Vandaag kreeg ik de sterke indruk om te spreken tegen hen die emotioneel en in hun denken gebukt gaan onder een last die te zwaar is om te dragen.

De beloften van God lijken niet te werken voor u en uw gezin. U heeft geprobeerd om God te behagen, u bidt - u houdt werkelijk van Hem - maar op dit moment bevindt u zich aan het einde van al uw kracht en uithoudingsvermogen.
Uw beproevingen nemen toe terwijl u zich probeert vast te houden aan uw geloof. Het lijkt net alsof God zwijgt tegen u.

GELIEFDE VRIEND, U BENT NIET ALLEEN. Veel godvruchtige mensen lijden op dit moment op deze manier en satan fluistert dat Gods woord niet waar is! Wij weten dat dit de verslinder is die spreekt. Vrees niet voor de krachten van de hel.

Ga naar Job 19 en lees het hele hoofdstuk. Job zei "Zie, ik schreeuw: Geweld! Maar ik krijg geen antwoord. Ik roep om hulp, maar er is geen recht. Mijn weg heeft Hij toegemuurd, zodat ik niet verder kan, en op mijn paden spreidt Hij duisternis. Mijn eer heeft Hij mij ontroofd, de kroon van mijn hoofd weggenomen. Hij heeft mij aan alle kanten afgebroken, zodat ik verga, en mijn hoop als een boom uitgerukt. Hij heeft zijn toorn tegen mij doen ontbranden en mij als zijn vijand beschouwd" (Job 19:7-11)

Te midden van deze satanische aanvallen schreeuwt Job het uit: "Maar ik weet: mijn Losser leeft en ten laatste zal Hij op het stof optreden. Nadat mijn huid aldus geschonden is, zal ik uit mijn vlees God aanschouwen, die ik zelf mij ten goede aanschouwen zal, die mijn eigen ogen zullen zien en niet een vreemde; mijn nieren in mijn binnenste versmachten van verlangen" (Job 19:25-27)

God zegt "Verknocht aan beelden is Efraïm" (Hosea 4:17), er zijn geen beproevingen, geen testen voor die stam. Maar u heeft zich niet overgegeven aan afgoden, u bent nog steeds de appel van Zijn oog. God ziet iets in u wat de moeite waard is om aan te werken.

God tuchtigt wie Hij liefheeft, het is niet plezierig en het doet pijn - maar het is de Vader die ons redt voor Zijn eigen glorie die in de komende jaren onthuld zal worden.
 

Hij heeft u nog nooit meer liefgehad dan nu, wees er verzekert van - God spreekt nog steeds tot u.
 

God heeft u niet vergeten! Hij weet precies waar u bent en waar u op dit moment doorheen gaat, Hij ziet iedere stap op uw pad. Maar wij zijn net als de kinderen van Israel die twijfelden aan God's dagelijkse zorg voor hen, ook al werden er profeten gestuurd die hen de prachtige beloften uit de hemelen brachten. In ons uur van nood vergeten we dat God ons vastheeft in de palm van Zijn hand. In plaats daarvan zijn wij, net als de kinderen van Israel, bang dat we het allemaal verpesten en vernietigd worden door de vijand.

Kan het zijn dat onze pijn blijvend is - dat we blijvend moeten leven in verslagenheid en falen - simpelweg omdat we echt niet geloven dat God onze gebeden nog beantwoord?

Zijn wij net zo schuldig als de kinderen van Israel door te denken dat God ons heeft verlaten en ons heeft overgegeven aan onze eigen middelen om alles voor onszelf uit te zoeken? Geloven wij het écht dat onze Heer het meende toen Hij zei dat God altijd op tijd zal handelen, als antwoord op ons gelovig gebed? De Heere Jezus stelt dat deze meeste van ons, ook al zijn we geroepen en verkozen, niet in Hem vertrouwen wanneer Hij terugkeert. Er zijn nu al sommigen onder God's volk die hun vertrouwen hebben verloren in Hem. Zij geloven niet, in het diepste van hun ziel, dat hun gebeden ook maar iets uitmaken. Zij handelen alsof ze helemaal op zichzelf staan.

Wees eerlijk nu! Is uw geloof zwak de laatste tijd? Heeft u het bijna opgegeven in bepaalde gebieden waar u al zoveel over gebeden heeft? Bent u moe geworden van het wachten? Misschien heeft u uw handen wel de lucht in gegooid in berusting alsof u wou zeggen "Ik kan er gewoon niet doorheen breken. Ik weet niet wat er mis is en waarom mijn gebeden niet beantwoord worden. Blijkbaar heeft God nee tegen mij gezegd".

God heeft mij niet verlaten - en ook u niet! Duizendmaal nee! Hij wil op dit moment dat wij geloven dat Hij alles ten goede laat meewerken (Romeinen 8:28). Dus stop ermee om het voor uzelf proberen uit te vogelen; stop met zorgen maken; Stop met twijfelen aan uw Heer! Het antwoord komt er aan, God heeft Zijn oren niet dicht gestopt en er zal een seizoen aankomen dat u zult oogsten, als u niet verslapt! "Laten wij niet moede worden goed te doen, want, wanneer het eenmaal tijd is, zullen wij oogsten, als wij niet verslappen" (Galaten 6:9)

"Laat die gezindheid bij u zijn, welke ook in Christus Jezus was" (Filippenzen 2:5)

In deze aansporing vertelt de apostel Paulus aan het volk van God "Laat de gezindheid die in Christus is - het denken van Jezus - ook uw denken zijn. Zijn gezindheid is degene die wij met z'n allen dienen te zoeken".

Wat betekent het om de gezindheid van Christus te hebben? Heel simpel gezegd betekent het te denken en te handelen als Jezus deed. Het betekent beslissingen maken als Christus die bepalend zijn voor hoe wij leven. Het betekent dat we ieder vermogen van ons denken uitoefenen en richten op hoe we in feite de gezindheid van Christus kunnen hebben.

Iederen keer als we in de spiegel van God's woord kijken dienen we onszelf af te vragen "Reflecteert datgene wat ik van mezelf zie de natuur en het denken van Christus? Verander ik van heerlijkheid op heerlijkheid, naar het beeld van Jezus door elke ervaring die God in mijn leven brengt?".

Volgens Paulus is dit de gezindheid van Christus: "maar Zichzelf ontledigd heeft, en de gestalte van een dienstknecht heeft aangenomen, en aan de mensen gelijk geworden is" (Filippenzen 2:7)

Jezus maakte een beslissing toen Hij nog in de hemel was. Hij maakte een overeenkomst met de Vader om al Zijn hemelse glorie af te leggen en als mens naar de aarde te gaan. Hij zou afdalen naar de wereld als een nederige dienaar. En Hij zou er op uit gaan om te dienen en niet om gediend te worden.

Voor Jezus betekent dit dat Hij zei "Ik ga Uw wil doen Vader". Het is waar, Jezus besloot al voor die tijd het volgende "Ik zal mijn wil neerleggen om Uw wil te kunnen doen Vader. Ik zal mijn wil onderwerpen zodat ik de Uwe kan omarmen. Alles wat ik zeg en doe moet van U komen. Ik leg alles neer om volledig afhankelijk te zijn van U".

In ruil hiervoor was de Vader met de Zoon overeengekomen dat Hij Zijn wil zou openbaren aan hem. God zei in essentie tegen Jezus: "Mijn wil zal nooit voor jou verborgen blijven. Je zult altijd weten wat ik doe, je zult mijn gedachten hebben".

Toen Paulus vrijmoedig uitsprak "Ik heb de gezindheid van Christus" verklaarde hij "Ik heb mezelf ook ontledigd, net als Jezus heb ik de rol aangenomen van een dienaar". En Paulus stelt dat ditzelfde waar kan zijn voor iedere gelovige: "We kunnen allemaal het denken van Christus hebben" (1 Korintiërs 2:16).

Wat betekent het allemaal als gebeden niet beantwoord worden? Wanneer de pijn blijft hangen en God niets lijkt te doen als antwoord op ons geloof? Vaak houd God op die momenten meer van ons dan ooit tevoren. Het woord zegt "Wie de Heere liefheeft, kastijd Hij". Een louterende kastijding van liefde heeft voorrang boven elke daad van geloof, over elk gebed, over elke belofte. Wat ik zie als pijnlijk kan zijn dat dat Zijn liefde is voor mij. Het kan Zijn zachte hand zijn die mij billekoek geeft om mij uit mijn koppigheid en trots te krijgen.

We hebben vertrouwen in ons geloof. We leggen meer nadruk op de kracht van onze gebeden dan dat we doen op het verkrijgen van Zijn kracht in ons. We willen graag God doorgronden zodat we Hem kunnen lezen als een boek. We willen niet verrast of verbijsterd worden en wanneer er dingen gebeuren in tegenstelling tot ons concept van God dan zeggen wij "Dat kan God niet zijn, dat is niet de manier waarop Hij werkt".

We zijn zo druk bezig met te werken aan God, dat we vergeten dat Hij probeert te werken aan ons. Dat is waar dit leven allemaal om draait, dat God in het werk is in ons, waarin Hij probeert om van ons vaartuigen te maken van Zijn glorie. We zijn zo druk met bidden om dingen te veranderen, dat we weinig tijd overhouden om het gebed toe te staan ons te veranderen. God heeft het gebed en geloof niet in onze handen gelegd alsof dit twee geheime gereedschappen zijn, die gebruikt kunnen worden door een select groepje "experts" om iets uit Hem los te wrikken. God zegt dat Hij meer bereid is om te geven dan dat wij zijn om te ontvangen. Waarom gebruiken wij gebed en geloof als "sleutels" of gereedschap om iets te ontsluiten dat nog nooit op slot is geweest?

Gebed is er niet in het voordeel van God, maar voor ons. Geloof is niet voor Hem, maar voor ons. God is niet een of andere eeuwige, goddelijke plaagkop. Hij heeft zichzelf niet omringt met raadsels die door de mens ontrafeld dienen te worden, zodat zeg maar enkel "de wijze zijn prijs zal krijgen".

We zijn zo verward over het onderwerp van gebed en geloof, we hebben het lef dat we ons God voorstellen als onze persoonlijke "geest uit de lamp" die iedere wens vervult. We zien geloof als een manier om God in een hoek te drijven op basis van Zijn beloftes. We denken dat God blij is met onze pogingen om Hem tegen de muur op te zetten en te schreeuwen "Heer, U kunt zich niet terugtrekken van Uw beloftes, ik wil nu ontvangen wat mij toekomt. U bent gebonden door Uw woord, U moet het doen anders is uw Woord niet waar".

Dit is waarom we de echte betekenis van gebed en geloof mislopen. We zien God alleen als een gevende God, en onszelf als de ontvanger. Maar gebed en geloof zijn de wegen waardoor wij God's gevers worden. Ze dienen niet gebruikt te worden als manieren om dingen uit God los te krijgen, maar als een manier om Hem die dingen te geven waarmee we Hem kunnen behagen.

"En laten wij de Here niet verzoeken, zoals sommigen van hen deden, en zij kwamen om door de slangen" (1 Korintiërs 10:9)

Wat bedoelt Paulus als hij spreekt over "Christus verzoeken"? De Heer verzoeken betekent simpelweg Hem aan een test onderwerpen. Wij verzoeken Hem wanneer we onszelf afvragen "Hoe genadevol zal God voor mij zijn wanneer ik me naar deze zonde beweeg?? Hoe lang kan ik mijn zonde blijven koesteren voordat Hij boos wordt? Ik weet dat God barmhartig is en dat dit het tijdperk van genade is, waarin er geen veroordeling is naar zondaars toe. Hoe kan Hij mij ooit veroordelen wanneer ik Zijn kind ben?"

Er zijn grote groepen christenen die zichzelf vandaag de dag dezelfde vraag stellen, terwijl ze spelen met een kwaadaardige verleiding. Ze willen zien hoe dichtbij ze bij het hellevuur kunnen komen zonder de gevolgen te ondergaan van hun zonde. Kortweg, ze verzoeken de Heer. En al die tijd wijzen dergelijke gelovigen de overtuiging en de veroordeling vanuit God's woord af.

Elke keer dat we tegen de waarheid in gaan die God's geest ons duidelijk heeft gemaakt, wijzen we de waarschuwing van Paulus af: "Daarom, wie meent te staan, zie toe, dat hij niet valle ... en laten wij geen hoererij plegen, zoals sommigen van hen deden, en er vielen op één dag drieëntwintigduizend" (1 Korintiërs 10:12, 8).

Vraag uzelf af of u de grenzen van God's waardevolle gift van genade aan het zoeken bent. Bent u Christus aan het verzoeken door toe te blijven geven aan uw zonde, en deze te koesteren vanuit uw regelrechte opstandigheid? Heeft u uzelf ervan overtuigd, "Ik ben een nieuw-testamentische gelovige, ik ben bedekt met het bloed van Jezus. Daarom zal God mij niet veroordelen".

Door te blijven volharden in uw zonde, behandeld u het offer van Jezus met grote minachting! Met uw huidige, opzettelijke zonde zet u Hem openlijk te schande, niet alleen in de ogen van de wereld, maar tegenover de complete hemel en hel (zie Hebreeën 6:6).

In 1 Korintiërs 10:13 beschrijft Paulus een weg om te ontsnappen aan alle verleiding: "Gij hebt geen bovenmenselijke verzoeking te doorstaan. En God is getrouw, die niet zal gedogen, dat gij boven vermogen verzocht wordt, want Hij zal met de verzoeking ook voor de uitkomst zorgen, zodat gij ertegen bestand zijt".

Wat is deze manier om te ontsnappen? Het is een groeiende kennis en ervaring van een heilige vrees voor God.

Is het u wel eens opgevallen dat er vandaag de dag weinig gesproken wordt over de hemel of over het achterlaten van deze oude wereld? In plaats daarvan worden we gebombardeerd met boodschappen over hoe we ons geloof moeten aanwenden om meer dingen te vergaren. "De volgende opwekking" zei een zeer bekende predikant ooit eens, "zal een financiele opwekking zijn. God gaat een financiele zegen over alle gelovigen heenstorten".

Elke boodschap die over de dood gaat verontrust ons. We proberen er zelfs niet aan te denken, en stellen dat diegene die er over praten morbide zijn. Zo nu en dan spreken we er over hoe het in de hemel zou zijn, maar het grootste gedeelte van de tijd is de dood een taboe.

Wat een onvolgroeid concept van God's eeuwige doeleinden! Het is geen wonder dat veel christenen bang zijn bij de gedachte aan de dood. De waarheid is dat we nog ver weg zijn van de oproep van Christus om deze wereld en al haar verwikkelingen achter ons te laten. Hij roept ons om te komen en te sterven - te sterven zonder dat we gedenktekens van onszelf oprichten. Te sterven zonder dat we ons zorgen maken over hoe we herinnert zullen worden. De Heere Jezus liet geen autobiografie achter, geen groot hoofdkantoor, geen universiteit of bijbelschool. Hij liet niets achter ter nagedachtenis aan Hem behalve dan het brood en de wijn.

Hoe anders waren de eerste christenen. Paulus sprak veel over de dood, sterker nog de opstanding uit de dood wordt in het nieuwe testament onze gezegende hoop genoemd. Maar vandaag de dag wordt de dood beschouwd als een indringer die ons van het goede leven waar we zo aan gewend geraakt zijn afsnijd. We zijn zo gebonden aan onze levens met al haar materiele zaken dat we zijn vastgelopen. We kunnen niet langer de gedachte verdragen om onze mooie huizen te verlaten, onze geliefde dingen, onze charmante geliefden. Het lijkt alsof we denken "Om nu te moeten sterven zou een te groot verlies zijn. Ik hou van de Heer - maar ik heb nog tijd nodig om te genieten van mijn onroerend goed, ik ben pas getrouwd en ik moet mijn kracht en kunnen nog bewijzen. Ik heb meer tijd nodig".

Wat is de grootste openbaring van geloof, en hoe wordt deze uitgeoefend? U zult dit vinden in Hebreeën: "In (dat) geloof zijn deze allen gestorven ... en zij hebben beleden, dat zij vreemdelingen en bijwoners waren op aarde ... maar nu verlangen zij naar een beter, dat is een hemels, vaderland. Daarom schaamt God Zich voor hen niet hun God te heten, want Hij had hun een stad bereid" (Hebreeën 11:13 en 16).

Deze stervelijke lichamen van ons zijn slechts omhulsels, en het leven is niet in het omhulsel. Het omhulsel is niet om te houden, het is een tijdelijke situatie die een steeds groter groeiende levenskracht omhult. Het lichaam is een omhulsel die optreed als een voorbijgaande hoedster van het leven dat van binnen is. Het omhulsel is synthetisch in vergelijking tot het eeuwige leven dat ze bekleed.

Elke ware christen is doordrongen van het eeuwige leven. Het is als een zaad in onze sterfelijke lichamen geplaatst en is voortdurend aan het rijpen. Het is in ons een voortdurend groeiend proces van ontwikkeling welke uiteindelijk uit moet breken uit z'n tijdelijke omhulsel om een nieuwe vorm van leven te worden. Dit glorieuze leven van God in ons oefent druk uit op het omhulsel, en op het moment dat het opstandingsleven volwassen is breekt dit omhulsel. De kunstmatige grenzen zijn gebroken en, zoals een pasgeboren kuikentje, wordt de ziel bevrijd uit haar gevangenis. Prijs de Heer!

De dood is slechts het breken van dit kwetsbare omhulsel. Op het precieze moment dat de Heer besluit dat ons omhulsel zijn functie heeft volbracht, moet God's volk hun oude, corrupte lichamen achterlaten in het stof waar zij vandaan kwam. Wie zou het in z'n hoofd krijgen om de gebroken stukken bij elkaar te zoeken en een pasgeboren kuiken terug te stoppen in haar originele staat? En wie moet er aan denken om een geliefde die pas vertrokken is te vragen om zijn/haar nieuwe, verheerlijkte lichaam op te geven - gemaakt naar het beeld van Christus - om terug te keren naar het rottende omhulsel waaruit hij/zij pas uitgebroken is?

Paulus zei het al: "te sterven is winst" (Filippenzen 1:21). Dit soort taal is absoluut onbekend in onze moderne, geestelijke taal. We zijn aanbidders van het leven geworden, we hebben weinig verlangen om te vertrekken om met onze Heer te zijn.

Paulus zei, "Van beide zijden word ik gedrongen: ik verlang heen te gaan en met Christus te zijn, want dit is verreweg het beste; maar nog in het vlees te blijven is nodiger om uwentwil" (Filippenzen 1:23-24). Vanwege het belang van het stichten van de pasbekeerden dacht hij dat het het beste was om "in het omhulsel" te blijven, of zoals hij het stelt "om in het vlees te blijven".

Was Paulus morbide? Was hij op een ongezonde manier gefixeerd op de dood? Had Paulus een gebrek aan respect voor het leven waar God hem mee gezegend had? Absoluut niet! Paulus leefde zijn leven ten volle. Voor hem was het leven een gift, en hij heeft dit gebruikt om de goede strijd te strijden. Hij had de angst voor de "angel des doods" overwonnen en kon nu zeggen "Het is beter om te sterven en met de Heer te zijn dan om in het vlees te blijven".

De meesten weten dat het hooggerechtshof in de Verenigde Staten de tien geboden heeft uitgesloten, ze mogen niet worden weergegeven op een gerechtsgebouw van de regering. Deze beslissende mijlpaal is uitgebreid in het nieuws geweest, maar wat betekent deze uitspraak?

Een gerechtgebouw is de plaats waar wetten worden gevormd. De tien geboden vormen de morele wet van God, die nooit verschuifd of veranderd. Het staat zo vast als de wet van de zwaartekracht. Als u deze wet tart dan is het net alsof u van een hoog gebouw afstapt. U kunt ontkennen dat deze wet u aantast, maar er zijn zeker gevolgen die betaald dienen te worden.

Simpel gezegd, de tien geboden zijn eeuwige wetten die door God zijn ontworpen om te voorkomen dat een samenleving zichzelf vernietigd. Maar, wonderlijk genoeg, zijn er veel bedrijven bezig met zandstralen om deze geboden weg te slijpen, net als God's naam, waar deze ook maar gegraveerd staan op een gerechtsgebouw.

Wat een sprekend beeld van onze samenleving! Deze overanderlijke wetten stonden van oorsprong gegraveerd in steen door de vinger van God. En nu worden ze van steen verwijderd door een wet van de mens.

Sommige christenen zeggen "Wat maakt het uit? We leven toch niet onder de wet, waarom zou je hier een punt van maken?". Nee, we staan niet onder de joodse wet, daarmee wordt bedoeld alle extra geboden die door de joodse rabijnen zijn toegevoegd. Maar elke christen staat onder de authoriteit van God's wet, die samengevat worden in de tien geboden.

Ik vraag me af wat er door God's gedachte gaat wanneer Zijn geboden door zandstralen voor onze ogen wordt verwijderd. Sommige gelovigen beweren "Het is niet nodig om de geboden te vertonen. Het is enkel noodzakelijk voor ons dat ze geschreven staan in onze harten". Maar dat is niet wat God's woord zegt, denk eens aan de zeer zichtbare aanwezigheid die God bedoeld heeft voor de geboden op het moment dat ze aan Zijn volk gegeven werden:

"Wat ik u heden gebied, zal in uw hart zijn, gij zult het uw kinderen inprenten en daarover spreken, wanneer gij in uw huis zit, wanneer gij onderweg zijt, wanneer gij nederligt en wanneer gij opstaat. Gij zult het ook tot een teken op uw hand binden en het zal u een voorhoofdsband tussen uw ogen zijn, en gij zult ze schrijven op de deurposten van uw huis en aan uw poorten" (Deuteronomium 6:6-9)

Geloof is iets wat je doet aan iets wat je weet. Kennis betekent niets zolang je er niet naar handelt. De kinderen van Israel ontvingen het goede woord dat God hen Kanaän had gegeven als thuisland. Die informatie had niets betekent voor hen als ze als slaven in Egypte waren gebleven. Maar de bijbel zegt "Door het geloof heeft hij Egypte verlaten ... door het geloof zijn zij door de Rode Zee gegaan" (Hebreeën 11:27, 29).

De Israelieten marcheerden niet naar de grens van Kanaän, om een salvo van pijlen af te schieten in de verwachting dat alle vijandelijke legers dood neer zouden vallen. Het land was van hun, maar ze dienden het in bezit te nemen van "overwinning op overwinning".

Maar wat heeft dat te maken met mij en het verkrijgen van overwinning over de grip van de zonde? ALLES! Christus heeft de hele kwestie van slavernij aan de zonde geregeld, door te verklaren dat u vrij bent van zijn heerschappij, maar u dient dit zodanig te geloven dat u er ook iets mee doet.

Het is niet voldoende om te zeggen "Ja, ik geloof dat de Heer zonde vergeeft. Ik geloof dat Hij Heer is, ik weet dat Hij de kracht van zonde in mijn leven kan breken". U stemt op deze manier in met wat u gehoord heeft, maar geloof is meer dan dat. Geloof is uit te stappen op die belofte van vrijheid en er naar te handelen.

Gelovigen overwinning de kwade machten van deze wereld door geloof. Waar geloof is het enige dat u kan helpen om met overtuiging op te staan tegen alle machten van verleiding. Zelfbeheersing is alleen mogelijk wanneer u, door geloof, de waarheid over uw vrijspraak heeft aanvaard.

"Want dit is de liefde Gods, dat wij zijn geboden bewaren. En zijn geboden zijn niet zwaar, want al wat uit God geboren is, overwint de wereld; en dit is de overwinning, die de wereld overwonnen heeft: ons geloof" (1 Johannes 5:3-4).

"Wordt nuchter en waakzaam. Uw tegenpartij, de duivel, gaat rond als een brullende leeuw, zoekende wie hij zal verslinden. Wederstaat hem, vast in het geloof, wetende, dat aan uw broederschap in de wereld hetzelfde lijden wordt toegemeten. Doch de God van alle genade, die u in Christus geroepen heeft tot zijn eeuwige heerlijkheid, Hij zal u, na een korte tijd van lijden, volmaken, bevestigen, sterken en grondvesten. Hem zij de kracht in alle eeuwigheid! Amen" (1 Petrus 5:8-11).

Veel christenen lezen de bijbel regelmatig en geloven dat het God's levende, geopenbaarde woord is voor hun levens. Keer op keer lezen ze op deze pagina's over generaties die de stem van God hoorden. Ze lezen over dat God keer op keer tot Zijn volk spreekt, waarbij de volgende zin telkens herhaald wordt: "En God zei ...". Maar toch leven er veel van deze zelfde christenen op een manier alsof God tegenwoordig niet meer tot Zijn volk spreekt.

Een complete generatie van gelovigen zijn op het punt gekomen waarop ze compleet zelfstandig beslissingen maken, zonder gebed of het woord van God erbij te nemen. Velen besluiten simpelweg wat ze willen doen en vragen God dan om dat te bevestigen. Ze gaan met alle kracht vooruit waarbij hun enige gebed is "Heer, als dit niet Uw wil is, stop me dan".

We leven in een tijd die ik de "knipper generatie" noem. Mensen die enorme beslissingen maken in de tijdspanne waarmee je met je ogen knippert. Er is een best-seller geschreven over dit concept met de titel: "Blink, the power of thinking without thinking". De theorie in dit boek is "Vertrouw op uw instincten, beslissingen die in een oogwenk worden gemaakt zijn de beste".

Denk aan al die gehaaste "knipper taal" die we elke daag horen: "Dit is de aanbieding van de eeuw, u kunt deze dag enorm besparen. Maar u heeft slechts een korte tijd om te beslissen, handel nu!". De drijvende geest achter dit alles is "knip, knip, knip!".

Een dergelijk denken is de gemeente aan het infecteren, en beïnvloed de beslissing van niet enkel deze "knipper christenen" maar ook van "knipper dienaren". Vele verbijsterde parochianen hebben ons geschreven om ons eenzelfde verhaal te vertellen: "Onze voorganger kwam terug van een kerkgroei conferentie en kondigde ogenblikkelijk aan: 'Vanaf vandaag zal alles veranderen'. Hij had besloten dat wij een van de populairste en trendy kerken zouden worden in één dag! Hij vroeg ons niet ons of we het in gebed wilden nemen ... we zijn allemaal in de war".

Slecht enkele jaren geleden was het stopwoord onder de christenen: "Heb je gebeden over deze zaak? Heb je de Heer hierin gezocht? Omringen je broeders en zusters je in gebed? Heb je goddelijke raad ontvangen? Ik wil aan u vragen, is dit ook uw methode geweest? Hoeveel belangrijke beslissingen heeft u het afgelopen jaar gemaakt waarbij u de zaak mee naar God nam en er oprecht voor bad? En hoeveel van zulke beslissingen heeft u in een "oogwenk" gemaakt? De rede dat God volledige controle wilt over onze levens is om ons te behoeden voor rampen - wat precies het resultaat is van de meeste van deze "oogwenk-beslissingen".