Opgestaan uit de dood

Als christenen geloven we in de opstanding van Jezus Christus. Na de opstanding van de Heer, kwam de heilige Geest het graf binnen waar Hij lag en wekte hem op. Daarom bezingen we met Pasen dat Christus uit het graf verrees, zijn vijanden overwon, en nu voor altijd regeert met de heiligen.

We geloven ook dat wij door de kracht van Christus opgewekt zullen worden. Dit zal gebeuren wanneer Jezus wederkomt. De schriften zeggen dat we allemaal veranderd zullen worden in een oogwenk. De heilige Geest zal ons opwekken van deze aarde met onvergankelijke lichamen en ons in de tegenwoordigheid van de Heer zelf plaatsen.

Dit is de opstandingskracht waarover Paulus schrijft in zijn brieven. Het is de kracht van God die de doden opwekt.

Ik spreek nu over het opstandingsleven dat Christus brengt aan diegenen die geestelijk dood zijn. Paulus beschrijft dit soort van levengevende kracht in zijn brief aan de Efeziërs:

"Ook u, hoewel gij dood waart door uw overtredingen en zonden, waarin gij vroeger gewandeld hebt overeenkomstig de loop dezer wereld, overeenkomstig de overste van de macht der lucht, van de geest, die thans werkzaam is in de kinderen der ongehoorzaamheid,

trouwens, ook wij allen hebben vroeger daarin verkeerd, in de begeerten van ons vlees, handelende naar de wil van het vlees en van de gedachten, en wij waren van nature, evenzeer als de overigen, kinderen des toorns -,

God echter, die rijk is aan erbarming, heeft, om zijn grote liefde, waarmede Hij ons heeft liefgehad, ons, hoewel wij dood waren door de overtredingen mede levend gemaakt met Christus, - door genade zijt gij behouden -, en heeft ons mede opgewekt en ons mede een plaats gegeven in de hemelse gewesten, in Christus Jezus" (Efeze 2:1-6).

Als je naar het vlees leeft, zal dit uiteindelijk de dood brengen. Ik spreek niet over fysieke dood. Ik spreek over een leeg leven. Bijvoorbeeld, hoe meer verveeld je raakt door materiële goederen en vleselijke pleziertjes, des te meer zul je verleid worden er nog dieper op in te gaan. En hoe leger je wordt. Dat is geestelijke dood.

Paulus verwijst hiernaar wanneer hij zegt: "Ja, voor eigen besef achtten wij ons als ter dood verwezen, opdat wij niet op onszelf vertrouwen zouden stellen, maar op God, die de doden opwekt" (2 Corinthe 1:9). Hij getuigt in wezen: "De Here verloste me van een grote dood. En Hij blijft doorgaan mij te verlossen. Hij zal getrouw zijn om mij ook in de toekomst te verlossen."

Er is een krachtig verhaal achter wat Paulus hier zegt. Op zeker moment was hij aan het prediken in Efeze, een stad die de godin Diana aanbad. De zilversmeden in Efeze hadden veel geld verdiend aan de verkoop van kleine kopietjes van de godin. Maar toen Paulus ten tonele kwam, predikte hij: "Jullie god is vals. Er is maar één ware God. En zijn zoon leefde en stierf zodat diegenen die dood zijn in zonde, zouden kunnen leven."

Razend van woede realiseerden de zilverkooplieden zich dat hun middelen van voortbestaan dreigden op te raken. Daarom wekten zij een menigte op om Paulus te pakken te nemen, vastbesloten hem te doden. Paulus was ervan overtuigd dat hij zou gaan sterven.

Paulus beleed: "Bovenmate en boven vermogen hebben wij een zware last te dragen gehad, zodat wij zelfs aan ons leven wanhoopten" (2 Corinthe 1:8). Hij voegde er als verklaring aan toe: "Ja, voor eigen besef achtten wij ons als ter dood verwezen, opdat wij niet op onszelf vertrouwen zouden stellen, maar op God, die de doden opwekt" (1:9).

Zeg me eens, heb je ooit zo diep gezeten als Paulus, veel verder dan je zelf aan zou kunnen? Ben je ooit zo ver gekomen dat alle kracht die je nog over had, verdwenen was, zo diep dat je zelfs wanhoopte aan je leven? Toen Paulus zei: "Ik ben bang voor mijn leven", zei hij dat hij geconfronteerd werd met een doodsvonnis: "Zodat wij zelfs aan ons leven wanhoopten".

Maar God verscheen en verloste hem. Nadat hij dit wonder had ervaren, schreef Paulus aan de kerk in Efeze: "Ik ben opgestaan uit de dood. De Heer trok mij uit het graf. Ik staarde de hel in het gezicht, maar God deed mij opstaan!"

Deze stad lijkt de definitie van leven zelf te zijn. Het is hier nooit stil, zelfs geen ogenblik. CEO’s van reusachtige bedrijven zijn bezig met het maken van handelsovereenkomsten, kolossale retailers zijn goederen aan het verplaatsen, amusementsbedrijven zijn duizenden kaartjes aan het verkopen voor shows en optredens.

Ondertussen verkopen kooplieden op de straten op een opdringerige manier hun waren, café-eigenaren dienen hun maaltijden op, en taxichauffeurs rijden aan en af om mensen op te halen. Overal is drukte en iedereen is bezig. New York is gewoon geen stad die dood lijkt.

Maar Gods Geest raakt het hart aan en stelt vragen: "Is dit nu het echte leven? Kopen en verkopen, altijd maar druk bezig zijn? Leidt alleen maar activiteit tot het echte leven? Wat ligt onder al deze drukte verscholen?"

's Nachts gaan heel veel mensen naar de straten van New York om deel te nemen aan het nachtleven. Voor hen die Christus niet kennen, lijkt het feestvieren in de stad leuk te zijn. Zonde is plezierig, en het nachtleven in New York lijkt aan de buitenkant heel erg levend te zijn.

Maar zonde brengt uiteindelijk verveling. En dezelfde zonde die plezier brengt, brengt ook een bedroefde ziel als het feest eindigt.

In heel Romeinen 8, beschrijft Paulus de destructieve realiteit van zonde. Hij verklaart: "Als je naar het vlees zult leven, zul je sterven. Gedreven worden door lust, je alleen maar laten leiden door je zinnen, leidt tot de dood. Het lichaam is dood vanwege zonde."

In het kort, dood betekent geen leven hebben. En alleen Jezus verschaft leven, verklarend: "Ik ben de opstanding en het leven."

Omdat ongelovigen geen leven hebben, leidt alles wat ze najagen tot de dood. Dat is de reden waarom zovelen zich keren tot alcohol en "recreatieve" drugs. High worden is niet langer een feest voor hen. Veeleer is het een poging de pijn te verdoven die wordt veroorzaakt door zonde, een pijn veroorzaakt door echte leegte.

"Verduisterd in hun verstand, vervreemd van het leven Gods om de onwetendheid, die in hen heerst, om de verharding van hun hart. Zij hebben zich immers in hun verdoving overgegeven aan de losbandigheid om gretig winst te slaan uit allerlei onreinheid” (Efeze 4:18-19).

Wat een afschuwelijke toestand beschrijft Paulus. Hij zegt: "Zulke mensen hebben zich zo overgegeven aan de wereld van plezier, dat ze niet meer kunnen voelen." In het kort, ze zijn helemaal verdoofd geworden voor ieder gevoel van God of leven.

Paulus laat het contrast zien van de situatie van hen, die in het lichaam van Christus zijn: "Maar gij geheel anders: gij hebt Christus leren kennen. Gij toch hebt van hem gehoord en zijt in hem onderwezen, gelijk dit de waarheid is in Jezus, dat gij, wat uw vroegere wandel betreft, de oude mens aflegt, die ten verderve gaat, naar zijn misleidende begeerten, dat gij verjongd wordt door de geest van uw denken” (Efeze 4:20-23).

Paulus maakt zijn boodschap duidelijk: "Je kunt het opstandingsleven krijgen. Je kunt veranderen. Je kunt in nieuw leven komen."

Toen ik deze boodschap predikte in Times Square Church, zag ik een vrouw in onze samenkomst die jarenlang hele nachtenlang had doorgebracht met het dansen in nachtclubs, tot de vroege ochtenduren. Ze had letterlijk tien jaar doorgebracht in een dansclub hier dichtbij om te proberen vrede te vinden.

Toen ze onze kerk binnenwandelde, helemaal doodmoe van dit alles, was ze geestelijk dood. Ze kwam binnen met een verlangend, zoekend hart. Toen ze me hoorde prediken, dacht ze: "Deze man spreekt regelrecht tegen mij. Hij leest mijn gedachten. Hij moet helderziend zijn!"

Ze vernam later dat de heilige Geest de gedachten van haar hart openbaarde. Die avond kwam ze naar voren en gaf haar leven aan Jezus. Nu is ze levend door de kracht van hem die de opstanding en het leven is!

Net als jij waren jouw medekerkgenoten eens dood door hun zonden en verkeerde daden. En vele van de gelukkig getrouwde stelletjes die je ziet, waren eens van plan te gaan scheiden. Ze waren ervan overtuigd dat hun huwelijk dood was, voorbij hoop. Maar God bracht hen tot nieuw leven.

Deze week ontving ik een e-mail van een pastor die zijn kerk had verlaten. Deze man was er van overtuigd dat hij een misser was. Hij was diep in zonde gevallen en was zijn vrouw en kinderen daardoor kwijtgeraakt. Zijn hele leven ging kapot en hij vond zichzelf oog in oog staan met de dood.

In zijn donkerste uur viel hij op zijn knieën en riep om hulp. Jezus kwam naar deze gebroken, wanhopige man en blies nieuw leven in hem. Spoedig daarna belde de vrouw van deze man hem op, en zei: "Ik mis Jezus. Zullen we het opnieuw proberen?"

Vandaag werkt deze pastor in een van onze drugsrehabilitatie centra. Lees Efeze 2:1-2: "Ook u, hoewel gij dood waart door uw overtredingen en zonden, waarin gij vroeger gewandeld hebt overeenkomstig de loop dezer wereld, overeenkomstig de overste van de macht der lucht, van de geest, die thans werkzaam is in de kinderen der ongehoorzaamheid".

Misschien beschrijft dit jouw ervaring. Voordat je de Heer kende, deed je je eigen ding. Je zat gevangen in de geest van de tijd, en probeerde iedere zonde en elk pleziertje uit. Je dacht dat je God kon "uitstellen" tot later. Je geloofde dat je goede werken en giften je konden redden.

Toen kwam de Heer naar je toe. "God echter, die rijk is aan erbarming, heeft, om zijn grote liefde, waarmede Hij ons heeft liefgehad, ons, hoewel wij dood waren door de overtredingen mede levend gemaakt met Christus, - door genade zijt gij behouden -, en heeft ons mede opgewekt en ons mede een plaats gegeven in de hemelse gewesten, in Christus Jezus" (Efeze 2:4-6).

Geliefde, dit gaat allemaal over het verkrijgen van nieuw leven, dat alleen in Christus gevonden kan worden. Paulus spreekt hier niet over de laatste opstanding. Hij beschrijft hier wat God doet op aarde, opstandingsleven in het hier en nu!

Zeg me eens, wat is het anders dan opstandingsleven als Gods Geest in de straten komt en de verloren zondaar bereikt en hem verandert? Dit is voor honderden en nog eens honderden mensen in ons kerk gebeurd. Velen leefden op straat, sommigen dakloos, sommigen verslaafd, sommigen prostituees, en Jezus raakte hen aan met nieuw leven.

Ditzelfde gebeurt in de hele wereld in kerken die het evangelie prediken, in samenkomsten klein en groot. Dode mensen worden veranderd, geven nieuwe leven, omdat in Christus alle dingen nieuw worden: 2 Corinthe 5:17: "Zo is dan wie in Christus is een nieuwe schepping; het oude is voorbijgegaan, zie, het nieuwe is gekomen".

Een jonge man emailde me onlangs over het meest dramatische moment van zijn leven. Hij schreef: "Ik was in wanhoop omdat ik alles verloren had. Ik voelde gewoon dat er geen hoop meer voor me was. Ik had iedere zonde geprobeerd, alle mogelijke manieren om vrede te vinden. Maar niets hielp.

Tenslotte besloot ik dat ik er genoeg van had. Ik legde een pistool tegen mijn hoofd, klaar om zelfmoord te plegen. Toen bad ik een laatste gebed: "God, als u werkelijk bestaat, en van me houdt, moet u me maar tegenhouden, anders ben ik dood."

Op dat moment hoorde ik een stem binnen in me zeggen: "Ga eens in je brievenbus kijken."

Die jongeman legde het pistool neer en ging naar zijn brievenbus. Een anonieme persoon had hem een pakje gezonden. Hij opende het en zag dat er een kopie inzat van mijn boek: "Het kruis in de asfaltjungle".

Die jongeman ging zitten en begon te lezen. Hij ging door met lezen totdat hij het hele verhaal uit had. Toen hij het boek dicht deed, begon hij te huilen. Hij riep uit: "God als u Nicky Cruz kan redden, een boosaardige bendeleider, dan kunt u ook mij redden."

Vandaag is deze jongeman vol vuur voor de Heer. God kwam tussenbeide, en redde hem van een dubbele dood!

Wat verwachtte je ervan toen je voor 't eerst naar een kerkdienst ging? Ging je met een open hart? Hoopte je erop dat iets je ziel zou binnendringen en vrede tot jou zou spreken? Hoopte je dat je diep aangeraakt zou worden en troost zou ervaren?

Ik zeg je, je kwam niet "zo maar" in je kerk. Het was niet "bij toeval". De genadige geest van Christus leidde je er naar toe. Hij had je in feite al enige tijd op zijn radar. Zoals God ons vertelt: "Niet gij hebt Mij, maar Ik heb u uitgekozen " (Johannes 15: 16).

De Heer is soeverein. Hij speelt niet met de levens van mensen. Hij kan hemel en aarde bewegen om zijn doel te bereiken. En hij bracht je precies waar je bent, om je te redden en om zijn plan in jouw leven te beginnen.

Enige jaren geleden kwam een jonge vrouw die verslaafd was aan heroïne naar mijn preek luisteren. Ze betaalde haar gewoonte door middel van prostitutie. Deze verharde jonge vrouw had geen gevoelens meer. In feite had ze nog nooit in haar leven gehuild. Ze had een koud hart, en was bitter en dood van binnen.

Toen, in het midden van mijn boodschap, voelde ze zich warm worden van binnen. Plotseling bad ze bij zichzelf: "God als u echt bestaat, alstublieft, maak dat ik kan huilen".

Een traan begon te vallen. Toen een andere. En nog een en nog een, totdat er uiteindelijk een rivier begon te stromen langs haar gezicht. Naar buiten kwam ieder onsje van bitterheid en al het gevoel van verwerping.

Die jonge vrouw was Cookie Rodriguez, die later het boek schreef: "Alstublieft, maak dat ik kan huilen". Ze werd opgewekt uit de dood! Op dit ogenblik reist Cookie door Texas en vertelt haar verhaal over de opwekkingskracht van God.

Het maakt niet uit voor God hoe diep je in de zonde zit. Het maakt niet uit of je denkt dat hij niet van je houdt. Zijn liefde en genade staan bij de deur van je hart. Open die deur gewoon, nu. Hij zal komen en je opwekken in nieuwheid van leven.

Dit is Gods oproep aan jou, uit Efeze 4:17-23 (omschrijving):

"Ga niet de weg van sommigen, die vervreemd zijn van het leven van God door de onwetendheid die in hen is, door de blindheid van hun hart. Ze hebben geen gevoel meer en hebben zichzelf overgegeven aan losbandigheid. Leg dit allemaal weg, en word vernieuwd, opgewekt, in de geest van je denken." Amen!