HET LEVEN ZIT NIET IN HET OMHULSEL

Deze stervelijke lichamen van ons zijn slechts omhulsels, en het leven is niet in het omhulsel. Het omhulsel is niet om te houden, het is een tijdelijke situatie die een steeds groter groeiende levenskracht omhult. Het lichaam is een omhulsel die optreed als een voorbijgaande hoedster van het leven dat van binnen is. Het omhulsel is synthetisch in vergelijking tot het eeuwige leven dat ze bekleed.

Elke ware christen is doordrongen van het eeuwige leven. Het is als een zaad in onze sterfelijke lichamen geplaatst en is voortdurend aan het rijpen. Het is in ons een voortdurend groeiend proces van ontwikkeling welke uiteindelijk uit moet breken uit z'n tijdelijke omhulsel om een nieuwe vorm van leven te worden. Dit glorieuze leven van God in ons oefent druk uit op het omhulsel, en op het moment dat het opstandingsleven volwassen is breekt dit omhulsel. De kunstmatige grenzen zijn gebroken en, zoals een pasgeboren kuikentje, wordt de ziel bevrijd uit haar gevangenis. Prijs de Heer!

De dood is slechts het breken van dit kwetsbare omhulsel. Op het precieze moment dat de Heer besluit dat ons omhulsel zijn functie heeft volbracht, moet God's volk hun oude, corrupte lichamen achterlaten in het stof waar zij vandaan kwam. Wie zou het in z'n hoofd krijgen om de gebroken stukken bij elkaar te zoeken en een pasgeboren kuiken terug te stoppen in haar originele staat? En wie moet er aan denken om een geliefde die pas vertrokken is te vragen om zijn/haar nieuwe, verheerlijkte lichaam op te geven - gemaakt naar het beeld van Christus - om terug te keren naar het rottende omhulsel waaruit hij/zij pas uitgebroken is?

Paulus zei het al: "te sterven is winst" (Filippenzen 1:21). Dit soort taal is absoluut onbekend in onze moderne, geestelijke taal. We zijn aanbidders van het leven geworden, we hebben weinig verlangen om te vertrekken om met onze Heer te zijn.

Paulus zei, "Van beide zijden word ik gedrongen: ik verlang heen te gaan en met Christus te zijn, want dit is verreweg het beste; maar nog in het vlees te blijven is nodiger om uwentwil" (Filippenzen 1:23-24). Vanwege het belang van het stichten van de pasbekeerden dacht hij dat het het beste was om "in het omhulsel" te blijven, of zoals hij het stelt "om in het vlees te blijven".

Was Paulus morbide? Was hij op een ongezonde manier gefixeerd op de dood? Had Paulus een gebrek aan respect voor het leven waar God hem mee gezegend had? Absoluut niet! Paulus leefde zijn leven ten volle. Voor hem was het leven een gift, en hij heeft dit gebruikt om de goede strijd te strijden. Hij had de angst voor de "angel des doods" overwonnen en kon nu zeggen "Het is beter om te sterven en met de Heer te zijn dan om in het vlees te blijven".