Die evangeliste George Whitefield en John Wesley was twee van die grootste predikers in die geskiedenis. Hierdie manne het vir duisende in openbare byeenkomste, op straat, in parke en tronke gepreek, en deur hulle bedieninge is baie mense na Christus gebring. Maar ‘n leerstellige geskil het ontstaan ​​tussen die twee mans oor hoe iemand geheilig word. Beide leerkampe het hul posisies sterk verdedig, en ‘n paar kwaadwillige woorde is uitgeruil, terwyl die aanhangers van albei mans op ‘n skynbaar onbetaamlike manier gestry het.

“Genadig en barmhartig is die HERE, lankmoedig en groot van goedertierenheid. Die HERE is vir almal goed, en sy barmhartighede is oor al sy werke” (Psalm 145:8-9).

As jy gevra word of jy ‘n barmhartige persoon is, sou jy waarskynlik antwoord: “Ek dink ek is barmhartig. Sover ek kan, het ek medelye met diegene wat ly. Ek probeer ander help en as mense my seermaak, vergewe ek hulle en dra nie ‘n wrok nie.”

Gedurende sy tyd op aarde, was Jesus die verpersoonliking van God se deernis. Die Skrif sê dikwels dat Christus “innig jammer gevoel het” vir die mense wat gely het (Matthéüs 14:14).

Die meeste Christene sou graag wou dink dat hulle deernisvol is. Maar selfs die slegste sondaars word met deernis gevul wanneer hulle van die lyding van kinders hoor. Deernis is nie net jammerte of simpatie nie. Ware deernis dwing ons om op te tree.