In Johannes 2 sien ons dat Jesus en sy dissipels na ‘n bruilof in Kana genooi is. Klaarblyklik was Jesus se familie ook genooi, want sy moeder was ook daar. Maria het vir Hom kom sê: “Die gasheer se wyn is op.”

Jesus se reaksie teenoor sy moeder was snaaks. Hy het vir haar gesê: “My uur het nog nie gekom nie.”

Wat was hierdie uur waarna Jesus verwys? Hy het nie van die oomblik van duisternis, wat Hom drie jaar later sou oorval, gepraat nie. Met sy kruisiging het Jesus gesê: “My uur het gekom.”

Ons hoor dikwels van hoop – ondermeer van politici, in menige boeke, op band en ook in ander media. Wat ons wel aangebied vind in elk van dié boodskappe blyk van korte duur te wees.

Hierdie boodskappe laat ons aangespoor en bemoedig voel. Inderdaad mag ons vir ‘n seisoen ons self verfris en hoopvol vind.

Die hele wêreld smag na ‘n versekerde hoop. Die menigdes ooral in die wêreld se innerkreet op hierdie oomblik is “ Sal iemand, iewers, assebleif aan my hoop gee, ‘n hoop wat sal volhou”.

“Simon, Simon!” het Jesus gesê, “Luister! Die Satan het daarop aangedring om julle soos koring te sif, maar Ek het vir jou gebid dat jou geloof jou nie begewe nie. As jy weer tot inkeer gekom het, moet jy jou broers versterk.

Petrus sê vir Hom: “Here, ek is bereid om saam met U selfs die gevangeneskap en die dood in te gaan.” Maar Hy antwoord: “Petrus, Ek sê vir jou: Die haan sal vannag nie kraai voordat jy My drie maal verloën het deur te sê dat jy My nie ken nie.” (Lukas 22:31-34).