een woord van de Heer gehoord. Nu, tijdens hun donkerste uur, ontsprong geloof in hun hart, en zij begonnen de Heer te loven.

De Geest van de Heer verscheen te midden van de bijeenkomst. En toen de lofprijs van het volk tot de hemel kwam, zond de Heer een machtige engel om de naderende vijand te verslaan. Eén engel van God sloeg dat gehele leger!

In een enkel snel moment was de overwinning de hunne. Wat voor Gods volk een donker uur leek, werd voor hen Gods uur van verlossing.

Jesaja profeteerde: "Want zie, duisternis zal de aarde bedekken en donkerheid de natiën, maar over u zal de HERE opgaan en zijn heerlijkheid zal over u gezien worden.Volken zullen opgaan naar uw licht en koningen naar uw stralende opgang" (Jesaja 60:2-3).

Deze profetie spreekt over de laatste dagen, een tijd die begon toen het licht, Jezus Christus de Heer, in de grote duisternis kwam. Jesaja sprak over een grote, wijdverspreide verlichting van de glorie van Christus in de duisternis. Massa's mensen van de hele wereld zouden in zijn licht komen.

Bedenk eens: er was geen duisterder tijd in de geschiedenis dan bij de geboorte van Jezus. Het grote Romeinse Rijk was materialistisch geworden, begerig, een inhalige samenleving. Seksuele perversies waren er erg veel, en dronkenschap en vraatzucht waren de norm. Boeken zijn geschreven over de grove zonden die maakten dat het Romeinse Rijk ineenstortte. Inderdaad, de hele bekende wereld was in die tijd gehuld in duisternis.

Ook was in die tijd een afschuwelijke duisternis over Israël gekomen. Hypocrisie was de norm van die tijd. Priesters beroofden de weduwen van hun huis, en de arme en ongeletterde mensen verachtten hun zogenaamde geestelijke leiders. Eenvoudig gezegd, de blinden leidden de blinden.

In deze grote duisternis brak Jezus door als een schijnend licht. En we weten dat massa's mensen in zijn licht zijn gekomen sinds die roemrijke dag.

Je zegt misschien: "Maar kijk eens wat er gebeurt vandaag. Grote duisternis bedekt nog steeds de aarde". Ja, en in mijn opinie is dit huidige uur het ergste van de geschiedenis van de mens. De duisternis die over alle naties en volkeren hangt, kan echt gevoeld worden. Nucleaire dreiging, genocide, wijdverspreide seks handel, heeft allemaal destructieve gevolgen voor het hart. Zou er een nog donkerder wolk over de aarde kunnen hangen dan die van het ogenblik?

Maar Jezus is nog steeds het licht van de wereld. En hoe groter de duisternis, hoe feller zijn licht! Toen Jesaja de duisternis van onze tijd zag komen, riep hij net zoals Deborah uit: "Sta op, word verlicht, want uw licht komt en de heerlijkheid des HEREN gaat over u op" (Jesaja 60:1).

Ook nu weer zal de Heer zijn macht manifesteren in het donkerste uur van de wereld. En ik geloof dat hij dit zal volbrengen door een belangrijk aantal verloren zielen in de komende dagen binnen te halen. Laat me je drie redenen geven waarom ik dit zien gebeuren.

"Die Geest getuigt met onze geest, dat wij kinderen Gods zijn" (Romeinen 8:16). "Terwijl ook God getuigenis daaraan geeft door tekenen en wonderen en velerlei krachten en door de Heilige Geest toe te delen naar zijn wil (Hebreën 2:4). "En ook de heilige Geest geeft ons daarvan getuigenis" (Hebreën 10:15).

Je vraagt misschien: "Waar getuigt de heilige Geest van?" Het volgende vers vertelt ons: "Dit is het verbond, waarmede Ik Mij aan hen verbinden zal na die dagen, zegt de Here: Ik zal mijn wetten in hun harten leggen, en die ook in hun verstand schrijven" (Hebreën 10:16). Eenvoudig gezegd, de Heilige Geest getuigt van een uitstorting van genade op deze generatie van de laatste dagen.

"En de Geest is het, die getuigt, omdat de Geest de waarheid is…Wie in de Zoon van God gelooft, heeft het getuigenis in zich" (1 Johannes 5:6,10). De Heilige Geest getuigt van al Gods werken en bewegen, om ons voor te bereiden op wat Hij op het punt staat te doen. Op dit ogenblik wordt zijn kerk weer opnieuw aangeraakt, wat ons laat zien dat een soevereine beweging van de heilige Geest komt. Vanuit deze grote duisternis gaat de geest Christus opheffen en massa's mensen tot hem trekken.

We ervaren ook een tijd van duisternis in de kerk. Sommige denominaties bevestigen huwelijken van dezelfde sekse en een hele generatie van jeugd keert zich van God af. Maar toch, in dit donkerste uur, doet de heilige Geest allen die hem zoeken ontwaken. Als je in de Geest wandelt, zul je hetzelfde getuigenis van de Geest horen, oftewel, het uur van duisternis van de mens is het uur waarop de heilige Geest wordt uitgegoten. Zo is het altijd geweest, en zo zal het ook nu zijn.

In dit uur van slecht nieuws, getuigt de Geest van goed nieuws: "Ik heb de beste wijn voor het laatste moment bewaard!"

Op dit ogenblik worden er gebedssamenkomsten gehouden in kerken in heel York City. Wie zou hebben kunnen geloven dat dit zou gebeuren in: "Zondige Stad"? Vorige maand verzamelden zich meer dan 50.000 gelovigen in Times Square om te bidden. En christelijke conferenties over de hele wereld worden plotseling veranderd in gebedssamenkomsten.

Als de Geest beweegt, als zondaren tot Christus komen, als de Geest getuigt dat het nu tijd is om te bidden, als God een belofte aflegt en begint te bewegen, dan kun je niet alleen maar achterover zitten en zeggen: "God beloofde het. Ik ga het gewoon "in geloof" tot mij nemen. Ik ga achterover zitten en zien hoe Hij alles gaat vervullen wat Hij zegt". Nee! Als de Geest beweegt, is het de tijd om met enthousiasme en geloof er heel erg deel aan te gaan nemen.

Toen Daniël de profetie van Jeremia las, berekende hij dat de zeventig jaren van gevangenschap beëindigd waren. Hij realiseerde zich dat Israël op het punt stond verlost te worden van Babylon. Gods volk stond op het punt vrijgelaten te worden!

Dus wat deed Daniël? Wachtte hij er op dat God ging bewegen "het in geloof zich toeëigenend?" Nee! Daniël verklaarde: "En ik richtte mijn aangezicht tot de Here God om te bidden en te smeken, in vasten en in zak en as" (Daniel 9:3). Natuurlijk bad hij met een groot geloof.

Dit is wat de heilige Geest doet vlak voor iedere grote beweging van de heilige Geest: hij roept ons op tot vurig gebed. En iedere grote beweging van de Geest die daarop volgt, wordt gehandhaafd door gebed.

In de brief van Judas lezen we over een generatie in de laatste dagen die zich heeft overgegeven aan hoererij en sensualiteit. Er het was een tijd waarin Gods volk mopperde en klaagde. Judas profeteerde hier allemaal van: "Zie, de Here is gekomen met zijn heilige tienduizenden, om over allen de vierschaar te spannen" (Judas 1:14,15)

Wijn in de bijbel betekent vreugde en blijdschap. "Wijn, die het hart des mensen verheugt" (Psalmen 104:15). In het nieuwe testament is "nieuwe wijn" een typering van de heilige Geest.

Maar als ik naar de kerk van vandaag kijk, zie ik flessen wijn die leeg zijn. Waarom? Zoals bijna iedere bijbelse profeet heeft gezegd: "Zonde neemt vrolijkheid en blijdschap weg".

Nu heb ik een woord voor alle moeders, vaders en grootouders die zo lang hebben gebeden voor hun jonge, verloren kind of kleinkind: houd vol. Jezus ziet toe en wacht. Zijn uur ten behoeve van jouw kind staat op het punt te komen.

Het feit is, dat jouw zoon of dochter misschien nog steeds aan het drinken is van de oude wijn van deze wereld. Zij kunnen hun oude vrienden niet opgeven. Ze houden nog steeds vast aan wonden die ze hebben opgelopen in de kerk, aan wrok en hebben onderliggende twijfels. Maar de vaten die deze oude wijn bevatten, staan op het punt leeg te worden. Hun vrienden zullen hen in de steek laten en ze zullen overweldigd worden door leegheid.

Als dat moment komt, als al hun eigen inspanningen op niets zijn uitgelopen, dan zul je Gods uur van macht zien. Alleen een wonder van zijn genade kan echte verlossing brengen. Dus, ga door met bidden. God zal zijn belofte aan jou houden!

Maria, de moeder van Jezus, geeft ons het antwoord. In Cana zei ze tegen de discipelen: "Doe wat Hij je zegt". Geliefde, de Heer zal je zeggen wat je moet doen. Hij is de nieuwe wijn, de bron van alle vreugde en blijdschap. En hij zal tot je spreken wat Hij zou willen dat je doet. Lees zijn woord, en doe het dan gewoon!

Jezus vertelde ons om te werken zolang het nog dag is. Waarom? Omdat: "de nacht komt waarin niemand kan werken" (Johannes 9:4).

In Openbaringen 7 beschrijft Johannes hoe een grote massa mensen voor Gods troon staat, een massa zo groot dat niemand hen kan tellen. Deze massa vertegenwoordigt mensen van alle tongen en naties, gekleed in witte kleden en allemaal de Heer prijzend. Wanneer Johannes vraagt: "Wie zijn deze mensen? Waar komen ze vandaan?" wordt hem verteld: " Dit zijn degenen die uit de grote verdrukking zijn gekomen."

Beste heilige, ik geloof dat wij de generatie zijn waarnaar wordt verwezen in Openbaringen 7. We leven in de donkerste van de uren en om ons heen gebeuren vele rampen. Maar het licht schijnt nog steeds helder. Inderdaad, hoe donkerder de nacht, hoe helderder het licht is!

Als je zwoegt in gebed voor jou geliefden, en voor een wereld gehuld in duisternis, wil ik je herinneren aan jouw eigen geschiedenis. Bedenk, in jouw moeilijke tijd was er iemand die zielen aan het winnen was. Iemand was de verlorenen naar het licht aan het bidden. Iemand rees op boven de duisternis en proclameerde Christus. Iemand geloofde dat Jezus nieuwe wijn zou maken. En het gebeurde. Jij kwam in het licht! En zeker zullen er vele anderen vanuit het duisternis naar het licht komen.

Het is tijd om het in orde te maken met God!

rina_jongsma — Wed, 04 Nov 2009 13:13:57 -0600

Zie, nú is het de tijd des welbehagens zie, nú is het de dag des heils (2 Cor. 6:2).

Deze boodschap is bedoeld voor allen die af zijn gevallen van de Heer. Afval is een bijbelse term die betekent: wegvallen, zich afkeren, apostasie. Volgens de apostel Paulus, die het vers hierboven schreef, is vandaag de tijd van genade. Met andere woorden: als je ooit van plan bent te gaan geloven, dan is dat nu de tijd daarvoor.

Deze verklaring door Paulus is zowel een uitnodiging als een waarschuwing. De waarschuwing is als volgt: "Ontvang de genade van God niet tevergeefs. Negeer, verwaarloos, of verwerp Gods aanbod van genade niet. Reageer er nu op, nu het je aangeboden wordt."

Jezus waarschuwde dat vele gelovigen zich zouden afkeren en koud zouden worden: Matthew 24:12: "En omdat de wetsverachting toeneemt, zal de liefde van de meesten verkillen". Zijn boodschap is duidelijk: velen die vol vuur waren voor de dingen van God zullen af gaan vallen. Zij zullen afdrijven naar een geestelijk koud zijn. En sommigen zullen terugkeren naar hun oude vleselijke wegen. Wanneer zal dit gebeuren? Het zal plaatsvinden in een tijd die door Jezus genoemd wordt: "het begin der weeën" (24: 8).

Al het wegvallen dat we vandaag zien - het wegvallen van geloof naar ongeloof - komt op een tijd dat je dat het minst zou verwachten. Veeleer zou je verwachten dat de mensen dichter tot God zouden naderen. We zijn bij het begin van die dagen gekomen die Jezus noemde: weeën. Zelfs belangrijke mensen in de wereld zijn het erover eens dat dit de dagen zijn van verbijsterende zondigheid, gekenmerkt door een onbeheersbare inhaligheid, grove seksuele perversies, waarbij massa's mensen zich overgeven aan verslavingen van allerlei soort, van drugs tot alcohol tot pornografie.

Ik vraag jullie: is het vandaag de tijd de dag van redding te verwaarlozen? Absoluut niet! Als je ooit Jezus echt hebt liefgehad en hebt gevolgd maar nu koud en onverschillig bent, dan is de Heilige Geest tot je aan het spreken. Hij nodigt je uit terug te keren naar de genadige armen van Christus. Met medelijden dring ik er bij je op aan te luisteren naar wat de Heilige Geest zegt. Hij die oren heeft om te horen, laat hem horen.

Sommigen die zijn weggevallen zeggen tegen zichzelf: "Ik kan het in orde maken met de Heer op iedere tijd die ik zelf verkies. Ik ben er gewoon nog niet klaar voor. Ik ben niet boos op God, ik heb gewoon tijd nodig met mijn vrienden, tijd om plezier te maken. Ik weet dat God liefdevol en genadig is. Als ik klaar ben zal ik naar Hem toekomen. Ik weet wanneer die tijd gekomen is." Ik hoor deze gedachten vooral bij jonge mensen die wegvallen.

De Heilige Geest heeft mij er erg toe aangespoord aan jullie het gevaar te laten zien van het koud zijn voor de dingen van de Heer. Het is niet zo dat God zich afkeert van hen die wegvallen; Zijn genade wordt altijd aangeboden. Het bloed van Christus voor zondaren zal nooit zijn kracht verliezen. Maar koud zijn heeft een zeer groot en voorspelbaar effect.

Het woord: "verharding" wijst op een toestand van buiten het bereik staan van de invloed van alle genadige pleidooien, van iedere overredingskracht van de Heilige Geest. Het begint met koud zijn - zichzelf buiten het bereik van God plaatsen, zonder van plan te zijn de roep van het evangelie te gehoorzamen. Voor hen die doorgaan met koud zijn voor Gods stem, die wegblijven van de Heilige Geest, is verharding het resultaat.

Paulus verwijst hiernaar wanneer hij zegt dat vlak voor de wederkomst van Christus er een afval zal plaatsvinden. Hij spreekt over een massale apostasie, die wordt gevolgd door de opkomst van een anti-christelijke geest van die tijd (zie 2 Thess. 2: 3). Zij die niet de liefde voor de waarheid zullen accepteren (2:10) zullen in grote dwaling vervallen, en zullen in leugens gaan geloven in plaats van in waarheid. En zij die zich van Hem, die waarheid is, afkeren, zullen door allerlei verlokkende ongerechtigheid verloren gaan. (2:10).

De Hebreeënbrief geeft deze waarschuwing: "Ziet toe, broeders, dat bij niemand uwer een boos, ongelovig hart zij, door af te vallen van de levende God, maar vermaant elkander dagelijks, zolang men nog van een heden kan spreken, opdat niemand van u zich verharde door de misleiding der zonde; Hebr. 3:12-13.

Geliefde, ik spoor je nu aan, zoals de Hebreeënbrief onderwijst. We lazen eerder in dit hoofdstuk: "Daarom, gelijk de heilige Geest zegt: Heden, indien gij zijn stem hoort, verhardt uw harten niet, zoals bij de verbittering, ten dage van de verzoeking in de woestijn, Hebr. 3:7-8. "Laten wij aan die belijdenis vasthouden"(4:14).

Vasthouden aan ons geloof is zeer belangrijk. Dit komt doordat de zonde die het meest verhardt ongeloof is. Israël verhardde haar hart "in de dag van verzoeking...bij de verbittering" (3:8). Dit gebeurde in de tijd dat Israël werd beproefd, toen vurige beproevingen op hen kwamen. In die moeilijke tijd leek het er op dat Gods beloften niet uitkwamen. Toen het er op leek dat de Heer niet langer hun geroep beantwoordde, werden zij boos op hem.

Iets vergelijkbaars is met vele christenen gebeurd in deze generatie. Ik heb met eens vurige gelovigen gesproken die nu hun hart hebben verhard. Dit zijn mensen die eens trouw met de Heer hebben gewandeld. Zij geloofden in Zijn woord, baseerden hun leven op bijbelse waarheid, en waren helemaal vol vuur voor Jezus. Toen kwam een crisis. Ze riepen uit tot God vanuit hun wanhopige toestand, maar hun gebeden werden niet op de tijd die zijzelf hadden gepland beantwoord. In boosheid beschuldigden zij God: "U heeft mij in de steek gelaten!" Vandaag willen deze mensen geen woord meer horen van wat ik zeg.

Anderen zijn weggeleid door vriendschappen met niet-gelovige vrienden. Gods genade is er nog wel voor hen, zijn vriendschap gaat gewoon door, maar naarmate de tijd verstrijkt hebben de pleziertjes van de zonde hen verhard.

God helpe ons in deze onzekere dagen om "waakzaam te zijn", opdat niemand van ons zijn hart verhard in de dag van onze beproeving! Je denkt misschien dat je nooit je hart zou kunnen verharden. Maar moeilijke tijden en beproevingen komen gegarandeerd voor allen die Jezus volgen, niemand uitgezonderd. Daarom: "Vandaag als je zijn stem zult horen, verhard dan niet je hart" (Hebr. 4:7).

Dit is de weg naar de afgrond: als de vreze voor God verdwenen is in het land. De schriften spreken telkens weer over de vrees voor God: "Vrees de Heer en wijk van het kwaad" (Spr. 3:7). "De vreze des Heren is het kwade te haten" (8:13). "Door liefde en trouw wordt de ongerechtigheid verzoend, door de vreze des HEREN wijkt men van het kwaad" (16:6).

Jaren geleden kreeg ik de uitnodiging om op Yale Universiteit te komen spreken. Toen ik arriveerde werd ik ervoor gewaarschuwd dat er een groep van demonstranten was in het auditorium die klaarstonden om mij te onderbreken als zij dat nodig vonden. Toen ik op het podium ging staan, zag ik dat sommigen van hen die wilden protesteren dingen vasthielden om mij te gaan onderbreken.

Mijn boodschap die avond was: "Hel: hoe is het daar en wie gaan erheen". Ik preekte precies wat Jezus zei: "Er zal geween zijn, geklaag, tandengeknars". Toen ik sprak was er een volkomen stilte in het auditorium. De atmosfeer werd zwaar door overtuiging van zonde. Na afloop was het hele auditorium vervuld van een zeer grote stilte.

Ik zal die dienst nooit vergeten. Er was een echte vrees voor God in die plaats, een eerbiedig ontzag - zelfs onder hen die zich hevig verzetten tegen het evangelie. Een hele bekende schrijver voor de New York Times beschreef de gebeurtenis. Hij vertelde me later: "Het was er zo stil, mijn pen klonk luid".

Toen ik door de gang liep na de dienst, waren er nog steeds een paar mensen die hadden willen protesteren met allerlei attributen. Toen ze me zagen liepen ze weg. Ze hadden geen verklaring voor de majesteit en heiligheid van God die ze net hadden ontmoet.

Ik zeg jullie dat die dagen van goddelijke vreze al lang voorbij zijn. Heden ten dage heeft satan een evangelie losgelaten van gemak en gerief. Nu zijn er betaalde advertenties op bussen in New York City die zeggen: "Er is geen God, maak plezier! Op bussen in Londen kunnen ook zulke boodschappen gelezen worden: "Er is geen God, laten we feestvieren!"

Hoe komt het dat verwijzingen naar God door de tijd heen blijven bestaan? Dit komt doordat de mensen nooit in staat zijn geweest volledig een vrees voor de gevolgen van zonde van zich af te schudden. De wereld wordt geplaagd door de realiteit van de dag des oordeels, een tijd van de laatste afrekening en een letterlijke hel. De Heilige Geest is getrouw geweest iedere generatie te waarschuwen, hoezeer die ook was afgevallen. En Hij spreekt ook nu.

De wereld heeft een evangelie bekokstoofd waar in geen God is en daarom geen hemel of hel: er is geen ander leven en niets en niemand om verantwoording aan af te moeten leggen.

Waar past Jezus in dit evangelie van gerief? Hij is er heel erg deel van, maar het is een totaal andere Jezus! Deze Jezus is verschillend, hij is een "tolerant" persoon die wordt voorgesteld als het wezen van menselijke liefde. Hij omarmt andere religies, keurt huwelijken van mensen van dezelfde sekse goed, en verklaart dat er niet zoiets is als goed of slecht. Er zijn geen zondaren voor deze Jezus, en daarom is er geen sprake van zonde, zelfs niet van afwijkend gedrag. Zijn boodschap is dat je niet hoeft te veranderen omdat er niets verkeerd met je is. Er is gewoon geen veroordeling of toorn in hem.

Paulus noemde dit: "een ander evangelie" (Gal. 1:6). En hij waarschuwde dat zij die dit predikten "het evangelie van Christus zouden verdraaien" (1:7). Zoals je je voor zou kunnen stellen, is dit een verlokkelijk evangelie, en spreekt het velen aan. En massa's mensen, vooral jonge mensen, raken er in verstrikt. Dit verklaart hoe het komt dat groeiende aantallen jonge christenen huwelijken van mensen van dezelfde sekte accepteren. Zelfs vele evangelische kerken accepteren dit verleidelijke evangelie. Er gebeurt precies datgene waar Paulus voor waarschuwde: "Velen zullen in dwaling komen, en geloven dat een leugen de waarheid is!"

De wereld verwerpt misschien de bijbel en de werkelijke Jezus, Gods eigen zoon. De wereld ontkent misschien ook dat er een hemel of hel is. Er zal altijd een ontkenning zijn van de opstanding van Christus, evenals van onze eigen opstanding uit de dood door de macht van God. Maar Jezus zelf zei dat er na de dood een dag van oordeel zal zijn. Hij waarschuwde voor een letterlijke hel waar geween zal zijn, geklaag en tandenknarsen. Hij zei dat in de hel de duisternis gevoeld kan worden, dat de wormen nooit sterven, waarmee hij het geweten bedoelt.

Zie je, alleen maar zeggen dat er geen God is, geen hel en geen dag des oordeels, verandert niet de realiteit van één van deze dingen. Wat een onvoorstelbare schrik moet het zijn om wakker te worden in de eeuwigheid om te merken dat het allemaal waar is. Paulus geeft deze waarschuwing: "Maar de Geest zegt nadrukkelijk, dat in latere tijden sommigen zullen afvallen van het geloof, doordat zij dwaalgeesten en leringen van boze geesten volgen, door de huichelarij van leugensprekers, die in hun eigen geweten gebrandmerkt zijn (1 Tim. 4:1-2).

Hier is een duidelijke waarschuwing van God voor allen die heden ten dage wegvallen. Het is genadige oproep. Het is alsof er een boodschapper langs de brede weg staat die leidt naar de afgrond en zegt: "Keer terug! Keer terug! De weg waar je nu oploopt leidt regelrecht naar de afgrond". Deze boodschap is echte liefde en genade.

Allen die in Jezus geloven weten in hun hart dat de tijd nabij is. Christus sprak er veel over. Het is waar dat niemand het exacte uur weet wanneer Hij zal wederkeren. Jezus zelf zei iets dergelijks. Maar hij beschreef ook duidelijk de dingen die zullen gebeuren vlak voor zijn komst: "Er zullen oorlogen en onlusten zijn en velen zullen beweren Christus te zijn. Maar wees niet verschrikt; dit is nog niet het einde" (zie Lucas21:8-9).

"Volk zal opstaan tegen volk, en koninkrijk tegen koninkrijk: en grote aardbevingen zullen er zijn op verschillende plaatsen, hongersnoden en pestziekten; beangstigende dingen en grote tekenen van de hemel… en dan zullen zij de zoon des mensen zien komen in een wolk met macht en grote glorie" (Zie: 21:10-11,27).

Wanneer zullen we hem zien komen? Jezus zegt dat dit zal gebeuren als: "De harten van de mensen bezwijken door angst, en door het zien van de dingen die op de aarde komen: want de machten des hemels zullen wankelen" (zie 21:26). Sommige geleerden zeggen dat dit passage verwijst naar de verwoesting van Jeruzalem A.D. 70. Maar dat kan niet het geval zijn, want de wereld in die tijd zag Christus niet komen in een wolk met macht en grote glorie.

De waarheid is dat dit passage een van de zekerste signalen voor ons is dat Jezus spoedig komt. Denk aan het schudden dat vandaag plaatsvindt. De wereld wordt economisch geschud, moreel, met rampen in de natuur, met terrorisme, met nucleaire dreiging vanuit schurkenstaten. Wat is het effect van dit geweldige geschud? Het is zonder twijfel: mensen zijn meer beangstigd dan ooit.

Verbazingwekkend genoeg horen we niet veel preken over de komst van Jezus. Sommigen preken dat hij zal komen maar niet in onze tijd. Anderen preken: "De kerk moet eerst aan de macht komen, en dat zou duizenden jaren kunnen duren". (Dit geloof is de grondslag van wat bekendstaat als: "de heerschappijtheologie").

Jezus waarschuwt ons voor zulke gedachtes. Hij zegt: "Als die dienaar in zijn hart zal zeggen: mijn Heer stelt zijn komst uit…" (zie Mattheüs 24: 48). Paulus zegt precies hetzelfde: "Zie, ik deel u een geheimenis mede. Allen zullen wij niet ontslapen, maar allen zullen wij veranderd worden, in een ondeelbaar ogenblik, bij de laatste bazuin, want de bazuin zal klinken en de doden zullen onvergankelijk opgewekt worden en wij zullen veranderd worden (1 Corinthe 15:51-52).

Al deze passages spreken van verwachting. Volgens Paulus is het hoop die maakt dat we overvloedig zijn in de ware werken van God: "Daarom, mijn geliefde broeders, weest standvastig, onwankelbaar, te allen tijde overvloedig in het werk des Heren, wetende, dat uw arbeid niet vergeefs is in de Here"(Zie:15:58). We moeten altijd heel erg bezig zijn met het werk van de Heer totdat Hij komt.

Toen ik pas begon met prediken als teenager, hield ik vaak preken over de komst van de Heer. Later, toen ik naar New York City kwam in mijn twintigerjaren, predikte ik in de straten tegen verslaafden en mensen uit straatbendes over de komst van Christus. Ik predikte over de juiste vrees voor God, dat de Heer niet met zich laat spotten, en over het leven met de dagelijkse verwachting dat Jezus zal komen wanneer wij dit het minst verwachten. Sinds die tijd heb ik deze boodschap over de hele wereld gepreekt. En ik zal daarmee doorgaan totdat ik sterf!

Jezus zegt ons erg duidelijk: "Sta altijd klaar om Jezus te ontmoeten, en houd je lamp brandende, en wees als mensen die wachten op de terugkeer van hun meester. Gezegend zijn die dienaren die waakzaam zijn wanneer Hij komt. En als hij in de tweede nachtwake zal komen, sta dan klaar: want de zoon des mensen komt op een uur waarop je hem niet verwacht" (Zie: Lucas 12: 36, 37,39-40).

Dit is dezelfde oproep die jaren geleden aan Israël werd gegeven: "Waak op, waak op, bekleed u met sterkte, Sion; bekleed u met uw pronkgewaden, Jeruzalem… Schud het stof van u af, welaan, zet u neder, Jeruzalem; maak de banden van uw hals los, gevangene, dochter Sions.Want zo zegt de HERE: Om niet zijt gij verkocht, zonder geld zult gij worden gelost" (Jesaja 52:1-3).

Luister naar wat de Geest vandaag tegen je zegt. Jesaja's boodschap was aan Israël gericht, maar het is voor iedereen in deze Messiaanse tijd bedoeld. Bedenk eens: zoals Israël ben ook jij Gods geliefde, en ook jij bent lang genoeg gevangen geweest. Je bent al te lang in ketenen geweest. De duivel heeft geen claim op je. Hij stierf niet voor jou.

Het is tijd voor je om op te staan uit het stof. Als je een stap van geloof neemt, als je naar de troon van genade en liefde komt, zullen die ketenen van je afvallen. Ik vermaan je vandaag: sta op uit het stof van angst! Sta op uit het stof van wanhoop! En sta op uit het stof van ongeloof!

Je hoort aan Jezus toe. Híj heeft een claim op jou. Maar jíj moet de eerste stap zetten. Hij zal je niet dwingen op te staan. Jíj moet opstaan en je zelf losmaken. Doe dat vandaag!

Enige jaren geleden stond ik oog in oog met de kwaadaardige Mau Mau bende in Brooklyn's Fort Greene projecten. Toen ik deze verharde jonge mensen over Jezus vertelde, vervloekte een jonge bendeleider met de naam Nicky mij. Mijn eerste boodschap aan Nicky Kruz waren deze vijf woorden: "Nicky, Jezus houdt van jou." Er is genade, vergeving en genezing beschikbaar door geloof voor allen die komen.

Maar er was ook een tweede oproep aan Nicky en zijn bende. Die oproep kwam later, bij een samenkomst van verscheidene bendes bij de oude Sint Nicholas arena. Ik vertelde de jonge mensen die daar waren: "Jullie hebben het evangelie gehoord. Nu weten jullie dat Jezus van je houdt. Maar jullie moeten ook weten dat je veranderd kan worden. Ik vraag jullie om op te staan, nu, vandaag. Kom naar voren en geef alles over aan Jezus."

Dat was het begin van verandering in het leven van zovele jonge mensen, veranderingen die door hebben gewerkt door de generaties heen tot op deze dag.

Laat me jullie nu laten zien welke hoop ons is gegeven. De Heer zei van Israël: "Ja, mijn volk volhardt in het afdwalen van Mij… Hoe zou Ik u prijsgeven?" (Hosea 11:7-8). "Ik zal hun afkerigheid genezen, Ik zal hen vrijwillig liefhebben, want mijn toorn keert zich van hen af" (14:5).

Dit werd allemaal gesproken vóór het kruis, vóór het vergoten bloed van Jezus. Vandaag is hier de uitnodiging. Als je het eerder gehoord hebt, hoor het dan vandaag opnieuw: "Komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven; neemt mijn juk op u en leert van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en gij zult rust vinden voor uw zielen; want mijn juk is zacht en mijn last is licht" (Matthéüs 11:28-30).

Ik verzoek je vandaag dringend, nu, op dit moment: kom gewoon, geloof, vind rust voor je benauwde ziel. God belooft jou te ontmoeten. Amen!

Het geheim om krachtig te zijn in gevaarlijke tijden.

rina_jongsma — Wed, 07 Oct 2009 14:18:37 -0500

Als de wereld aan het schudden lijkt te zijn, zal er een volk opstaan dat weet hoe ze temidden van dit alles haar kracht moet bewaren. Dit zijn de mensen die tot de Heer naderen in tijden van crisis.

Volgens de Schriften maakt het voor deze mensen niet uit of de maan en sterren van de hemel vallen, of dat de bergen schudden en in de zee vallen. Ze zullen nog steeds geloof in de Heer hebben dat hij hen zal bewaren, en hun geloof zal niet geschut worden door wat er ook gebeurt.

In psalm 31 introduceert David een vers voor Gods volk waarin staat: "Het verborgene van uw aanschijn". David schrijft:

"Hoe groot is het goed dat Gij hebt weggelegd voor wie U vrezen, dat Gij bereid hebt voor wie bij U schuilen ten aanschouwen van de mensenkinderen. Gij verbergt hen in het verborgene van uw aanschijn voor de samenscholing der mensen; Gij bergt hen in een hut voor het getwist der tongen" (Psalmen 31:20-21).

David zegt ons in wezen: "Alle echte kracht komt van het naderen tot de Heer. Inderdaad, de mate van onze kracht is evenredig aan onze nabijheid bij hem."

Eenvoudig gezegd, hoe dichter we staan bij Jezus, hoe sterker we zullen zijn. In feite zal alle kracht die we ooit nodig gaan hebben, komen uit "in het verborgene zijn van zijn aanschijn".

De Schriften zeggen dat als wij eenvoudig komen tot Christus, Hij tot ons zal naderen. En door tot hem te naderen, zal ons dagelijks een nieuwe voorraad kracht gegeven worden. Dat is het "verborgene van zijn aanschijn" waarnaar David verwijst in psalm 31.

Zie je, de duivel is er erg bang voor dat wij in het verborgene van Gods aanschijn zijn. Hij beeft van angst alleen al van de gedachte dat een gelovige dicht bij Jezus is. Dus, als zijn demonische hordes zien dat je aan het bidden bent en nadert in de aanwezigheid van je hemelse Vader, zal de hele hel hier notitie van nemen:

"De Heer is met zijn gelovige. Hij is in de aanwezigheid gekomen van God. Wat kunnen we nu nog tegen hem doen?"

Je moet wel helemaal blind zijn als je niet ziet dat het oordeel nu gekomen is over Amerika en de wereld.

Om deze reden zal satan alles doen wat in zijn macht is om je te beroven van de aanwezigheid van de Heer. Daarom zal hij zo veel pogingen ondernemen om je ziel neer te buigen met zorgen over de toekomst.

Eenvoudig gezegd, de vijand van onze ziel wil dat je beroofd wordt van alle kracht. Daarom zal hij alles gebruiken wat hij kan, zelfs "goede" dingen, om je weg te houden van het besteden van tijd alleen met Jezus. Hij weet dat jouw tijd met Christus jou instaat stelt angst en vrees te verduren, zelfs in moeilijke tijden.

Wanneer ik dit schrijf is de wereld eindelijk aan het erkennen dat we op het punt staan van ongelooflijke veranderingen. Als gelovigen worden wij allemaal geconfronteerd met een belangrijke vraag: "Hoe dicht ben ik bij Jezus in dit uur?"

Ik geloof dat als de gebeurtenissen verwarrend zijn, de meest machtige getuigenis is dat de christen helemaal rustig is. Wanneer de rest van de maatschappij in paniek is, flauwvalt, en in sommige gevallen zelfs sterft van angst, zal de biddende gelovige steeds sterker en sterker worden. Dit komt doordat die vrome dienaar meer en meer bemoediging ontvangt van de Heilige Geest. De Bijbel spreekt over datgene wat niet geschut kan worden!

Als je sterk wil staan in de komende storm, is het advies van de Schriften erg eenvoudig: je moet dagelijks de tegenwoordigheid van de Heer in je leven hebben.

Hoeveel "kwaliteits-tijd" besteed je alleen met Jezus? Groei je iedere dag dichter naar hem toe? Bid je onophoudelijk, dat wil zeggen: stil tot hem roepend gedurende de dag en nacht? Hij belooft dat Hij jouw roepen zal horen, zelfs wanneer dat geuit is in zwakheid.

Je zegt misschien tegen me: "Ik denk dat ik heel goed voorbereid ben voor iedere storm. Per slot van rekening ben ik een getrouw getuige voor de Heer. Ik schaam me niet voor het evangelie. En ik leef een schoon, heilig leven. Ik geef tienden, ik lees mijn bijbel, en ik ga regelmatig naar de kerk".

Het is mogelijk een gelovige te zijn en toch op afstand te blijven van de Heer. Het feit is, dat als jij geen tijd met hem besteed, als je niet in zijn kracht leeft, je hart zwak zal zijn. Je woorden zullen weinig of geen kracht of resultaat hebben. Je getuigenis zal levenloos zijn. Waarom? Omdat je af bent gedreven van je bron van kracht.

Je kunt de Heer niet blijer maken, en niet nog meer in het centrum van zijn wil staan, dan door eenvoudig tot hem te naderen in gebed.

We weten dit uit het leven van de apostel Paulus. Paulus ging door vele moeilijke, gevaarlijke tijden. Deze vrome man wist wat het betekende om alles te verliezen: honger te hebben of dorst, aan alles gebrek te hebben, in armoede te zijn, in de steek gelaten, geketend te liggen in een donkere vochtige gevangeniscel, alleen en verlaten door zelfs sommige van zijn beste vrienden.

Paulus verflauwde niet. In feite werd de apostel steeds sterker bij iedere beproeving. Hoe kon dit komen? Doordat Paulus het geheim wist van het krijgen en bewaren van echte kracht.

Paulus getuigde: "Bij mijn eerste verdediging heeft niemand mij bijgestaan, maar allen hebben mij in de steek gelaten - het worde hun niet toegerekend; doch de Here heeft mij ter zijde gestaan en kracht gegeven, zodat door mij de verkondiging tot haar recht gekomen is en al de heidenen haar hebben kunnen horen; en ik ben uit de muil van de leeuw verlost. De Here zal mij beveiligen tegen alle boos opzet en behouden in zijn hemels Koninkrijk brengen. Hem zij de heerlijkheid in alle eeuwigheid! Amen (2 Timótheüs 4:16-18).

Als Paulus in dit passage zegt: "doch de Here heeft mij ter zijde gestaan", bedoelt hij eenvoudig: "De Heer was bij mij en gaf mij kracht ondanks alle moeilijke tijden waar ik door heen moest".

De apostel verklaarde in wezen: "Overal waar ik kwam was er narigheid en ellende. Maar, toen anderen mij in de steek lieten, toen ik alleen was en ik alleen maar narigheid om me heen kon zien, kwam de Heer naar mij toe en vervulde mij met zijn kracht. Hij verloste mij van mijn angsten. Hij verzekerde mij dat hij mij zou bewaren van alle boze opzet, en Hij zal daarmee doorgaan om mij te bewaren totdat ik in de hemel kom".

Paulus was heel erg blij om te zien dat zijn geestelijke kinderen begrepen dat er sprake was van: "moeilijke omstandigheden". Jaar op jaar zag hij dat de Heer hen kracht gaf om standvastig te kunnen blijven staan te midden van zelfs de meest zware tijden.

Geliefde, je kunt dit soort van verzekerdheid en kracht niet krijgen zonder de tegenwoordigheid van de Heer zelf. We vergeten dat Paulus voortdurend in gesprek was met Christus door gebed, en daarom konden slechte tijdingen of beproevingen hem niet schudden. Iedere keer als Paulus geconfronteerd werd met een andere verschrikkelijke beproeving, nam hij zijn toevlucht tot gebed, en rende hij naar Jezus om zijn hart bij hem uit te storten.

De schrijver van de Hebreënbrief heeft veel lof voor het getuigenis van die gelovigen die kracht vonden door getrouw gebed: "…zo menigmaal lijden doorworsteld hebt, hetzij zelf een schouwspel van smaad en verdrukking, hetzij deelnemende aan het lot van hen, die in zulk een toestand verkeerden. Want gij hebt met de gevangenen mede geleden en de roof van uw bezit blijmoedig aanvaard… (Hebreën 10:32-34).

Bedenk eens: de mensen die hier worden beschreven, hadden hun huis verloren, hun bezittingen, alles. En toch konden zij getuigen samen met hun pastor Paulus: "Ondanks de moeilijke tijden, ondanks iedere beproeving die op onze weg kwam, was de Heer ons nabij. Hij kwam dagelijks om ons allen de kracht te geven die we nodig hadden om te overwinnen".

Ben je op het punt gekomen waarop je kan zeggen: "Ondanks alle moeilijke omstandigheden weet ik dat Jezus mij vast zal houden in zware tijden. En Hij zal mij alles geven wat ik nodig heb omdat Hij mijn bron van kracht is".

Paulus leerde deze bron van kracht kennen bij zijn bekering. Nadat hij verblind was geworden op de weg naar Damascus, bracht hij drie dagen door vastend en biddend, vastbesloten de echte aanwezigheid van deze Heer te ervaren die zich aan hem had geopenbaard.

Toen was het dat de Heer een gelovige, genaamd Ananias, aanwijzingen gaf: "Sta op en ga naar Paulus… want hij is in gebed" (Handelingen 9: 11). De schriften zeggen verder van Paulus: "Saulus trad steeds krachtiger op" (9:22).

De man had zelf geen brood, maar hij wist dat zijn vriend al het brood had dat hij nodig had. Dus bleef hij kloppen en slaan op de deur totdat zijn vriend opstond, de deur opende en hem brood gaf.

Geliefde, die vriend met het brood is Jezus. Hij is meer nabij dan een broeder, en hij zal ons voorzien van alles wat we nodig hebben. Niet alleen met voedsel, kleding en beschutting (zie Mattheüs 6), maar ook met bemoediging, kracht en vrede.

De bijbel maakt het allemaal zo duidelijk: er is een zekere, specifieke voorbereiding die we allemaal nu zouden moeten maken, en dat is ons geloof en geestelijke kracht beginnen op te bouwen. De enige manier om dit te doen is dichter tot Jezus te naderen in gebed. We kunnen eenvoudigweg de kracht die we nodig hebben niet op een andere manier verkrijgen.

David onderrichtte ons: "Hoe groot is het goed dat Gij hebt weggelegd voor wie U vrezen, dat Gij bereid hebt voor wie bij U schuilen ten aanschouwen van de mensenkinderen. Gij verbergt hen in het verborgene van uw aanschijn voor de samenscholing der mensen; Gij bergt hen in een hut voor het getwist der tongen (Psalm 31:20-21). Het wordt tijd dat we ons insluiten met Christus en dagelijks ons hart uitstorten tegen hem.

Als we temidden van de storm zijn, zal niemand van ons het kunnen redden met de kracht van iemand anders. We kunnen geen kracht vinden bij onze metgezel, onze pastor, onze vriend, zelfs niet bij een echte profeet van God.

We zien deze waarheid geïllustreerd in een gelijkenis van Jezus over de dwaze maagden. Toen de maagden probeerden olie te lenen van hun wijze vriendinnen, werd hen gezegd: "Ga voor jezelf kopen. We hebben niet genoeg voor zowel onszelf als voor jullie."

Hoor je wat Jezus zegt in deze gelijkenis? Hij waarschuwt al zijn kinderen: "Niemand anders heeft genoeg geloof om jou te dragen. Je moet je eigen voorraad geloof hebben en in mij vertrouwen."

Beste heilige, het is zo erg eenvoudig: je hebt je eigen voorraad kracht nodig. Je kunt dit niet krijgen door alleen maar te luisteren naar preken of naar tapes over onderwijs. En je kunt het niet krijgen door alleen maar mee te doen aan aanbiedingsdiensten of door goede werken te doen. Je krijgt het door alleen te zijn met de Heer in zijn tegenwoordigheid.

Je hebt zijn tegenwoordigheid meer dan ooit nodig.

De Psalmist zegt van hen die voor de Heer verschijnen in Sion: "Ze gaan van kracht tot kracht" (Psalm 84: 8). Ons wordt gezegd: De biddende gelovige zal niet verflauwen in moeilijke tijden. Hij zal sterker en sterker groeien omdat hij vertrouwt in God voor de zonen van mensen".

Ik sluit met deze krachtige woorden van Jesaja:

"Weet gij het niet, hebt gij het niet gehoord? Een eeuwig God is de HERE, Schepper van de einden der aarde. Hij wordt noch moede noch mat, zijn verstand is niet te doorgronden.

Hij geeft de moede kracht en de machteloze vermeerdert Hij sterkte.

Jongelingen worden moede en mat, zelfs jonge mannen struikelen,

maar wie de HERE verwachten, putten nieuwe kracht; zij varen op met vleugelen als arenden; zij lopen, maar worden niet moede; zij wandelen, maar worden niet mat" (Jesaja 40:28-31).

Opgestaan uit de dood

rina_jongsma — Mon, 21 Sep 2009 17:24:53 -0500

Als christenen geloven we in de opstanding van Jezus Christus. Na de opstanding van de Heer, kwam de heilige Geest het graf binnen waar Hij lag en wekte hem op. Daarom bezingen we met Pasen dat Christus uit het graf verrees, zijn vijanden overwon, en nu voor altijd regeert met de heiligen.

We geloven ook dat wij door de kracht van Christus opgewekt zullen worden. Dit zal gebeuren wanneer Jezus wederkomt. De schriften zeggen dat we allemaal veranderd zullen worden in een oogwenk. De heilige Geest zal ons opwekken van deze aarde met onvergankelijke lichamen en ons in de tegenwoordigheid van de Heer zelf plaatsen.

Dit is de opstandingskracht waarover Paulus schrijft in zijn brieven. Het is de kracht van God die de doden opwekt.

Ik spreek nu over het opstandingsleven dat Christus brengt aan diegenen die geestelijk dood zijn. Paulus beschrijft dit soort van levengevende kracht in zijn brief aan de Efeziërs:

"Ook u, hoewel gij dood waart door uw overtredingen en zonden, waarin gij vroeger gewandeld hebt overeenkomstig de loop dezer wereld, overeenkomstig de overste van de macht der lucht, van de geest, die thans werkzaam is in de kinderen der ongehoorzaamheid,

trouwens, ook wij allen hebben vroeger daarin verkeerd, in de begeerten van ons vlees, handelende naar de wil van het vlees en van de gedachten, en wij waren van nature, evenzeer als de overigen, kinderen des toorns -,

God echter, die rijk is aan erbarming, heeft, om zijn grote liefde, waarmede Hij ons heeft liefgehad, ons, hoewel wij dood waren door de overtredingen mede levend gemaakt met Christus, - door genade zijt gij behouden -, en heeft ons mede opgewekt en ons mede een plaats gegeven in de hemelse gewesten, in Christus Jezus" (Efeze 2:1-6).

Als je naar het vlees leeft, zal dit uiteindelijk de dood brengen. Ik spreek niet over fysieke dood. Ik spreek over een leeg leven. Bijvoorbeeld, hoe meer verveeld je raakt door materiële goederen en vleselijke pleziertjes, des te meer zul je verleid worden er nog dieper op in te gaan. En hoe leger je wordt. Dat is geestelijke dood.

Paulus verwijst hiernaar wanneer hij zegt: "Ja, voor eigen besef achtten wij ons als ter dood verwezen, opdat wij niet op onszelf vertrouwen zouden stellen, maar op God, die de doden opwekt" (2 Corinthe 1:9). Hij getuigt in wezen: "De Here verloste me van een grote dood. En Hij blijft doorgaan mij te verlossen. Hij zal getrouw zijn om mij ook in de toekomst te verlossen."

Er is een krachtig verhaal achter wat Paulus hier zegt. Op zeker moment was hij aan het prediken in Efeze, een stad die de godin Diana aanbad. De zilversmeden in Efeze hadden veel geld verdiend aan de verkoop van kleine kopietjes van de godin. Maar toen Paulus ten tonele kwam, predikte hij: "Jullie god is vals. Er is maar één ware God. En zijn zoon leefde en stierf zodat diegenen die dood zijn in zonde, zouden kunnen leven."

Razend van woede realiseerden de zilverkooplieden zich dat hun middelen van voortbestaan dreigden op te raken. Daarom wekten zij een menigte op om Paulus te pakken te nemen, vastbesloten hem te doden. Paulus was ervan overtuigd dat hij zou gaan sterven.

Paulus beleed: "Bovenmate en boven vermogen hebben wij een zware last te dragen gehad, zodat wij zelfs aan ons leven wanhoopten" (2 Corinthe 1:8). Hij voegde er als verklaring aan toe: "Ja, voor eigen besef achtten wij ons als ter dood verwezen, opdat wij niet op onszelf vertrouwen zouden stellen, maar op God, die de doden opwekt" (1:9).

Zeg me eens, heb je ooit zo diep gezeten als Paulus, veel verder dan je zelf aan zou kunnen? Ben je ooit zo ver gekomen dat alle kracht die je nog over had, verdwenen was, zo diep dat je zelfs wanhoopte aan je leven? Toen Paulus zei: "Ik ben bang voor mijn leven", zei hij dat hij geconfronteerd werd met een doodsvonnis: "Zodat wij zelfs aan ons leven wanhoopten".

Maar God verscheen en verloste hem. Nadat hij dit wonder had ervaren, schreef Paulus aan de kerk in Efeze: "Ik ben opgestaan uit de dood. De Heer trok mij uit het graf. Ik staarde de hel in het gezicht, maar God deed mij opstaan!"

Deze stad lijkt de definitie van leven zelf te zijn. Het is hier nooit stil, zelfs geen ogenblik. CEO’s van reusachtige bedrijven zijn bezig met het maken van handelsovereenkomsten, kolossale retailers zijn goederen aan het verplaatsen, amusementsbedrijven zijn duizenden kaartjes aan het verkopen voor shows en optredens.

Ondertussen verkopen kooplieden op de straten op een opdringerige manier hun waren, café-eigenaren dienen hun maaltijden op, en taxichauffeurs rijden aan en af om mensen op te halen. Overal is drukte en iedereen is bezig. New York is gewoon geen stad die dood lijkt.

Maar Gods Geest raakt het hart aan en stelt vragen: "Is dit nu het echte leven? Kopen en verkopen, altijd maar druk bezig zijn? Leidt alleen maar activiteit tot het echte leven? Wat ligt onder al deze drukte verscholen?"

's Nachts gaan heel veel mensen naar de straten van New York om deel te nemen aan het nachtleven. Voor hen die Christus niet kennen, lijkt het feestvieren in de stad leuk te zijn. Zonde is plezierig, en het nachtleven in New York lijkt aan de buitenkant heel erg levend te zijn.

Maar zonde brengt uiteindelijk verveling. En dezelfde zonde die plezier brengt, brengt ook een bedroefde ziel als het feest eindigt.

In heel Romeinen 8, beschrijft Paulus de destructieve realiteit van zonde. Hij verklaart: "Als je naar het vlees zult leven, zul je sterven. Gedreven worden door lust, je alleen maar laten leiden door je zinnen, leidt tot de dood. Het lichaam is dood vanwege zonde."

In het kort, dood betekent geen leven hebben. En alleen Jezus verschaft leven, verklarend: "Ik ben de opstanding en het leven."

Omdat ongelovigen geen leven hebben, leidt alles wat ze najagen tot de dood. Dat is de reden waarom zovelen zich keren tot alcohol en "recreatieve" drugs. High worden is niet langer een feest voor hen. Veeleer is het een poging de pijn te verdoven die wordt veroorzaakt door zonde, een pijn veroorzaakt door echte leegte.

"Verduisterd in hun verstand, vervreemd van het leven Gods om de onwetendheid, die in hen heerst, om de verharding van hun hart. Zij hebben zich immers in hun verdoving overgegeven aan de losbandigheid om gretig winst te slaan uit allerlei onreinheid” (Efeze 4:18-19).

Wat een afschuwelijke toestand beschrijft Paulus. Hij zegt: "Zulke mensen hebben zich zo overgegeven aan de wereld van plezier, dat ze niet meer kunnen voelen." In het kort, ze zijn helemaal verdoofd geworden voor ieder gevoel van God of leven.

Paulus laat het contrast zien van de situatie van hen, die in het lichaam van Christus zijn: "Maar gij geheel anders: gij hebt Christus leren kennen. Gij toch hebt van hem gehoord en zijt in hem onderwezen, gelijk dit de waarheid is in Jezus, dat gij, wat uw vroegere wandel betreft, de oude mens aflegt, die ten verderve gaat, naar zijn misleidende begeerten, dat gij verjongd wordt door de geest van uw denken” (Efeze 4:20-23).

Paulus maakt zijn boodschap duidelijk: "Je kunt het opstandingsleven krijgen. Je kunt veranderen. Je kunt in nieuw leven komen."

Toen ik deze boodschap predikte in Times Square Church, zag ik een vrouw in onze samenkomst die jarenlang hele nachtenlang had doorgebracht met het dansen in nachtclubs, tot de vroege ochtenduren. Ze had letterlijk tien jaar doorgebracht in een dansclub hier dichtbij om te proberen vrede te vinden.

Toen ze onze kerk binnenwandelde, helemaal doodmoe van dit alles, was ze geestelijk dood. Ze kwam binnen met een verlangend, zoekend hart. Toen ze me hoorde prediken, dacht ze: "Deze man spreekt regelrecht tegen mij. Hij leest mijn gedachten. Hij moet helderziend zijn!"

Ze vernam later dat de heilige Geest de gedachten van haar hart openbaarde. Die avond kwam ze naar voren en gaf haar leven aan Jezus. Nu is ze levend door de kracht van hem die de opstanding en het leven is!

Net als jij waren jouw medekerkgenoten eens dood door hun zonden en verkeerde daden. En vele van de gelukkig getrouwde stelletjes die je ziet, waren eens van plan te gaan scheiden. Ze waren ervan overtuigd dat hun huwelijk dood was, voorbij hoop. Maar God bracht hen tot nieuw leven.

Deze week ontving ik een e-mail van een pastor die zijn kerk had verlaten. Deze man was er van overtuigd dat hij een misser was. Hij was diep in zonde gevallen en was zijn vrouw en kinderen daardoor kwijtgeraakt. Zijn hele leven ging kapot en hij vond zichzelf oog in oog staan met de dood.

In zijn donkerste uur viel hij op zijn knieën en riep om hulp. Jezus kwam naar deze gebroken, wanhopige man en blies nieuw leven in hem. Spoedig daarna belde de vrouw van deze man hem op, en zei: "Ik mis Jezus. Zullen we het opnieuw proberen?"

Vandaag werkt deze pastor in een van onze drugsrehabilitatie centra. Lees Efeze 2:1-2: "Ook u, hoewel gij dood waart door uw overtredingen en zonden, waarin gij vroeger gewandeld hebt overeenkomstig de loop dezer wereld, overeenkomstig de overste van de macht der lucht, van de geest, die thans werkzaam is in de kinderen der ongehoorzaamheid".

Misschien beschrijft dit jouw ervaring. Voordat je de Heer kende, deed je je eigen ding. Je zat gevangen in de geest van de tijd, en probeerde iedere zonde en elk pleziertje uit. Je dacht dat je God kon "uitstellen" tot later. Je geloofde dat je goede werken en giften je konden redden.

Toen kwam de Heer naar je toe. "God echter, die rijk is aan erbarming, heeft, om zijn grote liefde, waarmede Hij ons heeft liefgehad, ons, hoewel wij dood waren door de overtredingen mede levend gemaakt met Christus, - door genade zijt gij behouden -, en heeft ons mede opgewekt en ons mede een plaats gegeven in de hemelse gewesten, in Christus Jezus" (Efeze 2:4-6).

Geliefde, dit gaat allemaal over het verkrijgen van nieuw leven, dat alleen in Christus gevonden kan worden. Paulus spreekt hier niet over de laatste opstanding. Hij beschrijft hier wat God doet op aarde, opstandingsleven in het hier en nu!

Zeg me eens, wat is het anders dan opstandingsleven als Gods Geest in de straten komt en de verloren zondaar bereikt en hem verandert? Dit is voor honderden en nog eens honderden mensen in ons kerk gebeurd. Velen leefden op straat, sommigen dakloos, sommigen verslaafd, sommigen prostituees, en Jezus raakte hen aan met nieuw leven.

Ditzelfde gebeurt in de hele wereld in kerken die het evangelie prediken, in samenkomsten klein en groot. Dode mensen worden veranderd, geven nieuwe leven, omdat in Christus alle dingen nieuw worden: 2 Corinthe 5:17: "Zo is dan wie in Christus is een nieuwe schepping; het oude is voorbijgegaan, zie, het nieuwe is gekomen".

Een jonge man emailde me onlangs over het meest dramatische moment van zijn leven. Hij schreef: "Ik was in wanhoop omdat ik alles verloren had. Ik voelde gewoon dat er geen hoop meer voor me was. Ik had iedere zonde geprobeerd, alle mogelijke manieren om vrede te vinden. Maar niets hielp.

Tenslotte besloot ik dat ik er genoeg van had. Ik legde een pistool tegen mijn hoofd, klaar om zelfmoord te plegen. Toen bad ik een laatste gebed: "God, als u werkelijk bestaat, en van me houdt, moet u me maar tegenhouden, anders ben ik dood."

Op dat moment hoorde ik een stem binnen in me zeggen: "Ga eens in je brievenbus kijken."

Die jongeman legde het pistool neer en ging naar zijn brievenbus. Een anonieme persoon had hem een pakje gezonden. Hij opende het en zag dat er een kopie inzat van mijn boek: "Het kruis in de asfaltjungle".

Die jongeman ging zitten en begon te lezen. Hij ging door met lezen totdat hij het hele verhaal uit had. Toen hij het boek dicht deed, begon hij te huilen. Hij riep uit: "God als u Nicky Cruz kan redden, een boosaardige bendeleider, dan kunt u ook mij redden."

Vandaag is deze jongeman vol vuur voor de Heer. God kwam tussenbeide, en redde hem van een dubbele dood!

Wat verwachtte je ervan toen je voor 't eerst naar een kerkdienst ging? Ging je met een open hart? Hoopte je erop dat iets je ziel zou binnendringen en vrede tot jou zou spreken? Hoopte je dat je diep aangeraakt zou worden en troost zou ervaren?

Ik zeg je, je kwam niet "zo maar" in je kerk. Het was niet "bij toeval". De genadige geest van Christus leidde je er naar toe. Hij had je in feite al enige tijd op zijn radar. Zoals God ons vertelt: "Niet gij hebt Mij, maar Ik heb u uitgekozen " (Johannes 15: 16).

De Heer is soeverein. Hij speelt niet met de levens van mensen. Hij kan hemel en aarde bewegen om zijn doel te bereiken. En hij bracht je precies waar je bent, om je te redden en om zijn plan in jouw leven te beginnen.

Enige jaren geleden kwam een jonge vrouw die verslaafd was aan heroïne naar mijn preek luisteren. Ze betaalde haar gewoonte door middel van prostitutie. Deze verharde jonge vrouw had geen gevoelens meer. In feite had ze nog nooit in haar leven gehuild. Ze had een koud hart, en was bitter en dood van binnen.

Toen, in het midden van mijn boodschap, voelde ze zich warm worden van binnen. Plotseling bad ze bij zichzelf: "God als u echt bestaat, alstublieft, maak dat ik kan huilen".

Een traan begon te vallen. Toen een andere. En nog een en nog een, totdat er uiteindelijk een rivier begon te stromen langs haar gezicht. Naar buiten kwam ieder onsje van bitterheid en al het gevoel van verwerping.

Die jonge vrouw was Cookie Rodriguez, die later het boek schreef: "Alstublieft, maak dat ik kan huilen". Ze werd opgewekt uit de dood! Op dit ogenblik reist Cookie door Texas en vertelt haar verhaal over de opwekkingskracht van God.

Het maakt niet uit voor God hoe diep je in de zonde zit. Het maakt niet uit of je denkt dat hij niet van je houdt. Zijn liefde en genade staan bij de deur van je hart. Open die deur gewoon, nu. Hij zal komen en je opwekken in nieuwheid van leven.

Dit is Gods oproep aan jou, uit Efeze 4:17-23 (omschrijving):

"Ga niet de weg van sommigen, die vervreemd zijn van het leven van God door de onwetendheid die in hen is, door de blindheid van hun hart. Ze hebben geen gevoel meer en hebben zichzelf overgegeven aan losbandigheid. Leg dit allemaal weg, en word vernieuwd, opgewekt, in de geest van je denken." Amen!

De verlorenen liefhebben.

rina_jongsma — Wed, 19 Aug 2009 13:38:49 -0500

Er wordt op het ogenblik veel gesproken over de angstwekkende situatie waarin de wereld is. Vele volken verkeren in onrust, en staan op het punt in een economische ramp te komen. Maar te midden van alle angst en verschrikking die de wereld in zijn greep houdt, houdt God nog steeds van de verloren zielen en redt hen.

Zijn machtige werk van redding verandert nooit. Het wordt niet beïnvloed door de economie. Zijn liefdevolle, overtuigende heilige Geest wordt niet gehinderd door situaties op Wall Street of door wankelende financiën in de wereld. Gods reddende macht is nooit beperkt geworden door inkrimpende bankrekeningen.

Het feit is dat onze Heer zijn beloftes nooit verbetert. Ze zijn altijd: "Ja en amen", ten alle tijden en in alle omstandigheden. God beloofde niet dat Hij in al onze omstandigheden zou voorzien tenzij we geen baan hadden. Hij beloofde niet dat Hij God de Helper zou zijn, degene die voor ons zorgt, tenzij de economische tijden erg beangstigend worden.

De beloften van onze Heer veranderen nooit. En zijn belofte sluit het redden van de verlorenen niet uit.

Toen God ons beval de hele wereld in te gaan om de verlorenen te winnen, maakte hij geen uitzonderingsgevallen. Hij zei niet: "Preek het evangelie van mijn zoon Jezus Christus aan alle volkeren, tenzij in zware tijden." Hij zei nooit. "Geloof in de redding van velen, tenzij de wereld heel erg geschud gaat worden."

Dank God, hij heeft nooit gezegd dat de wereld te slecht is, te hard van hart, te veel overgegeven aan lusten om bereikt te kunnen worden door zijn goede nieuws. In geen enkele tijd in de geschiedenis heeft de Heer ooit zijn liefdevolle genade beperkt, en dat zal Hij ook nooit doen. Op dit ogenblik zou Amerika en de rest van de wereld nog steeds gespaard kunnen worden van oordeel, als er sprake is van echt berouw. Natuurlijk zou een dergelijk berouw een grote nederigheid vereisen en een massale terugkeer naar de Heer. Maar God is nog nooit teruggekomen op zijn verbazingwekkende aanbod van genade.

Inderdaad, de Heer heeft voorzieningen getroffen zodat niemand verloren hoeft te gaan. De schriften vertellen ons dat God geen behagen heeft in de dood van de zondaar. In tegendeel Hij gaf zijn eigen zoon zodat niemand verloren zou gaan en iedereen eeuwig leven zou hebben.

Jezus verklaarde dat Hij kwam om de verlorenen te zoeken en te redden. Hij, die macht had om de winden en golven aan zich te onderwerpen, die vuur van de hemel kon doen neerdalen om de zondaar te verwoesten, die rechtvaardigheid belichaamde, deze zelfde Jezus kwam als een nederige dienaar.

En Hij bracht genezing aan het volk. Christus luisterde geduldig als lijdende mensenmassa's hem smeekten om verlossing van hun ziektes. Hij opende de ogen van blinden. Hij maakte dat kreupelen weer konden lopen. Hij genas de zieken. Hij maakte gebonden tongen weer los en maakte de doven weer horend. Jezus rees zelfs doden op. Eenvoudig gezegd, Christus zette gevangenen vrij precies zoals Hij zei dat Hij zou doen. Hij verbrak getrouw iedere vorm van gebondenheid die Hij tegenkwam.

De waarheid is, geen menselijk wezen heeft ooit de verlorenen meer liefgehad dan Jezus. Hij had verdriet over hen en zag hen als verloren, de weg kwijtgeraakte schapen die een herder nodig hadden. Hij huilde over hun geestelijke blindheid en Hij gaf zijn eigen leven voor hen op het kruis. Geen persoon in de geschiedenis zou meer geliefd en gerespecteerd moeten worden dan Hij. Christus zou door iedereen geëerd en geacht moeten worden. Maar ondanks al zijn bewijzen van opofferende liefde, haatte de wereld hem zonder oorzaak.

Er waren duizenden en nog eens duizenden redenen om Jezus lief te hebben, en geen enkele reden om hem te haten. Wat deed Hij toch dat Hij zo gehaat en veracht zou zijn? De evangeliën spreken over Christus als vriendelijk, geduldig, verdraagzaam, vergevend, vol liefde en genade, niet willend dat ook maar iemand verloren zou gaan. Hij wordt een herder genoemd, een leraar, een broeder, een licht in de duisternis, een geneesheer, een verdediger, een verzoener. Hij deed alleen maar goede dingen in zijn leven. Niemand had ooit een reden om hem te haten. Dus waarom die diepe, kwaadaardige haat voor Jezus? Waarom wordt hem en zijn naam zoveel geweld aangedaan?

Jezus werd door de wereld gehaat omdat Hij als een licht kwam om de wereld te verlossen uit de duisternis. Johannes schrijft: "Dit is het oordeel, dat het licht in de wereld gekomen is en de mensen de duisternis liever gehad hebben dan het licht, want hun werken waren boos. Want een ieder, die kwaad bedrijft, haat het licht, en gaat niet tot het licht, opdat zijn werken niet aan de dag komen", (Johannes 3:19-20).

Jezus verklaarde van zichzelf: "Ik ben het licht der wereld; wie Mij volgt, zal nimmer in de duisternis wandelen, maar hij zal het licht des levens hebben" (8:12). Dit laat de enige reden zien waarom Jezus zo gehaat werd. Zijn evangelie is een oproep aan de wereld om: "De werken der duisternis af te leggen en de wapenen des lichts aan te doen"! (Rom. 13:12).

Jezus beloofde zondaren dat Hij hen zou verlossen van de ketenen van duisternis, en hen vrij zou zetten van alle satanische machten. Maar dat wilden zij niet. En waarom niet? Wat een christen ziet als vrijheid, ziet de wereld als gebondenheid.

"Vrijheid? Welke vrijheid?" vragen zij als hun in Christus vrijheid wordt aangeboden. "Ik ben al vrij. Ik ben bevrijd geworden van alle beperkingen, alle seksuele taboes. En ik ben bevrijd van de gebondenheid aan de bijbel. Ik ben vrij om een God te aanbidden die ikzelf uitkies, en in mijn geval is dat helemaal geen God."

Het eenvoudige feit is dat de wereld de dingen van deze wereld liefheeft. En zij houden van de pleziertjes van zonde. Zoals Jezus het zei, zij geven de voorkeur aan de duisternis. Daarom waarschuwde Christus zijn discipelen. "Omdat ik jullie uit de wereld heb uitgekozen, zal de wereld jullie haten net zoals zij mij gehaat hebben."

"Indien gij van de wereld waart, zou de wereld het hare liefhebben, doch omdat gij van de wereld niet zijt, maar Ik u uit de wereld uitgekozen heb, daarom haat u de wereld (Joh. 15:19). Waarom is dit zo? Waarom die haat voor ons, alleen omdat wij van de Heer houden? Jezus verklaart: "Indien de wereld u haat, weet dan, dat zij Mij eer dan u gehaat heeft" (15:18).

Dit is de reden waarom de maatschappij enorme pogingen heeft gedaan om alles uit te stampen dat tot Jezus behoort.. waarom er zoveel minachting is voor zijn volgelingen... waarom gerechtshoven zelfs het noemen van zijn naam bij wet verboden proberen te krijgen… waarom er zoveel afschuw, zelfs geweld is tegen hen die de bijbel zeggen nodig te hebben als hun morele kompas. Het heeft allemaal te doen met onze missie als lichtdrager.

Bedenk eens: als de getuigen van Christus zijn wij geroepen tot een, naar wat het schijnt, onmogelijke taak. We vragen de wereld de dingen weg te leggen waar ze het meest aan gehecht zijn: hun zonden. In hun ogen ziet de christelijke levensloop, een leven van zuiverheid en heiligheid, er uit als een vorm van slavernij. Ons idee van de hemel lijkt hen meer de hel toe. Als zij ons horen spreken over het evangelie, is dat een belediging voor hun levensstijl. Het evangelie van Christus roept hen op berouw te hebben van de zonden waar ze van houden, en berouw te hebben omdat zij de God verwierpen die voor hen aan een kruis stierf. Het roept op tot een leven van heiligheid, terwijl zij jarenlang hebben geprobeerd hun geweten tot stilte te brengen, en alle besef dat er een komende dag van rekenschapgeven is, hebben geprobeerd te doden.

Het evangelie van Christus vertelt hen ook dat hun eigen persoonlijke goedheid het eeuwige leven niet kan verdienen. Het vraagt aan de selfmade mens aan zichzelf af te sterven en aan zijn eigen egoïstische ambities, en zijn leven te geven voor anderen. Het verklaart dat zijn eigengevoel van integriteit niets is in Gods ogen. Zo'n evangelie is een bedreiging voor "zijn parel van grote waarde": zijn persoonlijke prestaties, de dingen waar hij hard en lang voor heeft gewerkt om ze te bereiken. Als je hem zegt dat zijn gerechtigheid niet zijn redding kan verdienen, zal hij je verachten.

De laatste keer dat Jezus met zijn discipelen bijeen was, voor zijn kruisiging, waarschuwde Jezus: "Sommigen van jullie zullen verworpen worden, sommigen zullen gevangengenomen worden, en sommigen gedood. Jullie zullen allemaal vervolgd worden" (zie Johannes 16:2). Wat een laatste boodschap ... de discipelen zouden gehaat gaan worden, en worden gezien als het uitvaagsel van de aarde!

Maar Jezus gaf hen een woord van instructie in diezelfde tijd. Wat was zijn laatste onderwijzing? Het ging erover hoe zij hun generatie zouden kunnen bereiken nadat Hij weggegaan was. Dit woord van onderwijs had niets te maken met methoden voor evangelisatie. Jezus had de discipelen al gezegd dat zij de hele wereld in zouden gaan om het evangelie te prediken, en dat zij de kracht van de heilige Geest nodig zouden hebben om dat te doen. Deze twee dingen waren hen al duidelijk.

Maar nu zei Hij: "Een nieuw gebod geef Ik u". Jezus vertelde hen duidelijk: "Als je dit nieuwe gebod gehoorzaamt, zullen alle mensen weten wie jij bent. En ze zullen precies weten hoe jij erover denkt. Ze zullen je misschien haten. Ze zullen je misschien fanatiekelingen noemen en je uit hun kerk zetten. Maar ze zullen weten dat jullie van mij zijn."

Dit was de opdracht van Jezus aan de discipelen: "Een nieuw gebod geef Ik u, dat gij elkander liefhebt; gelijk Ik u liefgehad heb, dat gij ook elkander liefhebt" (13:34). Bedenk dat dit geen optie is, het is het gebod van Jezus. En het is het punt waarop iedere evangelische poging moet beginnen.

Zie je, de schriften maken het duidelijk dat wij de arme mensen moeten voeden, en de kerk zal dit altijd getrouw zo doen. We moeten vele goede werken doen, waar doorheen we Christus stoutmoedig prediken. Maar om de "grote duisternis" te doorbreken, moeten we beslag leggen op dit nieuwe gebod van Jezus. Waarom is onze gehoorzaamheid aan dit gebod noodzakelijk om duisternis te doorbreken? Christus verklaart: "Hieraan zullen allen weten, dat gij discipelen van Mij zijt, indien gij liefde hebt onder elkander (13:35).

Volgen Jezus zal alleen deze bijzondere liefde, een liefde voor medegelovigen, de aanklacht trekken van een verloren generatie. Het is hetzelfde soort van zichzelf ontzeggende, opofferende liefde die Jezus aan ieder van ons toont. En deze liefde voor onze naaste in Christus kan niet alleen in woorden gezegd worden, maar moet ook in daden gebeuren.

Dit gebod brengt twee dingen teweeg. Ten eerste, het is de enige manier om de haat te beantwoorden die van de wereld komt: "Gelijk Ik u liefgehad heb, dat gij ook elkander liefhebt" (13:34). Onze liefde voor elkaar is een toevlucht en veilige haven voor allen die in het lichaam van Christus zijn.

Ten tweede, door dit gebod openbaart de heilige Geest aan onze generatie hun grote nood. Waarom hebben zovele jonge mensen zich overgegeven aan zuippartijen? Waarom hebben massa's mensen hun toevlucht gezocht tot drugs zoals nooit tevoren? Waarom worden er meer en meer zelfmoorden gepleegd? De verklaring is eenvoudig: overal hebben mensen pijn. Er is een ziekelijke zondigheid onder de mensen, en massa's van hen worden gekweld door leegte.

De mensen van tegenwoordig hebben zo weinig waar ze in kunnen vertrouwen. Instellingen waar ze lang hun vertrouwen in hebben gesteld, vallen uiteen. Economische en morele structuren zijn uit elkaar gevallen. Er is geen veiligheid, financieel noch persoonlijk. Waar kunnen mensen naartoe gaan? Waar kunnen ze voorbeelden vinden van echte, durende liefde in deze wankelende, gevaarlijke tijd?

In Johannes 17:21, bad Jezus dit gebed: "Opdat zij allen één zijn, gelijk Gij, Vader, in Mij en Ik in U, dat ook zij in Ons zijn; opdat de wereld gelove, dat Gij Mij gezonden hebt."

Bedenk eens: zelfs in zijn laatste uren verlangde Jezus nog naar de verloren mensheid. En hij gaf zijn kerk specifieke aanwijzingen over hoe ze die verloren mensenmassa's moesten winnen. Denk aan zijn laatste woorden over dit onderwerp: "Wees één! Leg alle geruzie en geschillen weg, zodat de wereld in mij kan geloven."

Je denkt misschien: "Dit klinkt zo eenvoudig. Is dit werkelijk de manier waarop de kerk verharde harten zou kunnen bereiken? Verschaft eenvoudig elkaar liefhebben bovennatuurlijke kracht om haat te bestrijden?"

Het antwoord is ja, ja en ja, absoluut! Volgens Jezus wordt de machtige liefde van God het meest duidelijk aan de wereld geopenbaard door de onvoorwaardelijke liefde tussen zijn mensen.

Op dit ogenblik is één van satans belangrijkste strategieën tegen de kerk verdeling en ruzie te planten. Overal waar ik kijk in het lichaam van Christus wereldwijd, ben ik ervan overtuigd dat horden demonen gezonden zijn met deze opdracht binnen de kerkmuren. En hun doel is de liefde van Christenen voor elkaar te vernietigen.

De strategie van de duivel is subtiel: hij zet ras tegen ras op en rijken tegen armen in het lichaam van Christus. Vooral de ruzie tussen rassen wordt wereldwijd gevoed door televisie en andere media. Ik heb in jaren niet zoveel haat tussen rassen gezien, en nu infiltreert het de muren van Gods huis.

Ik dank God dat Times Square Church werd opgericht zonder onderscheid te maken tussen kleuren, of tussen rijken en armen. Iedereen die door onze deuren binnenkomt, wordt met hetzelfde respect en met dezelfde welkom hetende liefde behandeld. We hebben ons nu 22 jaar verheugd in Gods zegen, en ik geloof dat dit gedeeltelijk komt doordat we de opdracht van Christus hebben gehoorzaamd elkaar lief te hebben zoals Hij ons heeft liefgehad.

Natuurlijk claimt iedere christen geen vooroordelen te hebben. Maar als we God niet gehoorzamen in deze zaak, als we niet tegen hem roepen om het kleinste beetje van onenigheid uit onze harten te verwijderen, zal ons getuigenis tegen de wereld zijn kracht verliezen. En zullen we niets hebben om indruk te kunnen maken op de grote duisternis. En het getuigenis dat God ons heeft toevertrouwd zal dan verloren zijn.

Door de eeuwen heen heeft afschuwelijke verdeeldheid christenen tegen elkaar opgezet. Broeders zijn opgestaan tegen broeders, zusters tegen zusters, en gehele denominaties zijn geruïneerd.

De waarheid is dat ik alleen van mijn broeder kan houden als ik zij aan zij met hem kan staan in de aanbidding van Jezus. Ik weet dat ik echt van mijn broeder houd als ik vol vertrouwen voor de troon van Christus kan staan, wetend dat ik niets in mijn hart tegen hem heb. Ik weet dat ik echt van mijn broeder houd als ik dezelfde liefde voor hem heb als Jezus mij heeft getoond.

Hoe kunnen we elkaar echt liefhebben zoals Christus ons liefhad?

Dat gebeurt als wij hen liefhebben die ons hebben gekwetst, net zoals Christus ons vergeven heeft.

Het gebeurt als we uitreiken naar de afgevallenen, en alles doen wat in onze macht ligt om hen te herstellen.

Het gebeurt als we anderen beter achten dan onszelf.

Geliefde heilige, ik pleit met je vandaag: leg alle bitterheid, ruzie en gebrek aan respect af. Verhinder de zegen van God in je leven en huis niet. Gehoorzaam zijn nieuwe gebod aan jou en herinner jezelf aan zijn woord: "Hieraan zullen allen weten, dat gij discipelen van Mij zijt, indien gij liefde hebt onder elkander." Dan zullen de verlorenen Gods liefde zien en kennen, door zijn gehoorzame, blije, opofferende volk: de kerk. Amen!

Een dringend bericht

rina_jongsma — Tue, 10 Mar 2009 11:43:27 -0500

Ik voel me gedrongen door de Heilige Geest om een dringend bericht te sturen naar iedereen die op onze verzendlijst staat, en naar vrienden en herders die we over de hele wereld ontmoet hebben.

EEN RAMP DIE DE AARDE ZAL DOEN BEVEN STAAT OP HET PUNT TE GEBEUREN. HET ZAL ZO BEANGSTIGEND ZIJN, DAT WE ER ALLEMAAL VAN GAAN RILLEN – ZELFS DE MEEST VROME MENSEN ONDER ONS.

Al 10 jaar lang heb ik er voor gewaarschuwd dat er zo’n duizend vuren komen naar New York City. Het zal over het gehele gebied komen, met inbegrip van de gebieden New Jersey en Connecticut. Grote steden over geheel Amerika zullen rellen ervaren en vlammenzeeën – zoals we zagen in Watts, Los Angeles, jaren geleden.

Er zullen rellen en vuren zijn in steden over de hele wereld. Er zal geplunderd worden, ook in Times Square, New York City. Wat we meemaken, is niet een recessie, zelfs geen depressie. We zijn onder het oordeel van God. In Psalm 11 staat het geschreven:

"Wanneer de grondslagen zijn vernield, wat kan dan de rechtvaardige doen?" (v. 3).

God bestraft de zonden die over Amerika en de naties zijn losgeslagen. Hij is de grondslagen van de wereld aan het verwoesten.

De profeet Jeremia pleitte met het zondige Israel: "Zo zegt de HERE: zie, Ik bereid rampspoed over u en beraam tegen u een plan; bekeert u toch een ieder van zijn boze weg en betert uw handel en wandel.

Doch zij zeggen: Het baat niet, want wij zullen onze eigen gedachten volgen en een ieder naar de verstoktheid van zijn boos hart handelen." (Jeremia 18:11-12).

In Psalm 11:6 waarschuwt David: "Hij regent op de goddelozen vurige kolen en zwavel, schroeiende wind is het deel van hun beker." Waarom? David antwoordde: " Want de HERE is rechtvaardig" (v. 7). Dit is een rechtvaardig oordeel – net zoals bij de oordelen van Sodom en in Noach's generatie.

WAT ZAL DE RECHTVAARDIGDE DOEN? WAT ZAL ER MET GODS VOLK GEBEUREN?

Ten eerste geef ik u een praktisch woord waartoe ik mijzelf geleid voel. Als het mogelijk is, leg dan een voorraad aan voor 30 dagen van voedsel dat niet kan bederven, van toiletartikelen en andere noodzakelijke dingen. In grote steden zijn supermarkten in een uur leeg bij het teken van een dreigende ramp.

Wat onze geestelijke reactie betreft, hebben we twee keuzes. Dit wordt besproken in Psalm 11. We: "vlieden naar gebergte als vogels", of, zoals David: "hij vestigde zijn ogen op de Heer, op zijn troon in de hemel: zijn ogen slaan gade, zijn blikken doorvorsen de mensenkinderen." (v. 4); bij de HERE schuil ik, (v. 1)".

Ik zal tegen mijn ziel zeggen: Je hoeft niet weg te rennen, niet te vluchten. Dit is Gods rechtvaardige werk. Ik zal naar de Heer op zijn troon kijken, die met zijn liefdevolle ogen kijkt naar iedere stap die ik neem, erop vertrouwend dat Hij zijn volk zal verlossen, zelfs uit overstromingen, vuren, rampen, testen en allerlei soorten beproevingen.

Merk op: Ik weet niet wanneer deze dingen zullen gebeuren, maar ik weet wel dat het niet ver weg is. Ik heb de last die op mijn hart lag, aan jullie verteld. Doe met de boodschap zoals je verkiest.

God zegene en behoede je.

In Christus,
DAVID WILKERSON

De belangrijkste kwestie in dit uur

rina_jongsma — Tue, 17 Jun 2008 17:58:24 -0500

Over de gehele wereld hebben christenen het gevoel dat we in de laatste dagen leven. De steeds groterwordende crisissen, angsten, tekenen van hevig schudden, al deze dingen laten het duidelijk zien, zelfs aan wereldse verslaggevers. Nu is de vraag van dit uur voor iedere volgeling van Jezus: "Zal mijn geloof dat wat gaat komen, kunnen doorstaan?"

Ik geloof dat de belangrijkste kwestie van dit uur te maken heeft met wat wordt genoemd: "volhardend geloof". Eenvoudig gezegd, zal het geloof van Gods volk het verschrikkelijke schudden van alle dingen doorstaan, de intense beproevingen en testen die zullen komen, die geen enkele voorgaande generatie heeft meegemaakt?

Jezus beloofde: "Maar wie volhardt tot het einde, die zal behouden worden. (Matth. 24: 13). Toen Christus hierover sprak, had Hij juist de verschrikkelijke beproevingen beschreven die zouden komen over zijn discipelen: valse messiassen, oorlogen en geruchten van oorlogen, volk in opstand tegen volk, verschrikkelijke dingen in de natuurlijke wereld, aardbevingen en ziektes als de pest, vervolging en martelaarschap (zie 24:4-12). Wanneer die dagen zullen komen, zei Jezus, zullen: “Velen komen onder mijn naam en zeggen: Ik ben de Christus, en zij zullen velen verleiden” (24: 5).

Wat zou het gevolg zijn van al deze dingen op de kerk, op hen die zichzelf naar zijn naam noemen? Jezus zegt het erg duidelijk: "En omdat de wetsverachting toeneemt, zal de liefde van de meesten verkillen.” (24: 12).

Nu al voelt onze natie de trillingen van het verschrikkelijke schudden.

Afgelopen maart (2008), viel het Amerikaanse financiële systeem bijna in duigen. “Bear Stearns”, een van de top financiële nstellingen van de natie, moest gered worden van faillissement door de Federale Bank. De Wall Street krant, een krant die niet gericht is op sensatie, gaf met grote letters de volgende kop weer boven aan de pagina: "De federale Bank redt het Amerikaanse financiële systeem van faillissement.”

De federale Bank moest aanvankelijk 30 miljoen in de deal stoppen, om een paniek te bezweren, die anders deze natie in de ergste economische depressie van zijn geschiedenis zou hebben gebracht. Tot op heden is meer dan 300 miljoen in het systeem gestopt om het te redden.

10 jaar geleden schreef ik een boek met de titel: "Amerika's laatste oproep: op de rand van een financiële holocaust." In dat boek waarschuwde ik voor de volgende gebeurtenissen:

De bond market zou ineenstorten.
Gods oordeel zou plotseling over de Amerikaanse economie komen.
Een kort, vals gevoel van welvaart zou aan de komende economische ineenstorting voorafgaan. (Deze korte opleving in de welvaart zou Gods laatste genade oproep zijn voordat de kastijding zou komen.)
De huizenmarkt zou ineenstorten, met een markt waarbij er vooral verkopers zouden zijn en erg weinig kopers. Massa's mensen zouden hun huis kwijtraken aan de bank.
Er zou een onheilspellende opkomst zijn van homoseksuele macht.
Een plotselinge storm van verwarring zou op Wall Street plaatsvinden.
God en de wachters en profeten zouden niets meer te zeggen hebben.
De Amerikaanse dollar zou ineenstorten.
Amerika zou zijn controle over de economie verliezen. Tegenwoordig heeft China aan Amerika honderden miljoenen dollars geleend. We zijn de natie met de grootste schulden van de wereld geworden, en zijn niet langer in controle over onze financiën.

Wat we op het punt staan mee te maken in de wereld zal ieder persoon die op aarde leeft, gaan raken. De wereld zal een tijdelijke kalmte meemaken, met betrekkelijke stabiliteit, waardoor velen zullen zeggen: "De crisis is voorbij". Maar in waarheid staat de echte paniek ons nog te wachten.

Op dit ogenblik maakt zich een politieke gekte meester van Amerika. Bedenk eens: het is totale waanzin dat politici allerlei nieuwe, multi-miljoenen kostende programma's beloven, terwijl de Federale Bank zijn uiterste best doet om het hoofd van de natie boven een rijzende vloed van schuld te houden.

Maar voor de kerk van Jezus Christus is de werkelijke kwestie niet economische ineenstorting. Het is zelfs niet belangrijk wie over de natie heerst. Veeleer is de belangrijkste kwestie: volhardend geloof.

Inderdaad, deze kwestie moet de belangrijkste zijn in de gedachte van allen die claimen Jezus te dienen. Ik vraag je: heb jij op het ogenblik een volhardend vertrouwen in de Heer dat zal blijven staan wanneer de wereld in chaos verandert? Of zul je gaan twijfelen in tijden van verschrikking, als de angstige dingen waarvan Jezus zei dat ze zouden komen, beginnen te gebeuren op aarde? Als dat uur intreedt, zal dan jouw liefde voor de Heer standhouden? Of zul je koud worden, zoals Jezus voorspelde dat zou gebeuren met veel gelovigen?

Ik vraag deze dingen niet om iemand te veroordelen over zijn wandel met Christus. Ik vraag ze aan onze lezers alleen omdat dit de vragen zijn die Jezus stelt aan allen die er voor zouden kiezen om hem te volgen.

Laat me je de context van de vraag van Jezus hier geven.

Hij had juist het verhaal verteld van een volhardende vrouw die aan een rechter vroeg om in haar voordeel te oordelen en haar zaken rechtvaardig af te handelen. Jezus gebruikte haar als een voorbeeld voor het soort van volhardend aanhoudend geloof waar hij naar aan het zoeken is: het soort dat tot God roept in tijden van beproeving en hem vertrouwt in het volbrengen van zijn beloftes. Christus wist dat alleen zulk volhardend geloof zijn volk in de tijden die zouden komen, staande zou houden.

Als Jezus deze kwestie van volhardend geloof bespreekt, heeft hij het over diegenen van wie het geloof "maar een tijdje" zou standhouden. Met andere woorden, als hun gebeden niet beantwoord worden, als de tijdslimiet voor hun verzoeken niet gehaald wordt, zullen ze in ongeloof vallen. Waarom? Hun geloof heeft geen wortels.

“Maar hij heeft geen wortel in zich, doch is iemand van het ogenblik; wanneer echter verdrukking of vervolging komt om der wille van het woord, komt hij terstond ten val.
(Matth. 13: 21).

Het gebeurt maar al te vaak dat als ellende begint te gebeuren in het leven van zulke gelovigen, zij beledigd gaan worden. Je hebt waarschijnlijk dit: "beledigd zijn" meegemaakt bij christenen die veel narigheid hebben meegemaakt. Ze hebben Gods woord gelezen, ze hebben verschillende beloftes gekregen, zij hebben ernstig gebeden, maar toch gaan hun beproevingen door. En na een tijdje, omdat ze geen antwoord hebben gezien op hun gebed, worden ze beledigd vanwege het woord waaraan ze zich hebben vastgehouden.

Op een zeker punt wordt een zaadje van ongeloof in hun hart gepland. En spoedig beginnen ze Gods trouw te betwijfelen. Ze kunnen de steeds terugkerende gedachte niet van zich afschudden dat de Heer heeft nagelaten zijn beloftes aan hen te houden.

Zijn vertrouwden op hem voor een tijdje. En wanneer je met hen sprak, was hun conversatie vol van geloof, en ze getuigden van Gods betrouwbaarheid. Maar nu begin je kleine twijfels in hun woorden te horen. In plaats van geloof hoor je vragen, opmerkingen die een innerlijk ongeloof verraden.

Vergis je niet, satan voedt die groeiende twijfels. Na een tijdje wordt gebed een last voor zulke gelovigen. Hun liefde voor Gods woord begint te verzwakken totdat ze nooit meer hun Bijbel oppakken. Tenslotte is hun passie voor Christus alleen nog maar een af en toe opspringend heel klein vlammetje.

Misschien heeft dat wat ik hier heb gezegd jouw hart geraakt. Ik moet je vragen: heb jij toegestaan dat er zaadjes van ongeloof in je hart kwamen? Heb je nu serieuze vragen over Gods getrouwheid? In plaats dat je Hem aanbidt, twijfel je nu aan hem?

"Heer, waarom bent U niet tussenbeide gekomen voor mij? Waarom heeft U zo'n verwarring in mijn huwelijk toegelaten, in mijn familie? U heeft op mij meer gelegd dan ik kan dragen". Zo’n houding kan leiden tot een verhard hart en tenslotte tot geestelijke dood.

De apostel Paulus vermaande Timotheus: "Lijd met de anderen als een goed soldaat van Christus Jezus”, (2 Tim. 2:3). Je moet volharden, zoon! Je bent een soldaat in het leger van de Heer. Je bent getraind geworden om lijden te kunnen doorstaan in geestelijke gevechten."

We zien dit ook weerspiegeld in het Oude testament. Ons wordt gezegd: "Want des HEREN ogen gaan over de gehele aarde, om krachtig bij te staan hen, wier hart volkomen naar hem uitgaat” (2 Kron.16:9). Het Hebreeuwse woord voor: "volkomen" in dit vers betekent: "geheel aan hem gegeven in vertrouwen".

Als de Heer zo’n dienaar vindt, zegt Hij van die persoon: "Deze geliefde houdt vast aan zijn geloof en vertrouwt in mij. Daarom zal ik mijzelf sterk maken voor hem. Hij zal mijn macht leren kennen, en mijn sterke arm aan hem geopenbaard zien".

De woorden in dit vers werden eerst gesproken aan koning Asa, heerser van Juda, door de profeet Hanani. De zoekende ogen van de Heer waren op koning Asa gevestigd, die geliefd was omdat hij: "deed wat rechtvaardig was in Gods ogen".

Asa was in alle omstandigheden een rechtvaardig man die God vertrouwde. Hij wandelde in geloof, en bracht iedere zaak voor de Heer, zodat hij goddelijke richting mocht ontvangen. De koning had een toegewijd gebedsleven, en was geheel afhankelijk van God, en zijn daden bewezen het.

Asa schafte afgoderij af in het land, en haalde alle valse goden omver. Hij schafte hekserij af, sodomie en prostitutie. En hij bouwde de steden op met sterke torens, hoge muren en veilige poorten. Onder de heerschappij van deze getrouwe koning had de natie Juda welvaart en was gezegend.

En Asa was zo getrouw om het volk er aan te herinneren dat al hun zegeningen waren gekomen, omdat wij: "…de HERE, onze God, hebben gezocht, wij hebben Hem gezocht en Hij heeft ons aan alle kanten vrede gegeven. En zij bouwden voorspoedig” (2 Kron. 14:7).

Probeer de atmosfeer voor te stellen in Juda tijdens de jaren onder de rechtvaardige regering van Asa. Er was overal vrede, en alles was in Gods orde. De mensen waren gezegend, hadden allemaal een baan en er waren overvloedige oogsten, omdat God in hun midden was. Niemand moest weg om oorlog te voeren, omdat zowel de koning als het volk de Heer zochten. Niemand riep uit dat er een oordeel zou komen omdat dit een gehoorzaam volk was.

Maar op een dag, plotseling, veranderde die vredige omgeving. Een boodschapper bracht aan Asa een verschrikkelijk bericht: een miljoen tellend leger was gezien dat op weg was naar Juda. De Ethiopiërs en Libiërs hadden hun macht gebundeld, en nu hadden ze een kolossale strijdmacht. Het bestond uit 300 krijgswagens, massa’s soldaten te paard, en een miljoen man te voet, die allemaal naar Juda toe snelden en erop uit waren het te vernietigen.

De dag vlak ervoor had Asa het volk opgeroepen de Heer te danken voor de vrede en zegeningen waarin zij zich verheugden omdat zij hem gezocht hadden. Nu lezen we: "…trok tegen hen ten strijde…” (2 Kron. 14:9). In een tijdsbestek van een nacht was Juda in oorlog gekomen, en stond tegenover een miljoen vijandige soldaten.

En, wat doet een vertrouwende dienaar van God wanneer hij zich geplaatst ziet tegenover zo’n dilemma? Hoe reageert hij? Zal hij in paniek zijn? Zal hij zich keren naar menselijke wapens voor hulp, of zal hij alles in de handen van de Heer leggen, in totaal vertrouwen?

Wat was de reactie van de rechtvaardige koning?

"Toen riep Asa tot de HERE, zijn God, en zeide: HERE, er is niemand buiten U, om de machteloze te helpen tegen de machtige. Help ons, HERE, onze God, want op U steunen wij en in uw naam zijn wij opgetrokken tegen deze menigte. HERE, Gij zijt onze God, laat toch tegen U geen sterveling iets vermogen. En de HERE deed de Kusieten de nederlaag lijden tegen Asa en Juda, zodat de Kusieten vluchtten” (2 Kron. 14: 11-12).

Vertel me, wat zegt ons de reactie van Asa hier, aan ons, de kerk van Jezus Christus vandaag? Deze vrome man had het meest verschrikkelijke, beangstigende nieuws ontvangen. Hij stond tegenover een menselijkerwijs onmogelijke redding en overwinning.

Geliefde, de betekenis van deze verzen is duidelijk: het laat ons zien dat overwinning, onmogelijke overwinning, alleen is voor diegenen die al hun vertrouwen hebben gelegd in de Heer.

Ik kan niet verklaren waarom de Heer aanvallen toestaat op zijn vrome dienaren. Maar ik weet dat de Schriften ons waarschuwen om heftige beproevingen te verwachten om ons geloof te testen. Maar, ondanks dat, worden we verteld dat God zal maken dat er puur goud voortkomt uit ons standvastige geloof.

Natuurlijk, de Heer was blij met Asa's geloof in deze crisis. Toch zond Hij een profeet naar hem toe om hem te waarschuwen:

"Hoort naar mij, Asa en geheel Juda en Benjamin! De HERE is met u, zolang gij met Hem zijt; indien gij Hem zoekt, zal Hij Zich door u laten vinden; maar indien gij Hem verlaat, zal Hij u verlaten” (2 Kron. 15:2).

De profeet voegde eraan toe dat dit het geval was geweest voor Gods volk door hun hele geschiedenis heen. Iedere keer als er geen vrede was, maar alleen kwelling en narigheid, keerde Gods volk zich naar hem om hem te zoeken en Hij werd door hen gevonden (zie 15: 3-4).

Meer grote beproevingen zullen komen in het leven van iedere gelovige. Inderdaad, hoe meer je de Heer zoekt, hoe groter je roeping, hoe dichter je levenswandel bij hem, des te meer zul je narigheid en lijden moeten verduren, en steeds groter wordende testen van geloof. Deze zullen doorgaan tot het einde, verzekeren de Schriften ons.

Dus, wat is Gods boodschap aan ons in dit alles? Eenvoudig het volgende: we moeten niet toestaan dat ons geloof wordt geschut, ook niet wanneer er steeds grotere testen op ons afkomen.

Geliefde, alsjeblieft, weet dat ik dit woord niet lichtvaardig spreek. Wat ik in deze boodschap aan het prediken ben, is geboren uit mijn eigen persoonlijke vuurproef van groot lijden, zware tijden en zware geloofstesten.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet aan het klagen. Ik kan getuigen dat ik de liefdevolle hand van God heb gezien in iedere beproeving en narigheid in al mijn levensjaren. Ik heb gezien hoe mijn vrouw, Gwen, en mijn twee dochters bijna doodgingen aan kanker. Ik heb de dood van een kleinkind moeten meemaken die stierf aan kanker. Ik heb gezien hoe al mijn kinderen en kleinkinderen verschillende keren werden aangevallen. En ook persoonlijk ben ik door heftige beproevingen gegaan.

Door dit alles heen heb ik eclipses van geloof meegemaakt, waarbij het gezicht van de Heer geheel verborgen leek voor mij tijdens mijn beproeving. Maar, na al die jaren van beproevingen sta ik toch hier, en getuig dat God mij door iedere beproeving heen heeft gebracht met vrede en met zijn lied van overwinning.

Maar dit is niet het einde van het verhaal.

Nóg een verschrikkelijke crisis ontstond in het leven van Asa. Dit keer verloor de rechtvaardige koning van Juda zijn geloof.

Tot op dit punt had Asa geleefd als een vertrouwende man van God. Hij was een heel goed voorbeeld van toegewijd geloof en ijver voor God, en hij zocht de Heer voortdurend. Zijn bediening voor Juda had een machtige geestelijke opleving gebracht in dat land, waarbij Gods rechtvaardige regering werd gevestigd.

Toen kwam een nieuwe plotselinge crisis over Asa en de natie Juda. Dit keer kwam het woord tot de koning dat Jeruzalem was lamgelegd door een vijandelijk leger. Alle handelsroutes naar Juda waren afgesloten door deze vijand. De stad Rama, maar zo’n 8 km buiten Jeruzalem, was binnengevallen, bezet en door de vijand versterkt, en alle wegen waren afgesloten. Niemand kon erin of eruit gaan.

Deze blokkade kom de economie van Juda ernstig verzwakken. Iets moest snel gedaan worden, anders zou het volk sterven. Dus, wat deed koning Asa?

Deze keer ging hij niet naar de Heer. In feite bad Asa zelfs niet en raadpleegde hij ook zijn geestelijke adviseurs niet. In plaats daarvan raakte hij in paniek. Hij ging nu niet alleen zijn vertrouwen in mensen stellen, maar ook in zijn eigen vijand! Asa keerde zich naar de slechte koning Benhadad van Syrië, Juda's aartsvijand, om militaire hulp te zoeken.

Op deze manier kocht Asa zich vrij uit het conflict. Hij haalde de schatkist van de natie leeg en bracht al het zilver en goud ervan naar koning Benhadad met deze boodschap: "Hier is al ons goud en zilver. Het is van u. Haal alleen deze binnendringer bij mij vandaan. Verlos me van mijn aanvaller".

Hoe verschrikkelijk tragisch! Het is altijd een grote tragedie wanneer vrome mensen die tevoren God hebben vertrouwd voor de ogen van de wereld plotseling tekortschieten in hun geloof, en zich keren naar het vlees in een tijd van crisis. En de wereld antwoordt met spot, zeggend: "Is dit wat er gebeurt nadat je jaren hebt doorgebracht met geloof in God? Is dit waar je geloof op uitloopt, op schipbreuk? Wat stom dat je ooit bent begonnen om op God te gaan vertrouwen!".

Nu werd er een andere profeet gezonden naar Asa, met dit woord van de Heer:

"Omdat gij gesteund hebt op de koning van Aram en niet gesteund hebt op de HERE, uw God, daarom is het leger van de koning van Aram aan uw macht ontkomen… van nu af zult gij oorlogen hebben” (2 Kron. 16: 7,9).

Dit is volhardend geloof: het is alle dingen in Gods handen leggen. Volhardend geloof zegt tegen de Heer: "Ik vertrouw iedere gebeurtenis, ieder toekomstig succes, aan U toe. En ik houd U aan Uw belofte dat U alles wat U heeft, al Uw alwetendheid en almachtige kracht, zult aanwenden om mij te bewaren".

Wanneer we tegenover beproevingen en vervolging staan, komt satan angsten en leugens in ons oor fluisteren:

"Hoe zul je deze crisis kunnen doorstaan? Wat zul je nu doen? Als God getrouw is, hoe zou Hij dan dit aan je kunnen laten gebeuren? Hoe zou Hij jouw geliefden op deze manier zo’n groot risico kunnen laten lopen? Wat zal er van je worden, van je familie, je baan, je bediening?"

Maar volhardend geloof staat op en beantwoordt zó de leugens van de vijand:

"Duivel, je vraagt de verkeerde dingen. De vraag voor mij in deze situatie is niet hoe ik het ga overleven. Het gaat niet om hoe ik of de mijnen zullen standhouden. Ik heb alles al geplaatst - alle ellende, alle beproevingen, alles wat mij betreft - in de liefdevolle handen van mijn Vader. Ik heb alle toekomstige gebeurtenissen aan hem toevertrouwd. En Hij heeft zichzelf steeds weer getrouw betoond. Hij is te vertrouwen met mijn toekomst."

De vraag voor ons is alleen: "Hoe kan ik mijn Heer beter liefhebben en dienen? Hoe zal ik anderen dienen als mijzelf?"

Zie je, volhardend geloof betekent onszelf geheel overgeven aan de wil van God, zoals Jezus dat beschrijft in de Bergrede. In het kort: we moeten God en zijn belang als eerste zoeken, en dan zullen ons de verlangens van ons hart gegeven worden (zie Matth. 6:33).

Volhardend geloof verklaart: "Ik heb geen wil van mijzelf. Veeleer moet zíjn wil gebeuren. Geen persoonlijke agenda voor mij. Niet meer voor God spelen door te proberen mijn eigen problemen of die van anderen op te lossen. Heilige Geest, houd mijn gedachten gericht op mijn Heer en op zijn beloftes".

Met zo 'n geloof zullen we klaar zijn voor wat het huidige uur ook moge brengen. Amen!